Księga Zachariasza 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Nie czytamy, że prorok musiał zostać ponownie obudzony, jak w Księdze Zachariasza 4:1. Po pierwszym przebudzeniu pozostał czujny. Teraz nie trzeba mu nawet mówić, żeby się rozejrzał: sam odwraca się i podnosi wzrok. Niekiedy wcześniejsza słabość sprawia, że człowiek staje się uważniejszy i bardziej czujny.

Zwróćmy najpierw uwagę na to, co zobaczył prorok. Spojrzał w górę, w powietrze, i ujrzał lecący zwój — ogromny, rozwinięty zwój pergaminu. Niesiony wiatrem szybko i wyraźnie przemierzał powietrze niczym orzeł spadający na zdobycz. Przypominał zwój Ezechiela zapisany po obu stronach słowami żałoby, lamentu i nieszczęścia (Księga Ezechiela 2:9–10). Tak jak prawo Boże zostało zapisane, by jego treść była pewna i trwała, tak zapisane jest również przekleństwo prawa. Zawiera ono gorzkie słowa przeciw grzesznikowi. To, co Bóg zapisał, pozostaje w mocy.

Anioł, chcąc zwrócić uwagę proroka i rozbudzić w nim pragnienie zrozumienia, pyta go, co widzi. Prorok odpowiada, że widzi lecący zwój. Według jego najlepszego oszacowania ma on dwadzieścia łokci długości i dziesięć szerokości, czyli około dziewięciu metrów na cztery i pół metra. Pisma Starego i Nowego Testamentu przypominają zwoje, na których Bóg zapisał wielkie prawdy swojego prawa i Ewangelii. Chrystus jest Panem tych zwojów. Są wielkie, bo zawierają wiele treści. Są też zwojami lecącymi, jak anioł lecący przez środek nieba z wieczną Ewangelią (Księga Objawienia 14:6). Słowo Boże biegnie szybko (Księga Psalmów 147:15). Kto chce zrozumieć te zwoje, musi najpierw jasno powiedzieć, co widzi, i wnikliwie czytać, posuwając się tak daleko, jak potrafi. „Co jest napisane w Prawie? Jak je odczytujesz?”. Gdy ktoś potrafi powiedzieć przynajmniej tyle, można mu pomóc zrozumieć to, co czyta.

Znaczenie tego widzenia zostaje wyjaśnione w Księdze Zachariasza 5:3–4. Lecący zwój jest przekleństwem. Ogłasza sprawiedliwy gniew Boga wobec grzeszników, zwłaszcza tych, którzy znieważają Boga, przysięgając, i krzywdzą bliźniego przez kradzież. Każdy Izraelita powinien korzystać z błogosławieństw swojej ziemi z czcią i bojaźnią Bożą. Jeśli przysięga, kradnie albo żyje w inny grzeszny sposób, może nadal widzieć te błogosławieństwa, ale nie będzie się nimi cieszyć. Spadło na niego przekleństwo. „Biada mi, jeśli jestem niegodziwy, z powodu tego wszystkiego”.

Zwróćmy uwagę na zasięg tego przekleństwa. Prorok widzi, że leci ono nad całą ziemią — nie tylko nad ziemią Izraela, lecz nad całym światem. Ci, którzy grzeszą przeciw prawu zapisanemu w ich sercach, również zostaną osądzeni według tego prawa, nawet jeśli nie mają prawa spisanego. Wszyscy podlegają sądowi Boga, a gdziekolwiek na ziemi są grzesznicy, tam może ich dosięgnąć Boże przekleństwo. Gdybyśmy oczami wiary ujrzeli ten lecący zwój zawieszony nad winnym światem jak ciemna chmura, która zasłania Bożą przychylność i pełna jest grzmotów, błyskawic i nawałnicy, jeszcze wyraźniej odczulibyśmy, jak bardzo potrzebujemy Zbawiciela. Chrystus wykupił nas z przekleństwa prawa, sam stając się przekleństwem za nas. Rozmiar zwoju pokazuje, jak wiele przekleństw ściągają na siebie grzesznicy. Jeśli się nie nawrócą, Bóg wymierzy im straszliwą karę.

Zauważmy też, przeciw jakim grzesznikom szczególnie skierowane jest to przekleństwo. Świat pełen jest różnych grzechów i taka była też ówczesna społeczność żydowska. Wymieniono jednak dwa rodzaje grzeszników: złodziei i tych, którzy przysięgają. Złodziejami są wszyscy, którzy przez oszustwo lub przemoc przywłaszczają sobie to, co do nich nie należy, a szczególnie ci, którzy okradają Boga, przeznaczając na własny użytek to, co zostało oddzielone na Jego cześć. Tego rodzaju świętokradztwo było wówczas poważnym grzechem pośród Żydów (Księga Malachiasza 3:8; Księga Nehemiasza 13:10). Kto okrada ojca lub matkę i mówi: „To żaden grzech” (Księga Przysłów 28:24), powinien wiedzieć, że to przekleństwo również jest skierowane przeciw niemu, bo dotyczy każdego złodzieja. Ósme przykazanie nie określa kary za jego złamanie, ale to przekleństwo nadaje mu należytą wagę.

Drugą grupę stanowią ci, którzy przysięgają. Złodzieje łamią przykazania drugiej tablicy Prawa, a oni — pierwszej. Przekleństwo dosięga tych, którzy łamią którąkolwiek z nich. Kto lekkomyślnie i bezbożnie przysięga, nie uniknie kary, a tym bardziej nie uniknie jej ten, kto przysięga fałszywie (Księga Zachariasza 5:4). Krzywoprzysięstwem ściąga na siebie przekleństwo i tak właśnie się stanie. Bóg potwierdzi jego fałszywą przysięgę i obróci ją przeciw niemu. Człowiek ten przywołał Boży sąd, by poprzeć kłamstwo, i właśnie z tym sądem się spotka.

Pan jasno oznajmia również, że przekleństwo z pewnością zostanie wykonane. „Sprowadzę je” — mówi Pan Zastępów (Księga Zachariasza 5:4). Ten, kto wydaje wyrok, dopilnuje też jego wykonania. Gdy Bóg mówi, że je sprowadzi, oznacza to po pierwsze, że nadaje mu moc obowiązującą, bo jest to sprawiedliwe przekleństwo pochodzące od sprawiedliwego Boga. Po drugie, daje mu siłę i kieruje jego działaniem. Kto zdoła powstrzymać lub odeprzeć przekleństwo sprowadzone przez Boga Wszechmogącego?

Skutki tego przekleństwa są straszliwe. Złodziej zostanie odcięty — nie tylko skarcony, lecz zgładzony, odcięty od żyjących. Boże przekleństwo dosięga głęboko i zabija. Zostanie odcięty z tej strony, czyli z tego miejsca, z Jerozolimy, a ten, kto przysięga, również zostanie odcięty z tej strony. Bóg nie będzie chronił grzeszników tylko dlatego, że żyją pośród Jego ludu, a święte miasto nie osłoni nieświętych. Możliwe też, że chodzi o odcięcie z całej ziemi, nad którą leci przekleństwo. W każdym razie wszyscy zostaną odcięci, bez wyjątku, bo Boże sądy w działaniu są dokładnym odzwierciedleniem Jego wyroków.

Przekleństwo dosięgnie również domu grzesznika. Wejdzie do domu złodzieja i do domu człowieka, który przysięga. Boże przekleństwo ma moc, by wedrzeć się do środka; nie powstrzymają go ani zasuwy, ani zamki. Znajdzie grzesznika tam, gdzie czuje się najbezpieczniej i gdzie szuka jedzenia oraz odpoczynku — we własnym domu. Uderzy nie tylko w niego, lecz także w tych, którzy są z nim związani i ponoszą skutki jego postępowania. Przeklęte będą jego kosz i spichlerz, a także owoc jego ciała (Księga Powtórzonego Prawa 28:17–18). Przekleństwo Pana spoczywa na domu niegodziwego (Księga Przysłów 3:33).

Przekleństwo nie poprzestanie na tym, że zakłóci spokój w domu człowieka albo zatrzyma się u jego drzwi. Osiądzie w samym jego wnętrzu i rozprzestrzeni swój niszczący wpływ po wszystkich jego częściach. Zamieszka w jego namiocie, bo namiot tak naprawdę do niego nie należy, jak czytamy w Księdze Hioba 18:15. Będzie tam, gdzie on mieszka, i dotrzyma mu towarzystwa przy stole i w łóżku, odbierając mu spokój w obu tych miejscach.

Gdy przekleństwo raz przejmie władzę, niełatwo ją traci. Jeśli człowiek się nie nawróci i nie zmieni swojego życia, trudno będzie je odpędzić i uwolnić się od jego mocy. Co więcej, pozostanie ono tam, aż zniszczy nawet drewno i kamienie domu. Nie ostoi się przed Bożym przekleństwem ani drewno twarde jak dąb, ani kamienie wyciosane z najtwardszej skały.

Wcześniej drewno i kamienie zostały ukazane jako skarżące się na grabież i ucisk właściciela, jęczące pod ich ciężarem (Księga Habakuka 2:11). Tutaj widzimy je uwalniane z niewoli i zagłady. Dopóki były mocne i piękne, wbrew swojej naturze musiały służyć pysze grzesznika i jego fałszywemu poczuciu bezpieczeństwa. Gdy jednak zostaną zniszczone, ich ruiny staną się trwałym świadectwem Bożej sprawiedliwości i wyraźnym dowodem winy grzesznika.

Grzech niszczy domy i rodziny, zwłaszcza gdy wiąże się z niesprawiedliwością i łamaniem obietnic. Któż naprawdę zna moc Bożego gniewu i siłę Jego przekleństwa? Dosięgło ono nawet drewna i kamieni. Żyjmy więc w bojaźni Bożej i nie grzeszmy.