List do Rzymian 13:14 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zaczyna się od słowa „Ale”, które stawia wyraźną granicę po opisie z Listu do Rzymian 13:13. Apostoł wylicza tam hulanki, kłótnie i zazdrość, a potem wskazuje inne miejsce, w którym człowiek może się schronić. Pisze do wspólnoty, używając formy mnogiej: „ubierzcie się w Pana Jezusa Chrystusa”. Poruszające jest to, że apostoł nie każe przestać troszczyć się o ciało. Słowo „zbytnio” zostawia przestrzeń na zwykłą troskę o zdrowie, odpoczynek i pokarm, a wskazuje moment, w którym ta troska zaczyna zajmować całe wnętrze. Wiele ludzkich pragnień ma w sobie cichy głód: bliskości, spokoju, ulgi po ciężkim dniu. Kiedy serce nie znajduje w tym pociechy, łatwo sięgnąć po to, co szybko uśmierza ból, a potem zostać z jeszcze większą pustką. Ubranie się w Chrystusa nie jest więc zakazem odczuwania. Jest raczej nowym oparciem, do którego można przynieść to, co boli, także wtedy, gdy pragnienia nie znikają. Werset nie obiecuje, że pożądanie przestanie się odzywać, ale pokazuje, gdzie szukać ukojenia, które nie zostawia pustki.

W Liście do Rzymian 13:14 Paweł łączy dwa obrazy: „ubierzcie się w Pana Jezusa Chrystusa” i nie dogadzajcie żądzom ciała. Pierwszy wskazuje nie tylko na unikanie zła, lecz także na sposób życia określony przez więź z Chrystusem. Jak ubranie staje się widoczne, tak ta więź ma kształtować codzienne postępowanie. Drugiego obrazu nie należy rozumieć jako potępienia ciała ani zwyczajnych potrzeb. Ostrzeżenie dotyczy troski o ciało, która przeradza się w zaspokajanie żądz. W poprzednim wersecie Paweł wymienia hulanki, pijaństwo, rozpustę, kłótnie i zazdrość; wcześniej przypomina, że miłość nie wyrządza krzywdy bliźniemu. Chodzi więc o konkretne wybory, które albo służą miłości, albo podporządkowują życie pragnieniom. Bliski kontekst nadaje temu wezwaniu perspektywę nadziei: noc ustępuje, a dzień się przybliża. „Zbroja światła” i „ubranie się” w Chrystusa opisują życie zgodne z nadchodzącym dniem, nie zasługiwanie na zbawienie. Werset nie przeciwstawia wiary moralności; pokazuje, że przynależność do Chrystusa staje się widoczna w tym, czemu człowiek pozwala kształtować swoje postępowanie.

Autor listu pisze w liczbie mnogiej: „ubierzcie się”. Wezwanie dotyczy więc wspólnoty, a nie tylko pojedynczego serca. Obraz ubrania jest prosty. Ubranie okrywa człowieka każdego dnia, zanim wyjdzie z domu, i nikt nie zakłada go raz na zawsze. Tak samo jest z Panem Jezusem Chrystusem: to codzienne przyoblekanie się w Niego, a nie jednorazowe wydarzenie. Zdanie o ciele nie zabrania dbać o nie. Słowo „zbytnio” ma tu znaczenie: chodzi o przesadę, a nie o zwykłą troskę o zdrowie, sen czy wygląd. Problem zaczyna się wtedy, gdy ciało staje się panem, a jego zachcianki wyznaczają codzienne wybory. List do Rzymian 13:13 wymienia konkretne sprawy: hulanki, pijatyki, rozpustę, kłótnię i zazdrość. Łączy je to, że pragnienie zajmuje miejsce należne miłości i rozsądkowi. Wers 14 łączy się z tym, co poprzedza. Wcześniej mowa o nocy, która się posunęła, i o dniu, który się przybliżył. Ubranie w Chrystusa staje się więc sposobem życia w świetle, a nie jedynie ozdobą. Pismo nie każe gardzić ciałem. Pokazuje, kto ma w nim prowadzić.

Obraz ubrania nadaje temu wezwaniu Listu do Rzymian 13:14 wymiar codzienny i widzialny. „Ubierzcie się w Pana Jezusa Chrystusa” znaczy żyć tak, by Jego sposób miłowania i postępowania stawał się rozpoznawalny w zwykłych wyborach: w uczciwości, powściągliwości i trosce o bliźniego. Nie chodzi o chwilowe wzruszenie, lecz o życie przyobleczone w Chrystusa. Sąsiednie wersety umieszczają to wezwanie między nocą a nadchodzącym dniem. Zbawienie jest bliżej, a więc teraźniejszość nie jest obojętna: należy do drogi ku temu, co Bóg odsłoni w pełni. Nadzieja wieczności nie odrywa od codzienności, ale nadaje jej kierunek. Druga część wersetu nie odrzuca ciała ani jego potrzeb. Ostrzega przed troską, która staje się sposobnością do dogadzania żądzom i zamyka człowieka w pragnieniach bez miary. Ciało pozostaje częścią stworzonego życia, lecz nie jest ostatecznym panem człowieka. Ubiór może stać się obrazem przynależności: Chrystus nie jest dodatkiem do dawnego życia, lecz tym, w kim życie odnajduje swój kształt i cel.