Apokalipsa 21:1 – znaczenie i zastosowanie

Otrzymujemy tu szerszy obraz szczęścia Kościoła Bożego w przyszłym życiu. Najbezpieczniej rozumieć go jako stan niebiański. Jan mówi: „Ujrzałem nowe niebo i nową ziemię” (Apokalipsa św. Jana 21:1). Chodzi o zupełnie nowy porządek rzeczy, nowy wszechświat. Skoro świat obejmuje niebo i ziemię, wskazuje to na całkowite odnowienie.

Nową ziemię można rozumieć jako nowy stan ludzkich ciał, a nowe niebo jako miejsce dla ludzkich dusz. Nie chodzi o to, że świat zostanie w tej chwili stworzony od początku, lecz o to, że zostanie na nowo otwarty i napełniony wszystkimi, którzy go odziedziczą. W tym stanie niebo i ziemia nie będą już rozdzielone tak jak teraz. Uwielbione ciała świętych będą duchowe i niebiańskie, odpowiednie do tych jaśniejących, czystych miejsc.

Stary świat, pełen trudności i wstrząsów, musi przeminąć, zanim rozpocznie się nowy. Potem Jan widzi święte miasto, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba — nie w sensie miejsca, lecz pochodzenia. Nowe Jeruzalem to Kościół Boży w nowym, doskonałym stanie, przygotowany niczym oblubienica przystrojona dla swojego męża. Jest piękny dzięki pełni mądrości i świętości, gotowy na pełną radość w chwale Pana Jezusa Chrystusa.

Potem zostaje ogłoszona i wysławiona błogosławiona obecność Boga pośród Jego ludu: „Oto przybytek Boga jest z ludźmi” (Apokalipsa św. Jana 21:3). Obecność Boga pośród Jego Kościoła jest jego chwałą. To zdumiewające, że święty Bóg zechce zamieszkać pośród ludzi. W niebie ta obecność nigdy nie zostanie przerwana, jak bywa na ziemi. Bóg będzie mieszkał z nimi na zawsze.

Przymierze, wspólnota dóbr i więź między Bogiem a Jego ludem osiągną wtedy pełnię. „Będą Jego ludem”. Ich dusze upodobnią się do Boga, będą pełne miłości, czci i radości w Nim, zgodnie z tym, co wynika z ich więzi z Nim. To będzie ich doskonała świętość. „On będzie ich Bogiem”. Sam Bóg będzie ich Bogiem, będzie obecny pośród nich, w pełni ukaże im swoją miłość i obdarzy ich swoją chwałą. To będzie ich doskonałe szczęście. Bóg w pełni odpowie na tę więź z Jego strony, tak jak oni odpowiedzą na nią ze swojej.

Ten nowy, błogosławiony stan będzie wolny od wszelkich trudności i smutku. Po pierwsze, znikną wszystkie skutki dawnych cierpień. Nieraz płakali z powodu grzechu, cierpienia i trosk Kościoła. Teraz jednak Bóg otrze każdą łzę, a po dawnym smutku nie pozostanie żaden ślad ani wspomnienie, które nie służyłoby jedynie pomnożeniu obecnej radości. Sam Bóg, jak czuły Ojciec, własną, łagodną dłonią otrze łzy swoich dzieci. Nie zabrakło im łez, skoro Bóg przychodzi, by je otrzeć.

Po drugie, na zawsze zostanie usunięta każda przyczyna przyszłego smutku. Nie będzie już śmierci, bólu, smutku ani płaczu, bo należą one do dawnego porządku życia. Wszystko, co dawne, przeminęło. Prawdziwość i pewność tego błogosławionego stanu potwierdzają słowa i obietnica Boga. Jan otrzymuje polecenie, by je zapisać i zachować na przyszłość (Apokalipsa św. Jana 21:5–6). Ta wizja jest tak wielka i tak ważna dla ludu Bożego, że potrzebuje on najmocniejszego zapewnienia.

Bóg mówi też z nieba: „Te słowa są wierne i prawdziwe”, a następnie: „Stało się”. Jest to tak pewne, jakby już się wydarzyło. Możemy i powinniśmy przyjąć obietnicę Boga tak, jakbyśmy już teraz otrzymali to, co obiecuje. Skoro mówi, że czyni wszystko nowe, to tak właśnie się stanie. Na potwierdzenie, że w pełni dotrzyma obietnicy, daje nam swoje zaszczytne tytuły: Alfa i Omega, Początek i Koniec. Skoro Jego chwałą było rozpoczęcie dzieła stworzenia i powołanie do istnienia Jego Kościoła, Jego chwałą będzie także dokończenie tego, co rozpoczął. Nie pozostawia swojego dzieła niedokończonego.

Tak jak Jego moc i wola były pierwszą przyczyną wszystkiego, tak Jego upodobanie i chwała są ostatecznym celem wszystkiego. Bóg nie porzuci swojego zamysłu. Ludzie nieraz rozpoczynają projekty, których nigdy nie kończą, lecz Boży plan się ostoi i Bóg dokona wszystkiego, co zamierzył. Pragnienia Jego ludu również potwierdzają prawdziwość tej obietnicy. Lud Boży tęskni za doskonałością wolną od grzechu i nieprzerwanym radowaniem się Bogiem, a sam Bóg wzbudził w nim te pragnienia. Takich świętych tęsknot nie może w pełni zaspokoić nic innego. Byłoby sprzeczne z dobrocią Boga, gdyby wzbudził te pragnienia, a potem odmówił ich właściwego spełnienia. Dlatego lud Boży może być pewien, że po obecnych zmaganiach Bóg da mu za darmo wodę ze źródła życia.

Wielkość przyszłego szczęścia widać na kilka sposobów. Po pierwsze, jest ono całkowicie darmowe. To wolny dar Boga: „Daje za darmo wodę życia” (Apokalipsa św. Jana 21:6). Nie czyni to tego daru mniej cennym, lecz tym bardziej upragnionym przez Jego lud. Po drugie, to szczęście jest pełne i doskonałe. Lud Boży będzie wtedy przy samym źródle wszelkiego błogosławieństwa. „Odziedziczą wszystko” (Apokalipsa św. Jana 21:7). Gdy cieszą się Bogiem, mają w Nim wszystko, bo On jest wszystkim we wszystkich.

Po trzecie, otrzymują to błogosławieństwo jako dziedzictwo, ponieważ są dziećmi Boga. To najbardziej zaszczytny tytuł, bo wynika z bliskiej i pełnej miłości więzi z samym Bogiem. To także tytuł dający największą pewność i bezpieczeństwo, którego nic nie może unieważnić, tak jak nic nie może zniweczyć więzi, z której wynika. Po czwarte, zupełnie odmienny los bezbożnych ukazuje chwałę i błogosławieństwo świętych oraz szczególną dobroć Boga wobec nich (Apokalipsa św. Jana 21:8). Widzimy tu grzechy tych, którzy giną, a wśród nich najpierw tchórzostwo i niewiarę. Lękliwi zajmują pierwsze miejsce na tej ponurej liście.

Zabrakło im odwagi, by stawić czoła trudnościom związanym z wiarą, a ich słabość brała się z niewiary. Byli zbyt tchórzliwi, by wziąć krzyż Chrystusa i dochować Mu wierności, a zarazem dość zuchwali, by pogrążyć się w najgorszych grzechach: morderstwie, cudzołóstwie, czarach, bałwochwalstwie i kłamstwie. Ich karą jest miejsce w jeziorze płonącym ogniem i siarką, czyli druga śmierć. Nie potrafili cierpieć dla Chrystusa na stosie, będą jednak cierpieć w piekle za grzech.

Po śmierci ciała czeka ich kolejna śmierć. Ból i lęk związane z pierwszą śmiercią ustąpią miejsca znacznie większemu bólowi i lękowi — przerażeniu wiecznej śmierci. Będą umierać i nigdy nie przestaną umierać.

Ta nędza będzie ich słusznym udziałem: zapłatą, na którą sprawiedliwie zasłużyli, którą w istocie wybrali i do której przygotowali się swoimi grzechami. W ten sposób nędza potępionych ukaże błogosławieństwo zbawionych, a błogosławieństwo zbawionych jeszcze bardziej spotęguje nędzę potępionych.