Apokalipsa 19:5 – znaczenie i zastosowanie

Głos, który wychodzi od tronu w Apokalipsie 19:5, nie wskazuje wybranych, tylko wzywa wszystkich: „Chwalcie naszego Boga, wszyscy Jego słudzy, którzy się Go boicie, mali i wielcy!”. Zakres tego wezwania jest szeroki, a jego granice wyznacza przynależność do Boga, nie pozycja ani zasługi. Nikt nie zostaje z góry odsunięty na bok. Warto zauważyć, że to zaproszenie do chwały pada w scenerii ogromnych wydarzeń i sądu. Mimo to niebiańska scena nie zamienia się w tryumfalny pokaz siły. Chwała ma wybrzmieć z ust całego zgromadzenia, także tych, którzy na ziemi byli mali i niewidoczni. Dla kogoś, kto czuje się zbyt słaby, by mówić głośno, ten werset może nieść spokojną pociechę. Cichy udział w tej pieśni nie jest mniej prawdziwy niż głos tych, którzy są bardziej znani. Głos od tronu nie mierzy śpiewających miarą wpływu ani zasług. Pieśń ta opiera się więc nie na sile śpiewających, lecz na Tym, któremu jest oddana.

W Apokalipsie 19:5 głos wychodzący od tronu wzywa do oddania chwały Bogu. Nie jest to wypowiedź odosobniona: po pieśni o sprawiedliwych wyrokach Boga i pokłonie Starców oraz Zwierząt wezwanie rozszerza wspólne uwielbienie na wszystkich Jego sług. W następnym wersecie rozbrzmiewa ono jak głos wielkiego tłumu, wielu wód i potężnych gromów. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tego, kogo obejmuje wezwanie. „Mali i wielcy” oznacza, że w tej scenie status ani znaczenie nie wyznaczają, kto może chwalić Boga. Łączy ich służba Bogu i bojaźń przed Nim. W biblijnym języku bojaźń nie musi oznaczać samego lęku; tutaj wskazuje na cześć i uznanie Bożego autorytetu. Chwała nie należy więc do uprzywilejowanej grupy, lecz do całej wspólnoty sług. Kontekst nadaje temu uwielbieniu powagę: poprzedzają je słowa o sądzie nad Wielką Nierządnicą i krwi sług Boga, a zaraz potem pojawia się zapowiedź królowania Boga oraz Godów Baranka. Werset nie obiecuje, że każdy wierny uniknie krzywdy. Ukazuje natomiast niebiańską wspólnotę, która uznaje sprawiedliwość Boga i odpowiada na Jego panowanie wspólną chwałą.

Głos od tronu nie wybiera słuchaczy według pozycji. Wzywa wszystkich sług, którzy się Boga boją, bez podziału na tych, którzy wiele znaczą, i tych, którzy znaczą mało. Kobieta, która po dyżurze wraca do domu i składa dzieci do snu, oraz prezes firmy, który podejmuje trudną decyzję, mogą stać w tym samym chórze. Uwielbienie nie wymaga sceny ani tytułu. Wezwanie „Chwalcie naszego Boga, wszyscy Jego słudzy, którzy się Go boicie, mali i wielcy!” pada po wcześniejszym stwierdzeniu, że sądy Boga są prawdziwe i sprawiedliwe (Apokalipsa 19:2). Chwała nie czeka więc na to, aż wszystko na świecie się ułoży. Odpowiada na to, kim Bóg jest, a nie tylko na to, co już się wydarzyło. Słowo „mali i wielcy” nie znosi różnic w zadaniach i obowiązkach, ale zrównuje głosy w uwielbieniu. Na ziemi różnice często słychać najgłośniej. W tym obrazie brzmią razem. Tekst nie mówi, że każdy będzie czuł to samo ani że każdy ma tę samą rolę. Mówi, że wezwanie obejmuje każdego, kto Boga się boi. To szerokie zaproszenie, w którym żadna pozycja nie zwalnia z uwielbienia i żadna nie wyklucza z niego.

W Apokalipsie 19:5 głos wychodzi od tronu i wzywa do uwielbienia Boga wszystkich Jego sług: tych, którzy się Go boją, małych i wielkich. To wezwanie rozbrzmiewa po pieśni o sprawiedliwym sądzie Boga, a przed radosnym ogłoszeniem królowania Pana i Godów Baranka. Chwała nie jest więc oderwana od prawdy o krzywdzie i sądzie. W tej wizji wielbiący Boga nie zapominają o złu; wyznają, że nie ono będzie miało ostatnie słowo. Słowa „mali i wielcy” obejmują ludzi bez względu na ich pozycję czy znaczenie w oczach świata. Przy tronie różnica między sławnym a pomijanym nie wyznacza wartości głosu. Wspólny śpiew nie zaciera odrębności osób, lecz gromadzi je wokół Boga, do którego należą. Można zobaczyć ten obraz jak zgromadzenie, w którym głos osoby dotąd niesłyszanej splata się z głosem możnych. Nie dlatego, że wszyscy przeszli tę samą drogę, ale dlatego, że wszyscy są nazwani Jego sługami. Werset nie obiecuje łatwego życia ani nie nakazuje udawać, że cierpienie nie boli. Ukazuje kres, w którym uwielbienie należy do Boga, a żadna ludzka wielkość nie ma monopolu na nadzieję.