Apokalipsa 12 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Potem na niebie ukazał się wielki znak: Niewiasta ubrana w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z dwunastu gwiazd.

A jest w ciąży. I woła, cierpiąc bóle i męki rodzenia.

I na niebie ukazał się inny znak: Oto wielki Smok barwy ognia, mający siedem głów i dziesięć rogów – a na jego głowach siedem diademów –

i jego ogon zmiata trzecią część gwiazd nieba: i rzucił je na ziemię. I Smok stanął przed Niewiastą mającą rodzić, żeby, gdy tylko urodzi, pożreć jej dziecko.

I urodziła syna – mężczyznę, który będzie pasł wszystkie narody żelazną rózgą. I jej Dziecię zostało porwane do Boga i do Jego tronu.

A Niewiasta uciekła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga, aby ją tam żywiono przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni.

I nastąpiła walka na niebie: Michał i jego aniołowie mieli walczyć ze Smokiem. I Smok i jego aniołowie wystąpili do walki,

ale nie zwyciężył i już nie znalazło się dla nich miejsce w niebie.

I został strącony wielki Smok, pradawny Wąż, który nazywa się diabeł i szatan, zwodzący całą zamieszkałą ziemię, został strącony na ziemię, a z nim zostali strąceni jego aniołowie.

I usłyszałem donośny głos mówiący w niebie: Teraz nastało zbawienie, potęga i królowanie naszego Boga i władza Jego Pomazańca, bo został strącony oskarżyciel naszych braci, ten, który dniem i nocą oskarża ich przed naszym Bogiem.

A oni zwyciężyli dzięki krwi Baranka i dzięki słowu swojego świadectwa i nie umiłowali swoich dusz – aż do śmierci.

W Apokalipsie 12:11 zwycięstwo wierzących wynika z ofiary Baranka, czyli Chrystusa, oraz z wiernego świadectwa o Nim. Nie oznacza ono braku cierpienia: pozostają wierni nawet …

Dlatego radujcie się, niebiosa i ich mieszkańcy! Biada ziemi i morzu – bo zstąpił na was diabeł, pałając wielkim gniewem, świadom, że ma mało czasu.

A kiedy Smok zobaczył, że został strącony na ziemię, zaczął ścigać Niewiastę, która urodziła Mężczyznę.

I dano Niewieście dwa skrzydła wielkiego orła, by leciała na pustynię do swojego miejsca, gdzie jest żywiona przez czas i czasy, i połowę czasu, z dala od Węża.

A Wąż wypuścił za Niewiastą wodę ze swojej gardzieli jak rzekę, żeby ją rzeka uniosła.

Lecz ziemia przyszła z pomocą Niewieście i ziemia otworzyła swoją gardziel, i pochłonęła rzekę, którą Smok wypuścił ze swojej gardzieli.

I Smok rozgniewał się na Niewiastę, i odszedł rozpocząć walkę z resztą jej potomstwa, z tymi, którzy strzegą przykazań Boga i mają świadectwo Jezusa.

I stanął na piasku nad brzegiem morza.