Apokalipsa 10:1 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu kolejne widzenie dane Janowi, apostołowi, między dźwiękiem szóstej trąby a dźwiękiem siódmej. Zwróćmy uwagę na tego, który przede wszystkim przynosi Janowi to objawienie: anioła z nieba, innego potężnego anioła. Opisano go w taki sposób, że wielu uważa, iż nie może chodzić o nikogo innego niż naszego Pana i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.

Był odziany w obłok. Oznacza to, że osłania swoją chwałę, zbyt wielką, by śmiertelne oczy mogły ją oglądać, a także zakrywa sposób, w jaki działa wobec nas. Otaczają Go chmury i ciemność. Tęcza nad Jego głową pokazuje, że zawsze pamięta o swoim przymierzu i że nawet gdy trudno zrozumieć Jego działanie, pozostaje ono doskonale sprawiedliwe i wierne. Jego twarz jaśniała jak słońce, pełna blasku, chwały i majestatu (Apokalipsa św. Jana 1:16). Jego nogi były jak słupy ognia, co pokazuje, że wszystkie Jego drogi — zarówno w łasce, jak i w opatrzności — są czyste i niezachwiane. Opatrzność oznacza mądrą opiekę Boga i Jego władzę nad biegiem wydarzeń.

Zwróćmy też uwagę na jego pozycję i postawę. Postawił prawą stopę na morzu, a lewą na lądzie, pokazując, że ma pełną władzę i panowanie nad całym światem. W dłoni trzymał mały, otwarty zwój — prawdopodobnie ten sam, który wcześniej był zapieczętowany, a teraz został otwarty i był przez niego stopniowo wypełniany.

Następnie słyszymy jego przerażający głos. Zawołał donośnie, jak ryczący lew (Apokalipsa św. Jana 10:3), a odpowiedziało mu siedem grzmotów — siedem uroczystych i budzących grozę sposobów objawienia zamysłu Boga.

Janowi zakazano później ogłosić to, co usłyszał od siedmiu grzmotów (Apokalipsa św. Jana 10:4). Jan był gotów zapisać i przekazać wszystko, co widział i słyszał w tych widzeniach, ale czas na ogłoszenie tej konkretnej wiadomości jeszcze nie nadszedł.

Na koniec widzimy uroczystą przysięgę składaną przez tego potężnego anioła. Podniósł rękę ku niebu i przysiągł na Tego, który żyje na wieki, czyli na samego Boga — jak Bóg często czynił — albo na Boga jako Pana, Odkupiciela i Władcę świata, do którego teraz się odwołuje. Przysięga głosiła, że nie będzie już zwłoki. Może to oznaczać, że spełnienie proroctw tej księgi nie będzie już dłużej odkładane i że gdy zabrzmi trąba ostatniego anioła, wszystko dokona się szybko, a tajemnica Boga zostanie wypełniona (Apokalipsa św. Jana 10:7). Może też oznaczać, że gdy tajemnica Boga się wypełni, skończy się sam czas, ponieważ czas odmierza to, co podlega zmianom, lecz wtedy wszystko zostanie ustalone na zawsze, a sam czas zostanie pochłonięty przez wieczność.