Księga Psalmów 9:2 – znaczenie i zastosowanie

Tytuł tego psalmu daje jedynie niepewną wskazówkę co do czasu jego powstania. Pojawia się w nim określenie „Mut-Labben”, które jedni łączą ze śmiercią Goliata, inni Nabala, a jeszcze inni Absaloma. Sądzę jednak, że najpewniej chodzi o melodię lub instrument muzyczny, przy akompaniamencie którego śpiewano ten psalm. W takim razie wrogami, nad których pokonaniem raduje się Dawid, byli Filistyni i sąsiednie narody walczące z nim o tron. Pokonał ich i umocnił swoje królestwo na początku panowania (Druga Księga Samuela 5:8).

W tych wersetach Dawid zachęca samego siebie do wysławiania Boga za Jego miłosierdzie i za wielkie dzieła, których Bóg niedawno dokonał dla niego i jego królestwa (Księga Psalmów 9:1, Księga Psalmów 9:2). Bóg oczekuje stosownego uwielbienia od tych, dla których uczynił rzeczy wspaniałe. Jeśli chcemy właściwie Go wysławiać, musimy robić to szczerze, całym sercem, a nie tylko ustami, i z prawdziwym zapałem. Dziękując Bogu za jedno dobrodziejstwo, warto wykorzystać tę okazję, by przypomnieć sobie także wcześniejsze, i opowiadać o wszystkich Jego wspaniałych dziełach.

Święta radość jest życiem wdzięcznego uwielbienia, a wdzięczne uwielbienie — głosem świętej radości: „Będę się cieszył i radował w Tobie”. Cokolwiek przynosi nam radość, powinna ona przez to przejść, by ostatecznie znaleźć spełnienie wyłącznie w Bogu. Bardziej radujmy się Dawcą niż darem. Radość i uwielbienie wyrażamy również stosownie, śpiewając psalmy. A gdy Bóg pokazuje, że góruje nad pysznymi wrogami Kościoła, powinniśmy oddać Mu chwałę jako Najwyższemu. Zwycięstwa Odkupiciela, Tego, który zbawia, powinny być zwycięstwami odkupionych, czyli tych, którzy zostali zbawieni (Apokalipsa Jana 12:10; Apokalipsa Jana 19:5; Apokalipsa Jana 15:3, Apokalipsa Jana 15:4).

Dawid uznaje też wszechmoc Boga, któremu nie mogą się oprzeć ani przeciwstawić nawet najpotężniejsi wrogowie (Księga Psalmów 9:3). Muszą się cofnąć, bo zawodzą ich plany i odwaga. Nie są w stanie dalej prowadzić swoich niegodziwych zamierzeń, lecz uciekają w popłochu. Gdy zawracają, upadają i giną. Odwrót także prowadzi ich do zguby, a ucieczka nie ratuje ich bardziej niż walka. Jeśli Haman zaczyna chylić się ku upadkowi przed Mardocheuszem, jest człowiekiem zgubionym i nie odzyska już swojej pozycji (Księga Estery 6:13).

Obecność Pana i chwała Jego potęgi wystarczą, by zniszczyć Jego wrogów i wrogów Jego ludu. Sama obecność człowieka może wiele zdziałać, a obecność Boga wystarczy, by zmieszać Jego przeciwników. Widać to było, gdy nasz Pan Jezus samymi słowami „Ja jestem” sprawił, że Jego wrogowie cofnęli się i upadli przed Nim (Ewangelia Jana 18:6). W tej samej chwili mógł doprowadzić do ich zguby. Gdy wrogowie Kościoła Bożego zostają zawstydzeni, nie przypisujmy tego ludzkim narzędziom, lecz obecności Boga, i oddajmy Mu całą chwałę.

Dawid oddaje Bogu chwałę również za Jego sprawiedliwość, dzięki której stanął po stronie Dawida (Księga Psalmów 9:4). „Broniłeś moich praw i mojej sprawy” — mówi, mając na myśli sprawiedliwą sprawę — „zasiadłeś na tronie, by sprawiedliwie sądzić”. Bóg zasiada na tronie sądu. To do Niego należy rozstrzyganie sporów, rozpatrywanie odwołań, obrona skrzywdzonych i karanie czyniących zło, bo powiedział: „Do Mnie należy pomsta”.

Możemy być pewni, że sądy Boga są zawsze prawdziwe i że nie ma w Nim niesprawiedliwości. Nie do pomyślenia jest, by Bóg wypaczał sprawiedliwość. Jeśli czasem Jego opatrzność wydaje nam się nierówna, nie powinno to zachwiać naszym zaufaniem do Jego sprawiedliwości. Może za to umocnić wiarę w sąd ostateczny, który wszystko naprawi. Niezależnie od tego, kto porzuci sprawiedliwą sprawę skrzywdzonego, możemy być pewni, że sprawiedliwy Bóg będzie jej bronił i troskliwie się o nią upomni. Nigdy nie pozwoli jej zniszczyć.

Dawid z radością wspomina następnie triumfy Boga niebios nad wszystkimi mocami piekła i oddaje Mu za nie chwałę (Księga Psalmów 9:5). Potęga i sprawiedliwość Boga zwróciły się przeciw narodom i niegodziwcom, którzy byli wrogami króla ustanowionego przez Niego na Syjonie, Jego świętej górze. Najpierw Bóg ich zgromił, dając wyraźne znaki swojego niezadowolenia. Uczynił to, zanim ich zniszczył, aby przez swoje działanie ich ostrzec i skłonić do uniknięcia własnej zguby. Potem zniszczył niegodziwych. Niegodziwi są skazani na zagładę, a niektórzy już w tym świecie stają się przykładem sprawiedliwego gniewu Boga i Jego niszczącej mocy. W końcu Bóg pogrążył ich w trwałej hańbie i zapomnieniu, na zawsze wymazując ich imię, by nikt nie wspominał o nich z czcią.

Dawid raduje się też z powodu wroga, którego Bóg osądził (Księga Psalmów 9:6). „Zniszczyłeś miasta”. Może to znaczyć, że wróg planował zniszczyć miasta Izraela albo że Bóg zniszczył miasta wroga, pustosząc jego kraj. W obu przypadkach Dawid chce, by wróg zrozumiał dwie rzeczy. Jego zagłada jest sprawiedliwa, bo Bóg jedynie rozlicza go z krzywd, które wyrządził swojemu ludowi i które przeciw niemu planował. Jego upadek jest również całkowity i ostateczny: oznacza kres tak trwały, że wraz z nim znika nawet pamięć o jego miastach.

Sąsiedzi Izraela, tacy jak Filistyni, Moabici, Ammonici, Edomici i Syryjczycy, często napadali na Izrael w czasach, gdy nie było króla, który mógłby z nimi walczyć. Niszcząc miasta, robili wszystko, by zatrzeć pamięć o Izraelu. Teraz jednak role się odwróciły. Ich niszczycielski najazd na Izrael dobiegł końca. Nie będą już pustoszyć cudzych ziem, lecz sami zostaną spustoszeni (Księga Izajasza 33:1). Takie spustoszenie może przynieść upływ czasu, a jeszcze większe — sprawiedliwe wyroki Boga nad grzesznikami. Wielkie, ludne miasta zostały obrócone w ruiny tak doszczętnie, że pamięć o nich zaginęła, a poszukujący nie potrafili odnaleźć miejsca, w którym niegdyś stały. My jednak oczekujemy miasta o trwalszych fundamentach.

Dawid pociesza teraz siebie i innych w Bogu, znajdując radość w rozmyślaniu o Nim. Najpierw myśli o wieczności Boga. Na ziemi nic nie trwa wiecznie. Nawet potężne miasta obracają się w gruzy i odchodzą w zapomnienie, lecz Pan trwa na wieki (Księga Psalmów 9:7). Jego istnienie się nie zmienia. Jego szczęście, moc i doskonała natura pozostają poza zasięgiem wszystkich zjednoczonych sił piekła i ziemi. Wrogowie mogą odebrać nam wolność, przywileje, a nawet życie, lecz nasz Bóg pozostaje taki sam i nadal zasiada ponad wzburzonymi wodami, niewzruszony i nieporuszony (Księga Psalmów 29:10; Księga Psalmów 93:2).

Dawid rozmyśla również o Bożych rządach — o tym, jak Bóg kieruje światem i wydaje sądy. Bóg przygotował swój tron: ustanowił go dzięki nieskończonej mądrości i umocnił niezmiennym zamysłem.

To wielkie wsparcie i pociecha dla ludu Bożego, gdy wrogowie Kościoła wydają się potężni, a sytuacja staje się mroczna i niezrozumiała: Bóg nadal rządzi światem i wkrótce będzie go sądził.

Już teraz i w dniu ostatecznym Bóg czyni wszystko zgodnie z odwiecznymi i niezmiennymi zasadami sprawiedliwości (Księga Psalmów 9:8). Osądzi cały świat, wszystkich ludzi i każdą sporną sprawę. Sprawiedliwie i uczciwie wyznaczy każdemu miejsce w tym życiu i w przyszłym, tak że nie będzie podstaw do słusznych zastrzeżeń wobec Jego wyroku.

Powinniśmy też pamiętać o szczególnej przychylności Boga dla Jego ludu i o ochronie, którą go otacza. Pan, który żyje na wieki, jest dla swojego ludu trwałą siłą i schronieniem. Dopilnuje, by rozstrzygać sprawy na jego korzyść, gdy zostanie skrzywdzony lub znajdzie się w potrzebie (Księga Psalmów 9:9). Będzie ucieczką dla uciśnionych, mocnym i bezpiecznym miejscem w czasie utrapienia.

Lud Boży często doświadcza ucisku w tym świecie, a trudne chwile są częścią jego drogi. Bóg może nie od razu ukazać się jako jego Wybawca i Obrońca, ale w cierpieniu ludzie mogą nadal uciekać do Niego przez wiarę i znajdować w Nim schronienie. Mogą ufać Jego mocy i obietnicy, a nie spotka ich żadne prawdziwe zło.

Powinniśmy też pamiętać o głębokim pokoju i wytchnieniu, które stają się udziałem tych, którzy szukają schronienia w Bogu (Księga Psalmów 9:10). „Ci, którzy znają Twoje imię, będą Ci ufać, tak jak ja zaufałem; przekonają się, tak jak ja się przekonałem, że nie porzucasz tych, którzy Cię szukają”. Bóg jednakowo okazuje przychylność wszystkim swoim świętym.

Im lepiej poznajemy Boga, tym bardziej Mu ufamy. Ci, którzy wiedzą, że jest nieskończenie mądry, zaufają Mu nawet wtedy, gdy nie widzą drogi przed sobą (Księga Hioba 35:14). Ci, którzy wiedzą, że jest wszechmocny, zaufają Mu, gdy zawiodą wszelkie ludzkie oparcie i nie będzie się na czym oprzeć (Druga Księga Kronik 20:12). Ci, którzy wiedzą, że jest pełen łaski i dobroci, zaufają Mu nawet wtedy, gdy dopuszcza cierpienie, jak Hiob (Księga Hioba 13:15).

Ci, którzy wiedzą, że Bóg jest prawdziwy i wierny, będą radować się Jego obietnicami i na nich polegać, nawet gdy spełniają się z opóźnieniem, a wydarzenia zdają się im przeczyć. Ci, którzy znają Go jako Ojca duchów i Ojca wiecznego, powierzą Mu swoje dusze, swoją największą troskę, i będą Mu ufać aż do końca.

Im bardziej ufamy Bogu, tym bardziej będziemy Go szukać. Jeśli Mu ufamy, będziemy zwracać się do Niego w wiernej i żarliwej modlitwie, a także starać się żyć tak, by we wszystkim, co robimy, podobać się Jemu. Bóg nigdy nie wyrzekł się ani nie opuścił nikogo, kto szczerze Go szuka i Mu ufa. Może taką osobę karcić, ale nie pozostawi jej bez pocieszenia. Może się wydawać, że na jakiś czas się ukrywa, lecz znów zgromadzi tych, którzy do Niego należą, i okaże im trwałe miłosierdzie.