Księga Psalmów 86:15 – znaczenie i zastosowanie

Modlitwa z Księgi Psalmów 86 powstaje wśród zagrożenia. Psalmista opisuje pysznych, którzy powstali przeciw niemu, i zgraję gwałtowników czyhających na jego życie. W Księdze Psalmów 86:15 słowo „Ale” stawia obok tej grozy coś innego, czyli to, kim jest Bóg. Strach nie jest tu ostatnim słowem, bo obok niego stoi opis Boga, który pozostaje sobą. „Ale Ty, Panie, jesteś Bogiem miłosiernym i łaskawym, nieskorym do gniewu, bardzo łagodnym i wiernym” to portret Boga pochylonego nad słabością. Miłosierdzie i łaskawość mówią o hojności wobec kogoś, kto nie zasłużył na pomoc, a niechęć do gniewu o cierpliwości wobec winy. Łagodność i wierność dopełniają ten obraz. Werset opisuje naturę Boga, a nie moment, w którym ustanie zagrożenie, dlatego w Księdze Psalmów 86:3 Dawid wciąż woła do Pana. Ten fragment nie obiecuje szybkiego końca trudności, ale wskazuje, na czym może oprzeć się modlitwa w czasie zagrożenia. W Księdze Psalmów 86:13 Dawid przypomina, że Bóg wcześniej wyrwał jego życie z głębin Szeolu, więc ufność rodzi się z tego, co Bóg już uczynił. Najgłębszym źródłem nadziei jest więc wierność Boga, a nie siła człowieka.

Werset 15 stawia Boży charakter w centrum prośby Dawida. Psalmista nie opisuje spokojnej sytuacji: chwilę wcześniej mówi o pyszałkach i gwałtownikach, którzy czyhają na jego życie, a zaraz potem ponawia błaganie o pomoc. W tym napięciu wyznaje: „Ale Ty, Panie, jesteś Bogiem miłosiernym i łaskawym, nieskorym do gniewu, bardzo łagodnym i wiernym”. Kluczowe jest słowo „Ale”: zagrożenie jest realne, lecz nie wyczerpuje prawdy o sytuacji. Dawid zwraca się do Boga, którego miłosierdzie i wierność zna jako podstawę nadziei. Nie przedstawia ich jako nagrody za własną siłę ani jako obietnicy, że człowiek wierzący uniknie cierpienia. Wcześniej prosi o ocalenie i wyznaje, że Bóg już okazał mu wielkie miłosierdzie. Ten werset pokazuje więc, jak modlitwa może łączyć szczere nazwanie niebezpieczeństwa z zaufaniem do Bożego charakteru. „Nieskory do gniewu” nie znaczy obojętny wobec zła, a „łagodny i wierny” nie oznacza, że każda trudność znika natychmiast. W Psalmie 86 nadzieja wyrasta z tego, kim Bóg jest, nawet gdy prośba o pomoc nadal pozostaje otwarta.

Psalmista modli się w otoczeniu pysznych i gwałtowników, którzy czyhają na jego życie. Tuż po ich opisie zwraca się do Boga słowami: „Ale Ty, Panie, jesteś Bogiem miłosiernym i łaskawym, nieskorym do gniewu, bardzo łagodnym i wiernym”. Spójnik „ale” stawia obok siebie ludzi, którzy nie mają względu na Boga, i Boga, który sam jest pełen względu. Ta prawda nie opisuje wrogów ani okoliczności. Mówi o charakterze Boga. Psalmista nie twierdzi, że zagrożenie zniknęło, a jego modlitwa pozostaje pełna błagania. Zmienia się jednak punkt, z którego patrzy na sytuację. Ktoś, kto pod presją zaczyna ważyć każde słowo, bo boi się czyjejś reakcji, może w tej prawdzie znaleźć oparcie inne niż własny lęk. Szczególnie mocno działa tu połączenie łagodności i wierności. Bóg jest nieskory do gniewu, a jednocześnie pozostaje wierny temu, kim jest. Wcześniej, w Księdze Psalmów 86:13, psalmista przypomina, że Boże miłosierdzie było dla niego wielkie. Obecna prośba wyrasta więc z doświadczenia, a nie z nadziei na coś nieznanego. Ta prawda nie usuwa trudu, ale wskazuje, do kogo należy się zwrócić.

W środku prośby o pomoc, po słowach o gwałtownikach czyhających na życie, Dawid wyznaje, kim jest Bóg: „miłosiernym i łaskawym, nieskorym do gniewu, bardzo łagodnym i wiernym”. To nie jest zapewnienie, że zagrożenie już minęło. W następnym wersecie psalmista nadal prosi o miłosierdzie i ocalenie. Wyznanie wiary trwa więc obok lęku, nie dopiero po jego ustąpieniu. Każde z tych określeń mówi o Bogu, który nie odwraca się od sługi w potrzebie. Jego nieskory do gniewu charakter nie oznacza obojętności wobec krzywdy; łagodność i wierność pozwalają Dawidowi zwrócić się do Niego raz jeszcze. Psalm nie daje łatwej odpowiedzi na pytanie, kiedy przyjdzie ratunek. Daje jednak słowa, którymi można oprzeć prośbę na Bożym charakterze, gdy okoliczności pozostają niepewne. Obraz Boga z tego wersetu nie jest zasłoną, za którą znika cierpienie. Jest raczej stałym światłem pośród niego: nie mówi, że noc się skończyła, lecz że wołający nie jest pozostawiony sam sobie. Nadzieja psalmisty wyrasta z wierności Boga, nie z pewności, że wszystko potoczy się łatwo.