Księga Psalmów 82:6 – znaczenie i zastosowanie

W wersetach 6 i 7 widzimy, jak ziemscy władcy zostają upokorzeni i sprowadzeni na niższą pozycję. Uznaje się ich wysoką rangę: „Powiedziałem: Wy jesteście bogami”. Sam Bóg nadał im ten tytuł w przepisie zakazującym złorzeczenia bogom (Księga Wyjścia 22:28). Skoro Bóg, źródło wszelkiej czci, obdarzył ich tym mianem, nikt nie może go podważyć.

A jednak człowiek pozostaje tylko człowiekiem, choć obdarzono go tak wielkim zaszczytem. Nazwano ich bogami, ponieważ dotarło do nich słowo Boże, jak wyjaśnia Jezus (Ewangelia Jana 10:35). Otrzymali władzę od Boga. Bóg ustanowił ich, by troszczyli się o dobro wspólne, dbali o pokój i karali złoczyńców (List do Rzymian 13:4). W tym sensie wszyscy są synami Najwyższego. Bóg powierzył im część swojej czci i posługuje się nimi, sprawując władzę nad światem, tak jak Dawid ustanowił swoich synów najwyższymi urzędnikami.

Możliwe też, że chodzi o to, iż usłyszawszy od Boga: „Wy jesteście bogami”, posunęli się za daleko i uznali samych siebie za synów Najwyższego. Taką pychę okazywał król babiloński, który mówił, że będzie podobny do Najwyższego (Księga Izajasza 14:14), oraz król Tyru, który wyniósł swoje serce i uznał je za serce Boga (Księga Ezechiela 28:2). Ludziom trudno przyjąć wielkie zaszczyty od Boga i innych, nie popadając w pychę i nie mając o sobie zbyt wysokiego mniemania.

Potem padają słowa, które sprowadzają ich na ziemię: „Umrzecie jak ludzie”. Mogą one zapowiadać karę dla złych władców, którzy niesprawiedliwie sądzą i wprowadzają nieład w świecie. Bóg pociągnie ich do odpowiedzialności i położy kres ich rządom, zanim skończy się ich siła i powodzenie. Umrą jak inni bezbożni i upadną jak jeden z pogańskich książąt. Ani izraelskie pochodzenie, ani urząd sędziego ich nie ocali. Mogą też umrzeć „jak ludzie” w szerszym sensie, ponieważ taki jest kres wszystkich władców tego świata. Niech zaszczyty ich nie wynoszą ani nie skłaniają do zaniedbywania obowiązków. Świadomość własnej śmiertelności niech poskramia ich pychę i pobudza ich do działania.

Nazwano ich bogami, ale nie przysługuje im nieśmiertelność. Umrą jak zwykli ludzie, a pewnego dnia także oni, książęta, upadną jak wszyscy inni. Królowie, książęta i wszyscy sędziowie ziemi są dla nas jak bogowie, ale przed Bogiem pozostają ludźmi. Umrą jak ludzie, a cała ich chwała obróci się w proch. Śmierć zrównuje berła z łopatami.

Potem psalm zwraca się ku Bogu nieba, wywyższonemu ponad wszystkich. Psalmista widzi, że spór z tymi pysznymi ciemiężycielami na niewiele się zda. Nie chcą słuchać i nadal chodzą w ciemności. Dlatego zwraca się ku Bogu, woła do Niego i prosi, by użył swojej wielkiej mocy: „Powstań, Boże, i osądź ziemię”. Modląc się, ufa, że Bóg to uczyni: „Ty odziedziczysz wszystkie narody”.

Po pierwsze, wskazuje to na Boże rządy w opatrzności, na Jego mądrą troskę i władzę nad światem. Bóg ustanawia władców i strąca ich z tronu, jak zechce. Dziedziczy wszystkie narody, czyli ma nad nimi pełną władzę i może nimi rozporządzać jak człowiek swoim spadkiem. Powinniśmy w to wierzyć i czerpać z tego pociechę. Ziemia nie została oddana bezbożnym ani bezbożnym władcom, choć czasem możemy ulec takiemu wrażeniu (Księga Hioba 9:24). Bóg zachował władzę dla siebie i sprawuje zwierzchność nad władcami. W tej ufności powinniśmy się modlić: „Powstań, Boże, i osądź ziemię”, wystąp przeciw tym, którzy sądzą niesprawiedliwie, i ustanów nad swoim ludem pasterzy według swego serca. Możemy zwrócić się do sprawiedliwego Boga i oczekiwać od Niego prawdziwej pomocy, gdy krzywdzą nas niesprawiedliwi sędziowie.

Ten psalm wskazuje też na królestwo Mesjasza, obiecanego Króla. Jest modlitwą o to, by Jego królestwo nadeszło szybko, by Chrystus przyszedł i osądził ziemię. Odwołuje się do obietnicy, że Bóg da Mu narody w dziedzictwo: „Ty, Chryste, odziedziczysz wszystkie narody i będziesz nad nimi panował” (Księga Psalmów 2:8; Księga Psalmów 22:28). Niech powtórne przyjście Chrystusa położy kres całemu temu nieładowi. Są dwa zdania, które mogą nas pocieszać i pomagać nam nawzajem dodawać sobie otuchy, gdy ludzie nadużywają władzy: „Alleluja, bo króluje Pan Bóg Wszechmogący” (Apokalipsa św. Jana 19:6) oraz „Zaiste, przychodzę wkrótce” (Apokalipsa św. Jana 22:20).