Księga Psalmów 81:2 – znaczenie i zastosowanie

Kiedy lud Boży gromadził się w uroczysty dzień świąteczny, przypominano mu, że ma do wykonania określone zadanie. Nie przychodzimy na nabożeństwo, by spać ani tracić czas, lecz by w odpowiedniej chwili wypełnić obowiązek danego dnia. Czciciele Boga są tu zachęcani do działania, a śpiewając ten psalm, dodają otuchy sobie nawzajem (Księga Psalmów 81:1–3).

Ich głównym zadaniem jest oddawanie Bogu chwały należnej Jego imieniu. To powinno być najważniejsze podczas każdego zgromadzenia kościoła. Powinniśmy pamiętać, że Bóg jest naszą siłą, Bogiem Jakuba (Księga Psalmów 81:1). Jest siłą Izraela jako ludu, ponieważ zawarł z nim przymierze, czyli zobowiązał się go chronić, wspierać i ratować. Walczy za swój lud, umacnia go i daje mu zwycięstwo. Jest też siłą każdego wierzącego, bo Jego łaska uzdalnia nas do służby, wytrwania w cierpieniu i stawiania czoła przeciwnościom.

Powinniśmy wielbić Go na wszelkie sposoby, wyrażając świętą radość i triumf. W tamtych czasach ludzie robili to, grając na takich instrumentach jak tamburyn, harfa i cytra oraz dmąc w trąbę. Niektórzy sądzą, że trąba miała przypominać dźwięk rozlegający się na górze Synaj, gdzie jej głos stawał się coraz donośniejszy. Wtedy i dziś można to wyrażać, śpiewając psalmy, śpiewając głośno i radośnie wołając. Słodycz harfy i powaga trąby pokazują, że Boga należy wielbić z radością, a zarazem z czcią i bojaźnią Bożą.

Głośny śpiew i radosne wołanie pokazują również, że powinniśmy wielbić Boga z zaangażowaniem i szczerym uczuciem. Powinniśmy bez skrępowania i z radością Go chwalić, otwarcie uznając, że jesteśmy od Niego zależni i mamy wobec Niego obowiązki. Powinniśmy też podejmować tę służbę razem z wieloma innymi, bo im więcej głosów, tym bardziej przypomina to niebo. Chwałę należy oddawać również w wyznaczonym czasie. Żadna pora nie jest niewłaściwa, by wielbić Boga, ale niektóre chwile są przeznaczone na to, byśmy gromadzili się i jednym głosem oddawali Mu chwałę. Uroczysty dzień świąteczny miał być dniem uwielbienia, zwłaszcza gdy lud otrzymywał Boże dary i z nich korzystał.

Otrzymują również wskazówki dotyczące swojej służby. Po pierwsze, mają pamiętać o przykazaniu, które ją ustanowiło. Podczas każdego aktu uwielbienia powinniśmy mieć przed oczami Boże pouczenie (Księga Psalmów 81:4). Było to postanowienie dla Izraela, prawo Boga Jakuba, które wiązało wszystkich potomków Jakuba. Wielbienie Boga jest nie tylko czymś dobrym, ale również obowiązkiem, który mamy wypełniać. Zaniedbujemy go na własne ryzyko. We wszystkim, co czynimy w ramach uwielbienia, powinniśmy pytać, czy Bóg to nakazał, bo Jego przykazanie jest dla nas podstawą i wyznacza nam drogę. Wtedy możemy powiedzieć: „Czynię to, bo Bóg tak nakazał, ufam więc, że mnie przyjmie”. Tak wygląda uwielbienie płynące z wiary.

Po drugie, mają przypominać sobie dzieła Bożej opatrzności, które to święto miało upamiętniać. Ta uroczysta służba została ustanowiona jako świadectwo, trwałe przypomnienie faktów (Księga Psalmów 81:5). Przypominała Izraelowi, czego Bóg dokonał dla jego przodków, a gdyby Izraelici zlekceważyli te dzieła i o nich zapomnieli, świadectwo to przemawiałoby przeciwko nim. Psalmista, przemawiając w imieniu ludu, przypomina wielkie dzieło, którego Bóg dokonał dla Izraela i które upamiętniano podczas tego oraz innych świętych dni (Księga Psalmów 81:5).

Kiedy Bóg wystąpił przeciwko Egiptowi, by spustoszyć ten kraj i zmusić faraona do wypuszczenia Izraela, ustanowił uroczyste święta, które miały być obchodzone przez kolejne pokolenia, a zwłaszcza Paschę. Być może właśnie o tym uroczystym święcie mowa (Księga Psalmów 81:3). Paschę ustanowiono wtedy, gdy Bóg przeszedł przez Egipt, uśmiercił pierworodnych i ominął domy Izraelitów (Księga Wyjścia 12:23–24). To niezwykłe wydarzenie miało być na zawsze upamiętniane podczas tego święta, aby każde pokolenie mogło dostrzec zarówno dobroć Boga, jak i Jego surowość.

Psalmista zwraca też uwagę na szczegół, który potęgował ciężar niewoli: w Egipcie Izraelici słyszeli język, którego nie rozumieli. Byli obcymi w obcym kraju. Egipcjanie i Hebrajczycy nie rozumieli nawzajem swojej mowy. Świadczy o tym choćby to, że Józef rozmawiał z braćmi za pośrednictwem tłumacza (Księga Rodzaju 42:23), a Egipcjanie zostali opisani jako lud mówiący obcym językiem (Księga Psalmów 114:1). Gdy wspominamy wybawienie, warto dobrze uświadomić sobie, jak gorzkie było wcześniejsze cierpienie. Dzięki temu ratunek jawi się jako jeszcze większy przejaw łaski i chwały Boga.

Następnie psalmista, przemawiając w imieniu Boga, przypomina szczegóły wybawienia Izraelitów (Księga Psalmów 81:6). Bóg mówi, że zdjął ciężar z ich ramion. Powinni pamiętać, że wyprowadził ich z domu niewoli i uwolnił od brzemienia ucisku, pod którym niemal upadali. Uwolnił ich od dźwigania koszy, garnków czy nosideł, w których przenosili glinę lub cegły. Wybawienie z niewoli jest wielkim miłosierdziem i nigdy nie powinno zostać zapomniane.

Na tym jednak się nie skończyło. Bóg ocalił ich również nad Morzem Czerwonym. Wtedy, w obliczu nieszczęścia, wołali do Niego, a On ich uratował i udaremnił plany wrogów (Księga Wyjścia 14:10). Odpowiedział im z ukrytego miejsca, skąd rozlegał się grzmot. Mogło chodzić o słup ognia, przez który Bóg spojrzał na wojsko egipskie i wprawił je w zamęt (Księga Wyjścia 14:24–25). Mogło to też odnosić się do nadania Prawa na górze Synaj, miejscu niedostępnym dla ludzkiego wzroku (Księga Wyjścia 19:21), gdzie Bóg przemawiał wśród grzmotów. Nawet groza Synaju była dla Izraela przejawem Bożej dobroci (Księga Powtórzonego Prawa 4:33).

Bóg znosił również ich postępowanie na pustyni. Mówi: „Poddałem was próbie przy wodach Meriba”. Tam ujawnił się ich prawdziwy charakter: okazali się niewierzącym i narzekającym ludem, a mimo to Bóg nadal im sprzyjał. Warto to uważnie rozważyć. Gdy zestawimy Bożą dobroć z ludzkim grzechem, jeszcze wyraźniej widać jedno i drugie.

Skoro Izraelici mieli podczas świąt wspominać wybawienie z Egiptu, o ileż bardziej my powinniśmy w chrześcijański szabat pamiętać o większym wybawieniu, którego dokonał Jezus Chrystus, uwalniając nas z niewoli gorszej niż egipska. Powinniśmy też pamiętać o licznych łaskawych odpowiedziach, których nam udzielił, choć często Go prowokowaliśmy.