Księga Psalmów 80:2 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista przemawia tu w imieniu całego Kościoła i modli się do Boga, bo Izrael znalazł się w gorzkim i trudnym położeniu.

Najpierw prosi Boga o przychylność, bo jest ona najbardziej potrzebna, gdy sanktuarium leży w ruinie. Zwraca się do Boga jako do Pasterza Izraela, który niegdyś nazwał Izraelitów swoimi owcami (Księga Psalmów 79:13). Tak jak owce polegają na opiece i prowadzeniu pasterza, tak Izrael polegał na Bożej ochronie. Chrystus jest wielkim i dobrym Pasterzem, dlatego możemy powierzyć Jego opiece owce, które zostały Mu dane.

Bóg „zasiada między cherubami”, czyli jest obecny w miejscu, w którym spotyka się ze swoim ludem i przyjmuje jego modlitwy. Przebłagalnia znajdowała się między cherubami. Modlitwa przynosi głębokie pokrzepienie, gdy pamiętamy, że stajemy przed tronem łaski. Możemy czerpać z tego pociechę dzięki wielkiemu zadośćuczynieniu — ofierze, która odwraca Boży gniew i otwiera drogę miłosierdziu.

Psalmista prosi Boga, by usłyszał ich wołanie i ukazał się w chwale, okazując swojemu ludowi zarówno swoją chwałę, jak i dobroć. Chce, by Bóg obudził swoją moc i zaczął działać, jak gdyby dotąd spał. Ponieważ ich sprawa znalazła się pod silnym naporem, prosi Boga, by użył swojej potęgi i przyniósł wybawienie.

Prosi, by Bóg tak zadziałał wobec Efraima, Beniamina i Manassesa, czyli pokoleń Izraela. Te trzy pokolenia prawdopodobnie symbolizują cały naród. Być może wymieniono je dlatego, że na pustyni tworzyły obóz, który wyruszał zaraz za przybytkiem. W ten sposób Arka, znak Bożej mocy, szłaby przed nimi i rozpraszała wrogów.

Psalmista skarży się potem, że Bóg zdaje się być na nich zagniewany. Boi się, że Bóg gniewa się nie tylko z powodu ich grzechów, lecz nawet z powodu ich modlitw. Nie dziwi, że Bóg gniewa się na grzechy swojego ludu albo na modlitwy swoich wrogów, ale bardzo boli, gdy wydaje się gniewać na modlitwy własnego ludu.

Jeśli Bóg rzeczywiście gniewa się na modlitwy swojego ludu, problem polega na tym, że ludzie proszą niewłaściwie (List Jakuba 4:3). Modlą się, ale nie zmagają się w modlitwie albo ich serca nie są prawe. Mogą kurczowo trzymać się ukrytego grzechu albo modlić się w gniewie i zwątpieniu. Czasami jednak Bóg tylko zdaje się być zagniewany. Może wystawiać na próbę ich cierpliwość i wytrwałość, tak jak wystawił na próbę kobietę kananejską.

Jego gniew trwał długo, co bardzo ich przytłaczało. Pytają: „Jak długo będziesz się gniewać?”, bo nie przestawali się modlić, a mimo to nadal żyli pod nieprzychylnym obliczem Boga. Oznaki Jego niezadowolenia przynosiły im zarówno smutek, jak i hańbę.

Ich smutek jest głęboki, bo Bóg karmił ich „chlebem łez” (Księga Psalmów 80:5). Żyli z dnia na dzień w żałobie, jak gdyby łzy były ich codziennym pokarmem. Bóg poił ich łzami w obfitej mierze, nie dając im jedynie posmakować smutku. Wielu ludzi spędza życie w żałobie, a jednak spędzi wieczność w radości.

Ich hańba jest równie dotkliwa. Odwracając od nich swoje oblicze, Bóg sprawił, że stali się przedmiotem sporów wśród sąsiadów (Księga Psalmów 80:6). Ich wrogowie prześcigali się w tym, by ich upokorzyć, bo Izrael stał się łatwym łupem. Wrogowie wspólnie wyśmiewali lęki, trudności i porażki Izraela. Gdy Bóg nie jest zadowolony ze swojego ludu, smutek często idzie w parze z triumfem jego wrogów.

Dlatego psalmista żarliwie prosi o łaskę, która zawraca ludzi ku Bogu i przygotowuje ich na zbawienie: „Odnów nas, Boże” (Księga Psalmów 80:3), „Odnów nas, Boże Zastępów” (Księga Psalmów 80:7), a potem: „rozjaśnij swoje oblicze, a będziemy zbawieni”. Ten powracający w psalmie okrzyk pojawia się ponownie także później (Księga Psalmów 80:19). Lud wie, że oddalił się od Boga i od tego, co powinien czynić, a własny grzech sprowadził ukrycie Bożego oblicza i dał wrogom przewagę.

Chcą zacząć od właściwej strony. Najpierw proszą Boga, by zawrócił ich ku sobie przez pokutę i odnowę, a dopiero potem oczekują, że Bóg powróci do nich z miłosierdziem i wybawieniem. Nikt nie może dostąpić prawdziwego zbawienia bez Bożej przychylności, a nikt nie może cieszyć się tą przychylnością, nie zwracając się z powrotem ku Bogu. Musimy odwrócić się od świata i cielesnych pragnień, a wtedy Bóg rozjaśni nad nami swoje oblicze.

Nawet nawrócenie jest dziełem Bożej łaski. Powinniśmy przygotować serca, by szukać Boga, a zarazem nadal modlić się: „Nawróć mnie, a ja się nawrócę”. Ten psalm jest modlitwą za cały naród i uczy nas podobnie prosić o miłosierdzie dla narodu: by to, co złe, zostało naprawione, a wtedy ucisk zelżeje. Świętość narodu zapewniłaby mu pomyślność.