Księga Psalmów 79:9 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Psalmów 79:9 modlitwa rodzi się z miejsca bardzo bolesnego. Wcześniejsze wersety opisują zburzone Jeruzalem, zbezczeszczony przybytek i ciała sług pozostawione bez pogrzebu, więc prośba brzmi jak wołanie ludzi, którzy są już bardzo słabi. Psalmista nie zaczyna jednak od własnych zasług. Opiera swoją prośbę na tym, co należy do Boga, czyli na Jego imieniu i chwale. W tym wersecie pojawiają się trzy prośby: o wspomożenie, o wyzwolenie i o odpuszczenie grzechów. Spina je ten sam motyw, wyrażony dwukrotnie przez zwrot „przez wzgląd na”. Oznacza to, że ostateczną racją ratunku jest wierność Boga wobec własnego imienia, a nie kondycja modlących się. Psalm nie zamyka tej sprawy w ludzkiej poprawie, lecz w Bożej trosce o to, czym On sam jest znany wśród narodów. Dla kogoś, kto mówi podobne słowa z dna własnej słabości, takie spojrzenie może przynieść dużą ulgę. Nie trzeba najpierw udowodnić, że jest się dość dobrym, by prosić o miłosierdzie. Cała ta modlitwa zwraca się ku wierności Boga, a psalm odpowiada na nią prośbą pełną zaufania, która nie traci nadziei nawet wtedy, gdy wszystko wokół wygląda na zrujnowane.

W Księdze Psalmów 79:9 modlitwa wyrasta ze wspólnotowej katastrofy: Jeruzalem zostało zniszczone, ludzie zabici, a pozostali czują się słabi. Prośba „Wspomóż nas” nie jest więc abstrakcyjnym wyznaniem wiary, lecz wołaniem o ratunek pośród przemocy i upokorzenia. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tego, na czym proszący opierają nadzieję. Nie przedstawiają własnej niewinności ani zasług; odwołują się do chwały Bożego imienia. W tej samej prośbie łączą wyzwolenie z odpuszczeniem grzechów. Nie oznacza to, że tekst wyjaśnia cierpienie prostą zasadą: nieszczęście jest karą za winę. Psalm nazywa winę i potrzebę miłosierdzia, ale zarazem opisuje krzywdę zadaną ludowi przez najeźdźców. Wers ten pokazuje, że prośba o pomoc może obejmować zarówno ocalenie od zewnętrznego zagrożenia, jak i odnowienie relacji z Bogiem. W sąsiednim wersecie pojawia się pytanie pogan: „Gdzie jest ich Bóg?”. Ocalenie ma zatem znaczenie także dla świadectwa o Bogu. Psalm nie obiecuje, że każda modlitwa przyniesie natychmiastową zmianę; zachowuje jednak nadzieję zakorzenioną nie w sile proszących, lecz w Bożym imieniu i miłosierdziu.

Ten werset nie zaczyna się od zasługi. Zaczyna się od prośby o pomoc, wyzwolenie i przebaczenie, a motyw tej prośby leży poza ludźmi. Dwa razy powtarza się to samo oparcie: „przez wzgląd na chwałę Twojego imienia” i „przez wzgląd na Twoje imię”. Lud nie wskazuje na własne dobre uczynki. Wskazuje na to, kim jest Bóg i jak Jego imię jest znane wśród narodów, które w Księdze Psalmów 79:10 pytają: „Gdzie jest ich Bóg?”. Ma to praktyczne znaczenie. Modlitwa oparta na własnych zasługach łatwo zamienia się w rachunek, w którym ciągle sprawdza się, czy wystarczająco się postarało. Modlitwa oparta na wierności Boga staje się zaufaniem. Dobrze to widać u kogoś, kto po ciężkiej kłótni w rodzinie uważa, że nie ma prawa prosić o pojednanie. Gdy jego nadzieja opiera się na Bogu, a nie na jego występach, może prosić szczerze, bez udawania, że jest bez winy. Psalm nie podaje terminu końca ucisku, choć w Księdze Psalmów 79:5 pada pytanie: Jak długo, Panie? Nawet wśród ruin można jednak mówić do Boga konkretnie, bo Jego imię nie przestaje być prawdziwe wtedy, gdy sytuacja wygląda beznadziejnie.

W Księdze Psalmów 79:9 modlitwa wyrasta z klęski: Jeruzalem leży w ruinach, lud jest słaby, a śmierć i zniewaga dotykają tych, którzy należą do Boga. W takim położeniu pada prośba: „Wspomóż nas, Boże naszego zbawienia, przez wzgląd na chwałę Twojego imienia, i wyzwól nas, i odpuść nasze grzechy przez wzgląd na Twoje imię”. Nie jest to pewność, że cierpienie szybko minie, lecz wołanie o pomoc skierowane do Boga, od którego zależy ocalenie. Ważne jest, że psalm łączy wybawienie z odpuszczeniem win, ale nie tłumaczy w ten sposób całej katastrofy ani nie mówi, że każda krzywda jest karą za grzech. Kilka wersetów wcześniej wspólnota uznaje swoją słabość i prosi o miłosierdzie. Nie przemawia tu pojedynczy człowiek zabiegający tylko o własny spokój, lecz lud dotknięty wspólną stratą. „Przez wzgląd na Twoje imię” odsyła do tego, kim Bóg jest i komu zaufał Jego lud. Ruiny nie unieważniają tej więzi. Prośba zachowuje ją przy życiu: nawet pośród bezradności człowiek może zwrócić się ku Bogu, prosząc zarazem o ratunek i przebaczenie.