Księga Psalmów 74:12 – znaczenie i zastosowanie

Cierpiący Kościół skupia się tutaj na jednej prawdzie, przywołuje ją w pamięci i znajduje w niej nadzieję (Księga Lamentacji Jeremiasza 3:21). To wspomnienie ucisza jej żal i powstrzymuje skargi. Dwie myśli szczególnie niosą pociechę tym, którzy opłakują zrujnowaną wspólnotę.

Po pierwsze, Bóg jest Bogiem Izraela, Bogiem, który zawarł przymierze ze swoim ludem. Kościół przypomina sobie, że od dawna jest On jego Królem (Księga Psalmów 74:12). Wypowiada to jak modlitwę, uznając Boga za swojego Króla (Księga Psalmów 44:4), a zarazem umacnia tym własną wiarę i nadzieję. Spogląda wstecz na dawne czasy i przypomina sobie, jak Bóg zawsze działał dla dobra swojego ludu (Księga Psalmów 77:5).

Kościół przemawia jako jedno ciało przez wszystkie pokolenia, dlatego wyznaje, że Bóg od dawna jest jego Królem. Już przed wiekami zajął wśród ludu miejsce Króla i dał się poznać jako jego Władca. Jako Król Izraela przyniósł zbawienie w samym sercu ziemi, bo wszystko, co czynił, sprawując władzę nad światem, służyło dobru swojego Kościoła. Przypomina się tu kilka dzieł Boga, które umacniają zaufanie do Niego.

Najpierw rozdzielił przed Izraelitami morze, gdy wychodzili z Egiptu. Nie stało się to mocą Mojżesza ani jego laską, lecz dzięki własnej potędze Boga. Bóg, który mógł tego dokonać, może uczynić wszystko.

Następnie pokonał faraona i Egipcjan. Faraon był niczym potwór morski, a Egipcjanie przypominali smoki: byli groźnymi i okrutnymi wrogami. Bóg roztrzaskał ich głowy i zniweczył ich plany. Izraelici byli coraz bardziej uciskani, a mimo to wciąż się rozmnażali. Bóg złamał potęgę Egipcjan, spustoszył ich kraj dziesięcioma plagami, a na końcu zatopił ich w Morzu Czerwonym. Taki los spotkał faraona i całe jego wojsko (Księga Ezechiela 31:18). Dokonał tego sam Pan, potężną ręką i wyciągniętym ramieniem.

To zwycięstwo dodało też otuchy Kościołowi. Można rozumieć to tak, że Bóg dał ludowi Izraela pokarm z Egipcjan: zdobycz, którą Izraelici uzyskali, wzbogaciła ich, gdy zabierali poległym broń i dobytek. Można też rozumieć te słowa tak, że ten akt sądu karmił ich wiarę i nadzieję, gdy stawiali czoło niebezpieczeństwom na pustyni. Stał się dla nich pokarmem duchowym. Kiedy Bóg rozbija głowy wrogów Kościoła, Jego lud znajduje w tym radość i siłę.

Po trzecie, Bóg odmienił bieg natury: wyprowadził wodę ze skały i wysuszył rzeki. Ze skały wytrysnęły źródła i strumienie. Każdy wie, skąd pochodziła ta woda: ze skały, z twardej skały. Nie wolno o tym zapominać, a szczególnie nie wolno zapomnieć o głębszej prawdzie: skałą był Chrystus, a płynąca z niej woda była napojem duchowym. Bóg wysuszył także potężne rzeki, zwłaszcza Jordan, gdy występował z brzegów. Ten, który dokonał takich rzeczy, może teraz wyzwolić swój uciśniony lud i złamać jarzmo jego ciemiężycieli, tak jak czynił to wcześniej. Co więcej, na pewno to uczyni, bo Jego sprawiedliwość, dobroć, mądrość i prawda się nie zmieniły. Nie zmieniła się też Jego moc.

Po drugie, Bóg Izraela jest również Bogiem natury (Księga Psalmów 74:16–17). Wyznacza stały rytm następowania po sobie dnia i nocy. Panuje nad całym czasem. Wieczór i poranek ustanowił swoim rozkazem. Rozbudza poranne światło, a wieczorem zaciąga zasłonę mroku. Niektórzy odczytują te słowa jako stwierdzenie, że Bóg przygotował księżyc i słońce, dwa wielkie światła, które kolejno panują dniem i nocą. Ich przygotowanie wskazuje na to, że są zawsze gotowe i pojawiają się o wyznaczonym czasie. Nie spóźniają się na swoją godzinę.

Bóg wyznacza także lato i zimę oraz wszystkie granice ziemi. Obejmuje to różne strefy klimatyczne świata, a także regularne zmiany pór roku. W tym wszystkim powinniśmy uznawać Boga, od którego pochodzą wszelkie prawa i siły natury. Dlaczego mówi się o tym właśnie tutaj? Ten, który ustanowił ten porządek i wciąż go podtrzymuje przez codzienny i doroczny ruch ciał niebieskich, ma pełną moc, by ocalić i zniszczyć. Nic nie jest dla Niego niemożliwe i nie ma takiego nieszczęścia, którego nie mógłby pokonać.

Bóg dochowuje wierności przymierzu z dniem i nocą oraz sprawia, że prawa niebios nie zawodzą. Z pewnością dochowa więc obietnicy danej swojemu ludowi i nigdy nie odrzuci tych, których wybrał (Księga Jeremiasza 31:35–36; Księga Jeremiasza 33:20–21). Jego przymierze z Abrahamem i jego potomkami jest równie trwałe jak przymierze z Noem i jego synami (Księga Rodzaju 8:21).

Skoro dzień i noc, lato i zima nieustannie zmieniają się na całej ziemi, powinniśmy się spodziewać, że w życiu Kościoła podobnie będą następować po sobie trudności i pokój, pomyślność i ciężkie chwile. Mamy równie wiele powodów, by oczekiwać utrapienia, jak by oczekiwać nocy i zimy. Nie mamy jednak większego powodu, by wątpić w powrót pocieszenia, niż by wątpić w nadejście dnia i lata.