Księga Psalmów 73:15 – znaczenie i zastosowanie

Widzieliśmy już, jak silna była pokusa, by psalmista zazdrościł powodzenia ludziom bezbożnym. Teraz dowiadujemy się, co pomogło mu zachować równowagę i odnieść zwycięstwo. Najpierw nie przestał szanować ludu Bożego, dzięki czemu nie wypowiedział błędnych myśli, które zaczęły się w nim kształtować (Księga Psalmów 73:15).

Stopniowo wygrywał tę walkę, a to był pierwszy krok. Był bliski stwierdzenia: „Na próżno zachowywałem czyste serce”, i miał wrażenie, że są ku temu powody. Mimo to milczał, pamiętając o tym, że gdyby tak mówił, odwróciłby się od Boga i głęboko uraził Jego lud. Nie pozwolił, by błędne myśli przerodziły się w wypowiedziane na głos słowa.

Uczy nas to, że błędne myślenie jest złe, ale wypowiadanie takich myśli jest jeszcze gorsze. Gdy je wypowiadamy, jakbyśmy je aprobowali, zgadzali się z nimi i przekazywali je innym. Jeśli ktoś zatrzymuje takie złe myśli dla siebie, może to świadczyć o skrusze. Jeśli zdarzyło Ci się nierozważnie pomyśleć coś złego, okaż mądrość, powstrzymaj się od mówienia i nie pozwól, by ta myśl poszła dalej (Księga Przysłów 30:32).

Psalmista wykazuje się też ostrożnością, bo niektóre sprawy warto ponownie przemyśleć, zanim się o nich powie. Drugie spojrzenie może skorygować pierwszy błąd. Nie rozgłaszał gorzkiego wniosku, do którego doprowadziło go strapione serce, gdy patrzył na powodzenie bezbożnych.

Obawiał się również, że urazi tych, których Bóg nazywa swoimi dziećmi. Na świecie jest lud, który naprawdę należy do Boga — pokolenie Jego dzieci. Ludzie ci słuchają Go i kochają jak Ojca. Musimy bardzo uważać, by nie powiedzieć ani nie zrobić niczego, co słusznie mogłoby urazić choćby jednego z tych najmniejszych (Ewangelia Mateusza 18:6), a tym bardziej całą rodzinę Bożą. Nic nie zraniłoby ich bardziej niż słowa: „Na próżno zachowywałem czyste serce” albo: „Nie warto służyć Bogu”. Byłoby to sprzeczne z całym ich doświadczeniem i wiarą. Kto pragnie życia ludzi bezbożnych, ten w istocie opuszcza namioty dzieci Bożych.

Następnie psalmista zastanowił się nad zgubą, która czeka bezbożnych. To również pomogło osłabić pokusę. Nie śmiał wypowiedzieć pierwszej myśli, więc zaczął się zastanawiać, czy jest ona w ogóle prawdziwa. Próbował zrozumieć tę trudną stronę Bożej opatrzności, ale było to dla niego zbyt bolesne. Sam ludzki rozum nie potrafił rozwiązać tej zagadki.

Sprawa staje się jasna dopiero wtedy, gdy psalmista wchodzi do świątyni Boga, czyli oddaje się uwielbieniu, rozważa Pismo Święte i modli się (Księga Psalmów 73:16–17). Tam rozmyśla o Bożym charakterze i o tym, co Bóg objawił dla naszego dobra. Sięga do Pisma i radzi się kapłanów pełniących służbę w świątyni. Modli się, by Bóg wyjaśnił mu tę sprawę. W końcu rozumie, jaki nędzny koniec czeka bezbożnych. Nawet u szczytu powodzenia nie ma im czego zazdrościć. Ich życie dojrzewa jedynie do zagłady.

Wielu ważnych rzeczy nie poznamy, jeśli nie wejdziemy do świątyni Boga przez Jego Słowo i modlitwę. Dusza wystawiona na pokusę musi tam szukać schronienia. Powinniśmy też oceniać ludzi i wydarzenia w świetle Bożego objawienia — wtedy będziemy sądzić właściwie. Szczególnie ważne jest, by patrzeć na koniec. Wszystko jest dobre, jeśli dobrze się kończy, a ten dobry koniec trwa na wieki. Nic natomiast nie jest dobre, jeśli kończy się źle i zły koniec trwa na wieki. Sprawiedliwi mogą teraz cierpieć, ale ich cierpienie zakończy się pokojem. Bezbożni mogą teraz cieszyć się powodzeniem, ale ono skończy się zagładą.

Powodzenie bezbożnych jest krótkotrwałe i niepewne. Wyżyny, na które wynosi ich opatrzność, są miejscem niepewnym i śliskim (Księga Psalmów 73:18). Nie mogą długo się na nich utrzymać. Gdy próbują wspiąć się jeszcze wyżej, sam ten wysiłek może stać się przyczyną ich potknięcia i upadku. Ich powodzenie nie ma trwałego oparcia. Nie opiera się na przychylności Boga ani na Jego obietnicy.

Ich zagłada jest jednak pewna, nagła i straszna. Nie może chodzić jedynie o chwilową ruinę, skoro psalm mówi o tym, że żyją w dostatku, a nawet śmierć zdaje się przychodzić do nich bez bólu. Słowa o tym, że w jednej chwili schodzą do grobu, brzmią tak, jakby nie opowiadały całej historii. Ich znaczenie musi więc sięgać dalej niż śmierć — do wiecznej zagłady, do piekła i ostatecznej zguby. Przez pewien czas rozkwitają, ale na zawsze giną.

Ich zguba jest pewna i nieunikniona. Psalm mówi o niej tak, jakby już nastąpiła: zostali strąceni. Jest tak pewna, jak gdyby już się wydarzyła. Sprawia ją sam Bóg: „Ty ich strącasz”. Jeśli Bóg kogoś powala, nikt nie zdoła go podtrzymać. To zagłada zesłana przez Wszechmogącego (Księga Joela 1:15), będąca skutkiem Jego potężnego sądu (Drugi List do Tesaloniczan 1:9).

Ich zguba jest też nagła. Nieuchronny wyrok nie daje o sobie zapomnieć. W jednej chwili spotyka ich spustoszenie (Księga Psalmów 73:19). Bóg z łatwością je sprowadza, a jego nagłość zaskoczy zarówno ich, jak i otoczenie. Ich upadek nastąpi niespodziewanie.

Ich zguba jest dotkliwa i przerażająca. Jest całkowita i ostateczna. Ogarnia ich przerażenie ze wszystkich stron. Taka jest nędza potępionych i zgubionych: groza Wszechmogącego, którego uczynili swoim wrogiem, ogarnia ich obciążone winą sumienia. Nie potrafią się przed nią osłonić ani jej znieść. Nie ginie więc ich istnienie, lecz szczęście. Nie pozostaje im żadne pocieszenie ani nadzieja. Im wyżej wyniosło ich powodzenie, tym boleśniejszy będzie upadek, gdy zostaną strąceni ku zagładzie — użyte w oryginale słowo ma liczbę mnogą — i szybko doprowadzeni do ruiny.

Dlatego ich powodzenia nie należy im zazdrościć. Należy je uznać za godne pogardy — i właśnie tego dowodzi psalmista (Księga Psalmów 73:20). Jak sen znika po przebudzeniu, tak Ty, Panie, gdy się obudzisz — albo gdy oni się obudzą — wzgardzisz ich obrazem, cieniem, i sprawisz, że zniknie. W dniu wielkiego sądu, kiedy powstaną z grobów, Bóg w gniewie wzgardzi ich podobizną, bo powstaną na hańbę i wieczną pogardę.

Zwróćmy najpierw uwagę na to, czym naprawdę jest ich obecne powodzenie. To tylko obraz, pozór, przemijająca postać tego świata. Nie jest rzeczywiste — istnieje jedynie w wyobraźni, a dopiero skażony umysł każe widzieć w nim szczęście. Nie ma trwałej wartości. Jest tylko cieniem. Nie jest tym, na co wygląda, i nie da nam tego, czego się po nim spodziewamy. Przypomina sen. Sen może przez chwilę sprawiać przyjemność, ale potrafi też zakłócić odpoczynek. Choćby wydawał się miły, zwodzi. Jest złudzeniem, które przestaje istnieć, gdy się budzimy. Głodna osoba może śnić o jedzeniu, ale po przebudzeniu nadal ma pusty żołądek (Księga Izajasza 29:8). Nikt nie staje się bogatszy ani bardziej szanowany tylko dlatego, że śni mu się bogactwo czy zaszczyty. Kto zazdrościłby komuś przyjemności, która jest tylko snem?

Po drugie, zastanówmy się, co czeka ich powodzenie. Bóg obudzi się na sąd, czyli powstanie, by bronić swojej sprawy i pomścić krzywdy wyrządzone Jego ludowi. Tamci ludzie zostaną wyrwani ze snu beztroskiego poczucia bezpieczeństwa, a wtedy Bóg wzgardzi ich obrazem. Pokaże całemu światu, jak niewiele jest on wart. Wówczas sprawiedliwi będą się z nich śmiać (Księga Psalmów 52:6–7). Jak wyraźnie Bóg odsłonił fałszywy obraz bogacza, gdy powiedział: „Głupcze, tej nocy zażądają twojej duszy” (Ewangelia Łukasza 12:19–20). Powinniśmy myśleć tak jak Bóg, bo Jego sąd jest prawdziwy. Nie powinniśmy podziwiać ani zazdrościć tego, czym On gardzi i czym nadal będzie gardził. Z czasem sprawi, że cały świat podzieli Jego ocenę.