Księga Psalmów 68:33 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset otwiera psalm na szerszą przestrzeń. Wcześniej mowa jest o Bożej potędze, która wychodzi ze Świątyni w Jeruzalem, o królach składających dary i o odległych ludach wyciągających ręce ku Bogu. Następnie w Księdze Psalmów 68:33 pada wezwanie: „Śpiewajcie Bogu, królestwa ziemi, zagrajcie Panu”. Kieruje je do całych królestw, czyli do wielu ludzi naraz, z różnymi historiami i różnymi ciężarami. Ta pieśń wyrasta z poznania tego, kim jest Bóg, a nie z wypracowanego nastroju. Psalm przypomina, czego Bóg dokonał i jaki jest Jego majestat, a dopiero potem zaprasza do śpiewu. Muzyka staje się tu odpowiedzią na usłyszane i zobaczone dzieła Boże. Dla serca to ważny obraz, bo uczucia mogą znaleźć swoje miejsce także w śpiewie, który nie musi być gładki ani pewny. Werset nie zapewnia, że śpiew od razu przyniesie ulgę. Mówi o tym, komu należy się chwała, i pokazuje, że nawet radość zmieszana z ciężarem może zostać zwrócona ku Bogu.

„Śpiewajcie Bogu, królestwa ziemi, zagrajcie Panu” — wezwanie kieruje się nie tylko do Izraela, lecz do wszystkich ludów. W kontekście psalmu nie jest ozdobnym refrenem: wcześniej pojawia się obraz narodów przynoszących dary, a tuż potem Bóg zostaje nazwany Tym, który przemierza odwieczne niebo i wydaje potężny głos. Pieśń i muzyka odpowiadają więc na Jego królewską władzę, a nie na ludzką przewagę. Warto zauważyć, że psalm nie opisuje w tym wersecie gotowej, powszechnej zgody. Rozkaz „śpiewajcie” obejmuje królestwa ziemi; wyraża przekonanie, że panowanie Boga nie kończy się na granicach jednego narodu. Wersety 32–33 ukazują ten horyzont jako nadzieję: możnowładcy z Egiptu i Kusz mają zwrócić się ku Bogu, a następnie wszystkie królestwa zostają wezwane do oddania Mu czci. To poetyckie wezwanie łączy opis Bożego działania z nadzieją na odpowiedź narodów. Ważne jest też rozróżnienie między uwielbieniem a triumfalizmem. Psalm nie zachęca do wynoszenia własnej wspólnoty, lecz kieruje uwagę ku Bogu, któremu należy się chwała ponad podziałami. Muzyka staje się językiem uznania Jego panowania; jej powszechny zasięg odsłania skalę tej deklaracji.

Psalm 68 otwiera się obrazem Boga, który wstaje, a Jego wrogowie się rozpraszają (Księga Psalmów 68:2). Następnie wers 33 kieruje do „królestw ziemi” proste wezwanie: „Śpiewajcie Bogu, królestwa ziemi, zagrajcie Panu”. Czasownik „śpiewajcie” jest w liczbie mnogiej, więc zwraca się do wielu narodów naraz. Psalmista nie pyta, czy królestwa mają ochotę dziękować. Wers nie podaje powodu, ale wersety wokół pokazują zakres tej władzy: majestat Boga jest nad Izraelem, a Jego potęga w obłokach (Księga Psalmów 68:35). Dla wielu ludzi władza kojarzy się z tym, że ktoś inny musi milczeć. Tutaj jest odwrotnie. Władza należy do Boga, a śpiew staje się odpowiedzią tych, którzy to uznają. Może to wyglądać zwyczajnie: ktoś przed pracą cicho oddaje Bogu swój czas i siły, zanim zacznie się zgiełk spraw. Wers nie opisuje, jak ani kiedy śpiewać. Określa jednak adresata i zasięg tego wezwania, które nie ogranicza się do jednego ludu. Śpiew nie ustanawia tego panowania. Odpowiada na nie.

„Śpiewajcie Bogu, królestwa ziemi, zagrajcie Panu” — wezwanie z Psalmu 68 obejmuje narody, nie tylko lud zgromadzony wokół świątyni. Władcy i mieszkańcy ziemi zostają zaproszeni do oddania czci Bogu, którego potęga przekracza granice ich królestw. W sąsiednich wersetach psalm wspomina o możnowładcach z Egiptu i o Kuszu wyciągającym ręce do Boga. Obraz jest szeroki: różne narody mogą zwrócić się ku Temu, którego głos rozbrzmiewa nad całym stworzeniem. Muzyka staje się tu wspólnym językiem uwielbienia. Nie znosi różnic między ludami, lecz kieruje ich uwagę ku Bogu. Ważne jest także miejsce tego wezwania w psalmie. Wcześniej pojawia się prośba o ukazanie Bożej mocy i o pokój pośród narodów, które cieszą się z wojny. Pieśń nie odwraca wzroku od przemocy ani nie ogłasza, że świat już jest zgodny. Wskazuje raczej, komu należy się ostateczna chwała i czyja potęga przewyższa ludzką siłę. Gdy królestwa śpiewają Bogu, ich władza przestaje być najwyższą miarą świata. Człowiek może usłyszeć w tej pieśni wezwanie do nadziei, która nie należy do żadnego imperium.