Księga Psalmów 61:2 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach widzimy, jak bardzo Dawid polega na Bogu w czasie utrapienia. „Cokolwiek się wydarzy, będę wołać do Ciebie” — mówi, zwracając się nie do fałszywych bogów, lecz wyłącznie do Boga. Nie odwróci się od Niego dlatego, że Bóg dotknął go cierpieniem, ale nadal będzie na Niego patrzeć i na Niego czekać. Nie będzie też modlić się chłodno ani bezmyślnie, lecz z głęboką żarliwością, jak ktoś, kto nie chce wypuścić Boga, dopóki nie otrzyma od Niego błogosławieństwa.

Dawid mówi, że będzie tak postępować, choć znajduje się daleko od przybytku, domu modlitwy, w którym wcześniej oddawał Bogu cześć. „Z krańca ziemi”, czyli z najdalszego i najbardziej ukrytego miejsca w kraju, „będę wołać do Ciebie”. Gdziekolwiek jesteśmy, nadal możemy swobodnie zwracać się do Boga, a droga do Jego tronu łaski jest zawsze otwarta. Niebo jest równie blisko z każdego miejsca. Właśnie wtedy, gdy smutek i samotność wydają się najsilniejsze, mamy szczególny powód, by tym gorliwiej wołać do Boga.

Dawid modli się w ten sposób także wtedy, gdy jego serce słabnie. „Choć moje serce jest przytłoczone” — mówi — nie jest tak zdruzgotane, by nie można było zwrócić go ku Bogu w modlitwie. Jeśli serca nie da się tak podnieść, oznacza to, że opadło bardzo nisko. Dawid czuje, że jego serce może się załamać, dlatego woła do Boga: modlitwa go podtrzyma i przyniesie mu ulgę. Smutek powinien pobudzać do modlitwy, a nie ją uciszać. Kto cierpi, niech się modli (List Jakuba 5:13; Księga Psalmów 102, nagłówek).

Dawid przedstawia teraz szczególną prośbę, którą zanosi, gdy jego serce jest przytłoczone i czuje, że opada: „Zaprowadź mnie na skałę wyższą ode mnie”. Prosi, by Bóg doprowadził go do skały, do której nie potrafi dotrzeć o własnych siłach. Pragnie od Boga tak mocnego zapewnienia o bezpieczeństwie, że może je w nim wzbudzić jedynie szczególna łaska Boża. Prosi też, by Bóg zaprowadził go w bezpieczne miejsce, ponad jego troskami — do spokoju i ukojenia, których nigdy nie zdołałby osiągnąć własną siłą ani mądrością.

Tą skałą, wyższą od nas, jest moc i obietnica Boga. Tą skałą jest Chrystus, a ci, którzy są w Nim, są bezpieczni. Nie możemy się na nią dostać, jeśli Bóg nie poprowadzi nas tam swoją mocą. Bóg mówi: „Umieszczę cię w rozpadlinie skalnej” (Księga Wyjścia 33:22). Dlatego powierzajmy się Bożej opiece przez wiarę i modlitwę, aby znaleźć się pod Jego ochroną.

Dawid wyraża też pewność, że Bóg odpowie mu pokojem. Modli się z wiarą: „Wysłuchaj, Boże, mojego błagania, zwróć uwagę na moją modlitwę” (Księga Psalmów 61:1). Pragnie już teraz zaznać pocieszenia płynącego z pewności, że Bóg go wysłuchał (Księga Psalmów 20:6), i ufa, że we właściwym czasie otrzyma to, o co prosi.

Podstawą tej nadziei jest wcześniejsza pomoc Boga. „Byłeś dla mnie schronieniem” — mówi Dawid — „warowną wieżą przed wrogiem”. Skoro już przekonał się, że Bóg jest dla niego skałą wyższą od niego i bezpiecznym schronieniem, ufa, że Bóg nadal będzie go tam prowadził. Doświadczona wcześniej dobroć Boga powinna zarówno skłaniać nas, by trwać blisko Niego, jak i dodawać nam odwagi, by wierzyć, że zaufanie Mu nie pójdzie na marne. Imię Boga wciąż jest warowną wieżą dla sprawiedliwych, tak jak było nią dawniej (Księga Przysłów 18:10).

Dawid postanawia również nadal wiernie służyć Bogu i polegać na Nim. Służba Bogu będzie jego stałym zajęciem i celem. Wszyscy, którzy oczekują, że Bóg będzie ich schronieniem i warowną wieżą, powinni tak żyć, bo Jego ochrony doświadczają ci, którzy Mu wiernie służą. „Będę mieszkać w Twoim przybytku na zawsze”. Dawid był wtedy z dala od przybytku, co przysparzało mu wielkiego smutku. Jest jednak pewien, że Boża opatrzność sprowadzi go tam z powrotem, bo łaska Boga już wzbudziła w nim taką miłość do przybytku, że pragnął mieszkać w nim na zawsze (Księga Psalmów 27:4).

Dawid mówi o mieszkaniu tam na zawsze, ponieważ przybytek był znakiem i obrazem nieba (List do Hebrajczyków 9:8; List do Hebrajczyków 9:9; List do Hebrajczyków 9:24). Ci, którzy mieszkają teraz w przybytku Boga, służąc Mu przez krótki czas na ziemi, pewnego dnia zamieszkają na zawsze w przybytku chwały. Dawid mówi też: „Znajdę schronienie w cieniu Jego skrzydeł”, jak pisklęta, które bezpiecznie i ciepło kryją się pod skrzydłami kury. Ci, którzy przekonali się, że Bóg jest ich schronieniem, powinni w każdej trudności nadal do Niego przychodzić. Mieszkańcy Bożego przybytku mogą być pewni tej łaski: w czasie utrapienia Bóg ukryje ich tam.