Księga Psalmów 6:9 – znaczenie i zastosowanie

Jakże nagle wszystko zmienia się na lepsze! Człowiek, który jęczał, płakał i czuł, jakby wszystko było stracone, teraz patrzy w przyszłość z nadzieją i mówi z nadzieją. Powierzył Bogu swoje prośby i oddał Mu swoją sprawę, dlatego jest pewien, że wszystko dobrze się skończy. Smutek ustępuje miejsca radości.

Najpierw odcina się od niegodziwych i umacnia się wobec ich szyderstw: „Odstąpcie ode mnie wszyscy, którzy czynicie nieprawość” (Księga Psalmów 6:8). Kiedy jego udręka sięgnęła dna, obawiał się, że Boży gniew sprawi, iż znajdzie się pośród niegodziwych. Teraz jednak, gdy ciemne chmury się rozeszły, wie, że jego dusza nie zostanie zaliczona do grona grzeszników, bo nie należą oni do jego ludu. Ciężka ręka Boga sprawiła, że zaczął podejrzewać, iż może mieć z nimi coś wspólnego. Lecz teraz, gdy lęk ucichł, odsyła ich, bo wie, że jego miejsce jest pośród ludu wybranego przez Boga.

Ludzie czyniący zło szydzili z niego i pytali: „Gdzie jest twój Bóg?”. Chcieli go zawstydzić, gdy był zniechęcony i pogrążony w rozpaczy. Teraz jednak ma odpowiedź dla tych, którzy go znieważali: Bóg zamierza okazać mu miłosierdzie, już pocieszył jego ducha, a wkrótce doprowadzi do końca jego wybawienie. Być może namawiali go również, by postąpił jak oni, porzucił swoją wiarę i szukał ulgi w grzesznych przyjemnościach. Teraz mówi: „Odstąpcie ode mnie. Nie będę słuchać waszych rad. Chcieliście, żebym przeklął Boga i umarł, lecz ja będę Go błogosławić i żyć”.

My również powinniśmy w ten sposób odpowiadać na Boże miłosierdzie. Jego dobroć wobec nas powinna umacniać nasze postanowienie, by nie mieć już nic wspólnego z grzechem ani z tymi, którzy go popełniają. Dawid był królem i wykorzystał tę okazję, by na nowo postanowić, że będzie używał swojej władzy do powstrzymywania grzechu i naprawy życia publicznego (Księga Psalmów 75:4; Księga Psalmów 101:3). Kiedy Bóg czyni dla nas wielkie rzeczy, powinniśmy pytać, co możemy zrobić dla Niego. Jezus zdaje się nawiązywać do tych słów swojego ojca Dawida. Gdy otrzyma władzę sądzić wszystkich, powie, by odeszli od Niego wszyscy czyniący nieprawość (Ewangelia Łukasza 13:27). W ten sposób uczy nas, byśmy już teraz wypowiadali te słowa (Księga Psalmów 119:115).

Po drugie, Dawid utwierdza się w przekonaniu, że Bóg mu sprzyjał i nadal będzie mu sprzyjać, mimo że dostrzegał oznaki gniewu. Jest pewien, że Bóg odpowie na modlitwę, którą właśnie zanosi. Wie, że Bóg słyszy go, zanim jeszcze skończy mówić, jak czytamy w Księdze Izajasza 65:24 i Księdze Daniela 9:20. Dlatego mówi o tym tak, jakby już się stało, i z triumfem powtarza: „Pan usłyszał” (Księga Psalmów 6:8), a następnie ponownie: „Pan usłyszał” (Księga Psalmów 6:9). Dzięki działaniu Bożej łaski w sercu wie, że jego modlitwa została przyjęta, i nie wątpi, że we właściwym czasie otrzyma odpowiedź.

Jego łzy miały głos, i to donośny, w uszach Boga miłosierdzia. Milczące łzy nie są nieme. Jego modlitwy były wołaniem do Boga: „Pan usłyszał głos mojego płaczu. Pan usłyszał głos mojej błagalnej modlitwy”. Jakby już przypieczętował swoje modlitwy słowami: „Niech się stanie”, a wkrótce miało się to stać widoczne. Wnioskuje stąd, że Bóg wysłucha również jego pozostałych modlitw, skoro usłyszał tę jedną i nie gani ludzi za to, że po otrzymaniu wcześniejszych darów ponownie o coś proszą.

Wreszcie Dawid albo modli się o nawrócenie swoich wrogów, albo zapowiada ich zgubę (Księga Psalmów 6:10). Te słowa można rozumieć jako modlitwę o ich przemianę: „Niech wszyscy zawstydzą się z powodu sprzeciwu, który wobec mnie okazali, i surowych osądów, które wypowiedzieli. Niech, jak przystało na tych, którzy naprawdę żałują, boleją nad własną głupotą. Niech zmienią swoje postępowanie, zawstydzą się tego, co mi uczynili, i uznają swój wstyd”.

Jeśli jednak nie zawrócą ze złej drogi, słowa te zapowiadają ich upokorzenie i zgubę. Zostaną zawstydzeni i głęboko poruszeni, i będzie to słuszne. Cieszyli się, gdy Dawid cierpiał (Księga Psalmów 6:2; Księga Psalmów 6:3), więc, jak często się zdarza, zło obróci się przeciwko nim. Oni również będą głęboko poruszeni. Ci, którzy nie oddadzą chwały Bogu, skończą z twarzami naznaczonymi trwałym wstydem.

Śpiewając te słowa i modląc się nimi, oddawajmy chwałę Bogu, który chętnie wysłuchuje modlitw. Wyznawajmy Jego dobroć, bo wysłuchuje naszych próśb, i dodawajmy sobie otuchy, by czekać na Niego i ufać Mu w najcięższych utrapieniach i największych trudnościach.