Księga Psalmów 59:2 – znaczenie i zastosowanie

Nagłówek tego psalmu dokładnie wskazuje, kiedy napisał go Dawid. Stało się to wtedy, gdy Saul wysłał ludzi, by nocą pilnowali domu Dawida, żeby mogli go pojmać i zabić (Pierwsza Księga Samuela 19:11). Saul dopiero zaczynał występować przeciwko Dawidowi, a wcześniej Dawid ledwie uniknął jego włóczni. Te pierwsze ataki, zrodzone z nienawiści Saula, musiały bardzo wstrząsnąć Dawidem i napełnić go lękiem. Mimo to trwał blisko Boga. Żaden niepokój nie był w stanie odebrać mu zdolności do modlitwy i uwielbienia. Szczęśliwi są ci, których więzi z Bogiem nie przerywają troski, smutek, lęk ani żadne zewnętrzne czy wewnętrzne trudności.

W tych wersetach Dawid najpierw modli się o wybawienie od wrogów i udaremnienie ich okrutnych zamiarów (Księga Psalmów 59:1–2). „Ratuj mnie od moich wrogów, Boże mój! Obroń mnie przed moimi przeciwnikami!” Woła jak człowiek stojący na skraju śmierci i szuka ratunku wyłącznie u Boga. Modli się też: „Powstań, by mi pomóc”, prosząc Boga, by zwrócił uwagę na jego położenie i zadziałał z miłosierdziem i mocą. Podobnie uczniowie obudzili Chrystusa podczas burzy i zawołali: „Panie, ratuj nas, giniemy!”. Każdego dnia powinniśmy z taką samą gorliwością modlić się o ochronę i wybawienie od naszych duchowych wrogów: pokus szatana oraz zepsucia naszych własnych serc, które sprzeciwia się życiu duchowemu.

Dawid przedstawia też Bogu swoją sprawę. Bóg pozwala nam nie tylko się modlić, lecz także przedstawiać Mu argumenty i wykładać przed Nim naszą sprawę. Nie sprawia to, że Bóg zmienia zdanie, ale pomaga nam modlić się z większą jasnością i wiarą. Dawid właśnie tak postępuje. Najpierw zwraca uwagę na zły charakter swoich wrogów. Są sprawcami nieprawości, a zatem są nie tylko wrogami Dawida, lecz także Boga. Są żądni krwi, a więc stają się wrogami wszystkich ludzi. Dawid mówi w istocie: „Panie, nie pozwól, by niegodziwi zwyciężyli nad tym, kto stara się postępować uczciwie”.

Dawid przywołuje również ich nienawiść i zagrożenie, jakie z ich strony na niego czyhało (Księga Psalmów 59:3–4). Chcieli odebrać mu życie, a nie tylko przysporzyć mu kłopotów. Byli podstępni i czekali na okazję, by go skrzywdzić. Mieli też władzę, znaczenie, majątek i wpływy na dworze oraz w kraju. Działali wspólnie: zgodnie przygotowywali plany, podejmowali wspólne działania i z zapałem przystępowali do realizacji swoich zamiarów. Dawid zwraca szczególną uwagę na brutalne zachowanie posłańców wysłanych przez Saula, by go pojmać (Księga Psalmów 59:6). Wieczorem wracali, by wykonać swoje mroczne zadanie, i hałasowali jak psy tropiące zdobycz. Kiedy przybyli, by schwytać Dawida, krzyczeli przeciwko niemu, jakby był buntownikiem i zdrajcą. Chcieli zwrócić przeciwko niemu mieszkańców miasta albo przynajmniej powstrzymać ich przed wystąpieniem w jego obronie. Przypominali pod tym względem prześladowców Pana Jezusa, których przyrównuje się do psów (Księga Psalmów 22:16). Próbowali wyczerpać Dawida hałasem, bo inaczej nie zdołaliby go pojmać.

Dawid mówi, że jego wrogowie „wyrzucają z siebie” zło, które wypełnia ich serca (Księga Psalmów 59:7). Ich słowa są jak miecze. Oznacza to, że obelgi i kłamstwa głęboko ranią, zasmucają serce i godzą w czyjeś dobre imię (Księga Psalmów 42:10). Wciąż mówili rzeczy, które podsycały gniew Saula przeciwko Dawidowi. Winę ponosił nie tylko Saul, lecz także fałszywi oskarżyciele. Miecz mógłby nie znaleźć się w ręku Saula, gdyby najpierw nie pojawił się w ich ustach.

Dawid powołuje się też na własną niewinność, ale nie przed Bogiem — przed swoimi prześladowcami. Nie twierdzi, że jest bezgrzeszny wobec Pana, lecz zaprzecza stawianym mu zarzutom. Oskarżenia były całkowicie fałszywe, a Dawid nie powiedział ani nie zrobił niczego, co uzasadniałoby takie traktowanie (Księga Psalmów 59:3–4). Może szczerze powiedzieć: „To nie z powodu mojego grzechu, Panie — Ty wiesz”, bo Bóg wie wszystko. Uczy nas to, że pobożni nie są chronieni przed nienawiścią niegodziwych tylko dlatego, że nie wyrządzają krzywdy. Ludzie łagodni jak gołębie często bywają nienawidzeni ze względu na Chrystusa, jakby stanowili zagrożenie. Niewinność pomaga jednak w trudnościach. Czyste sumienie i świadomość, że postępowaliśmy właściwie wobec tych, którzy źle nas potraktowali, przynoszą wielką pociechę w ciężkich chwilach. Jeśli wiemy, że jesteśmy niewinni, możemy spokojnie i pokornie prosić Boga, by stanął w naszej obronie. Uczyni to w swoim czasie.

Dawid mówi również, że jego wrogowie byli bezbożni i w praktyce zaprzeczali istnieniu Boga. Podsycali swoją nienawiść, szydząc z Boga słowami: „Kto słyszy?” (Księga Psalmów 59:7). Zachowywali się tak, jakby Bóg nie widział ani się nie troszczył. Nic dziwnego, że ludzie nie zważają na to, co mówią, jeśli wcześniej sami przekonali siebie, że Boga to nie obchodzi.

Na koniec Dawid powierza siebie i swoją sprawę sprawiedliwemu osądowi Boga (Księga Psalmów 59:5). „Niech Pan, Sędzia, rozsądzi między mną a tymi, którzy mnie prześladują”. Widzi Boga jako Pana Zastępów, władcę wszystkich wojsk, który ma moc wymierzyć sprawiedliwość. Widzi w Nim także Boga Izraela, który jest w szczególny sposób Królem i Sędzią swojego ludu. Gdy więc wojska Saula ruszyły za nim w pościg, Dawid zwrócił się do Pana Zastępów, a gdy oczerniali go ludzie, którzy naprawdę nie należeli do Boga, zwrócił się do Boga Izraela. Dawid jest pewien, że Bóg powstanie, by zbadać spory i konflikty między ludźmi. Nadejdzie czas, gdy rozliczy wszystkie narody i zażąda zdania sprawy ze wszystkiego (Księga Izajasza 10:3). Mając to na uwadze, Dawid mówi: „Nie okazuj miłosierdzia żadnym niegodziwcom, którzy dopuszczają się występków”. Selah — zwróć na to uwagę.

Gdyby Dawid uważał się za niegodziwego buntownika przeciwko Bogu, nie oczekiwałby miłosierdzia. Mówiąc o swoich wrogach, mógł jednak stwierdzić, że w tym sensie nie jest człowiekiem dopuszczającym się występków, i modlić się: „Nie z powodu mojego występku, dlatego Ty staniesz w mojej obronie” (Księga Psalmów 59:3–4). Przed Bogiem również mógł powiedzieć, że nie jest niegodziwym człowiekiem dopuszczającym się występków: choć zgrzeszył, żałował za swoje grzechy i nie trwał uparcie w tym, o czym wiedział, że jest złe.

Wiedział też, że jego wrogowie są niegodziwymi ludźmi, którzy dopuszczają się występków. Świadomie i z zatwardziałym sercem grzeszyli przeciwko Bogu i ludziom, kierując się nienawiścią. Dlatego Dawid prosił o sprawiedliwość wobec nich — o sąd bez miłosierdzia. Ci, którzy nigdy nie okazywali miłosierdzia, nie powinni oczekiwać, że sami go zaznają, bo to cecha niegodziwych ludzi dopuszczających się występków.