Księga Psalmów 58:7 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach Dawid modli się przeciwko swoim wrogom, a także przeciwko wszystkim wrogom Kościoła Bożego i Jego ludu. Patrzy na nich właśnie w ten sposób, dlatego kieruje nim troska o dobro wspólne, a nie osobista chęć zemsty.

Prosi Boga, by powstrzymał ich przed dalszym wyrządzaniem krzywdy: „Połam im zęby, Boże” (Księga Psalmów 58:6). Nie chodzi mu o to, by ich zabić, bo wolałby, żeby żyli wystarczająco długo, by mogli się nawrócić. Prosi o odebranie im siły, bo są jak lwy i młode lwy, które żyją z przemocy.

Prosi też, by ich plany spełzły na niczym i by nie osiągnęli celu. Kiedy mierzą z łuku do ludzi o czystym sercu, niech ich strzały chybiają i nie dosięgają celu (Księga Psalmów 58:7). Niech każdy atak kończy się niepowodzeniem, zanim dosięgnie tego, w co był wymierzony.

Modli się również, by oni i wszystko, nad czym pracowali, zniknęli i rozpłynęli się jak woda spływająca i wsiąkająca w ziemię. Takie są wezbrane wody niegodziwych, które przez pewien czas mogą nas przerażać (Księga Psalmów 18:4). Dumne wody mogą grozić, że nas pochłoną, lecz Bóg je powstrzyma (Księga Psalmów 124:4–5). Dzięki wierze powinniśmy już teraz widzieć, czym się staną. Wtedy nie będziemy się bać tego, na co teraz wyglądają.

Dawid mówi, że niegodziwi powinni rozpłynąć się jak ślimak, który wyczerpuje się, pełznąc. Każdy odcinek drogi zostawia za nim trochę wilgoci, więc ślimak powoli sam siebie wyniszcza, choć pozostawia po sobie lśniący ślad. Człowiek skupiony na sobie i ufający własnym siłom tak naprawdę sam siebie trwoni i wkrótce obróci się wniwecz.

Modli się też, by niegodziwi byli jak nienarodzone dziecko, które umiera, gdy dopiero zaczyna żyć, i nigdy nie ogląda słońca. Hiob w goryczy powiedział kiedyś, że wolałby być takim dzieckiem (Księga Hioba 3:16), ale nie rozumiał wtedy, co mówi. Mimo to możemy z wiarą modlić się przeciwko zamysłom wrogów Kościoła, jak czynił Ozeasz: „Daj im, Panie, co im dasz? Daj im łono, które poroni, i wyschłe piersi” (Księga Ozeasza 9:14). Pomaga to zrozumieć modlitwę psalmisty.

Następnie zapowiada ich zgubę. Zanim garnki poczują żar ognia z cierni rozpalonego pod nimi, Bóg porwie niegodziwych nagle, z gwałtowną siłą, niczym wicher, i w słusznym gniewie (Księga Psalmów 58:9). Słowa te są trudne, ale ich sens jest jasny: Boże sądy często zaskakują niegodziwych w samym środku ich przyjemności i szybko ich porywają.

Gdy zaczynają ogrzewać się przy własnym ogniu, nagle muszą położyć się w smutku (Księga Izajasza 50:11). Ich śmiech przypomina trzask cierni pod garnkiem: ledwie się zaczyna, a już ustaje (Księga Koheleta 7:6). Nic nie zdoła oprzeć się zagładzie, którą sprowadza Wszechmocny. Gdy Bóg postanawia usunąć grzeszników, żywych czy umarłych, nie mogą Mu się przeciwstawić. Niegodziwi zostają odpędzeni, trwając w swojej niegodziwości.

Psalmista wskazuje następnie dwa dobre skutki, jakie przyniesie zagłada grzeszników. Po pierwsze, sprawiedliwi będą się cieszyć, gdy zobaczą sąd Boży (Księga Psalmów 58:10). Siła i powodzenie niegodziwych mogą zniechęcać lud Boży, zasmucać go, a nawet zachwiać jego wiarą (Księga Psalmów 73:2, Księga Psalmów 73:13). Kiedy jednak ludzie widzą, że Bóg porywa niegodziwych i rozlicza ich z krzywd wyrządzonych Jego ludowi, radują się. Ich wątpliwości znajdują odpowiedź, a wiara w Bożą opatrzność, czyli Jego mądrą troskę o świat, umacnia się (Księga Psalmów 73:17).

Psalmista mówi, że sprawiedliwi „obmyją stopy we krwi niegodziwych”. Oznacza to wielki rozlew krwi (Księga Psalmów 68:23). Lud Boży dozna pokrzepienia, widząc, że Bóg zostaje uczczony przez zagładę grzeszników, podobnie jak zmęczony wędrowiec odczuwa ulgę, gdy obmyje stopy. Ten widok pomoże im także wzrastać w świętości. Napełni ich bojaźnią Bożą (Księga Psalmów 119:120) i pokaże, jak zła jest grzeszność. Przypomni im też, jak wiele zawdzięczają Bogu, który ujmuje się za nimi i nie pozwala, by zło pozostało bez kary. Ich radość jest właściwa tylko wtedy, gdy pomaga im stawać się bardziej świętymi i odwraca ich od grzechu.

Po drugie, to, co zobaczą, może przekonać grzeszników, a nawet skłonić ich do przemiany, jak czytamy w Księdze Psalmów 58:11. Kiedy Bóg karze niegodziwych już w tym świecie, ludzie dochodzą do wniosku: „Zaiste, sprawiedliwi otrzymują nagrodę”. Każdy może wyciągnąć taki wniosek z tych Bożych działań i wielu go wyciągnie. Niektórzy przyznają to pod przymusem, inni zaś z radością uznają tę prawdę i podziękują Bogu, że pozwolił im to zobaczyć.

Zobaczą, że Bóg hojnie nagradza swoich świętych i sług. Stwierdzenie, że sprawiedliwego czeka nagroda, oznacza, iż mimo strat i trudów, które znosi ze względu na swoją wiarę, ostatecznie nie poniesie straty. Nagroda czeka sprawiedliwego nawet w tym życiu, bo otrzyma odpłatę na ziemi. Ci, którzy wydawali się lekceważeni, wzgardzeni i opuszczeni, zostaną dostrzeżeni, uhonorowani i otoczeni opieką.

Zobaczą też, że Bóg jest sprawiedliwym władcą świata i na pewno rozprawi się z wrogami swojego królestwa. Nawet jeśli niegodziwi mają się dobrze i szydzą z Bożej sprawiedliwości, stanie się jasne, że światem nie rządzi przypadek. Rządzi nim Bóg doskonale mądry i sprawiedliwy. Bóg sądzi na ziemi, choć Jego tron znajduje się w niebie.

Bóg kieruje ludzkimi sprawami i prowadzi je zgodnie z zamysłem swojej woli, dla własnej chwały. Karze niegodziwych nie tylko w przyszłym życiu, lecz także na ziemi, na której gromadzili swoje skarby i pokładali nadzieję na szczęście. W ten sposób Pan daje się poznać przez sądy, które wykonuje, a sądy te są również ostrzeżeniem przed nadchodzącym sądem ostatecznym.

Jak czytamy w tym psalmie, On jest Bogiem. Nie jest słabym człowiekiem ani aniołem, nie jest też tylko imieniem ani — jak twierdzą ateiści — wytworem ludzkiego strachu i wyobraźni. Nie jest bohaterem wyniesionym do rangi boga ani słońcem czy księżycem, jak niegdyś sądzili bałwochwalcy. Jest Bogiem, doskonałym bytem, który istnieje sam z siebie. To On sądzi ziemię, dlatego powinniśmy szukać Jego przychylności. Każdy wyrok pochodzi od Niego i wszelki osąd powinien do Niego powracać.