Księga Psalmów 56:2 – znaczenie i zastosowanie

Dawid pisze ten psalm, powierzając się Bogu z wiarą, choć strach i zła ocena sytuacji zaprowadziły go do Filistynów. Uciekł do Gat, filistyńskiego miasta, żeby schronić się przed Saulem. Zapomniał, że Filistyni byli mu wcześniej wrodzy, bo zabił Goliata, ich wojownika. Wkrótce zwrócili się przeciwko niemu i narazili go tam na niebezpieczeństwo (Pierwsza Księga Samuela 21:10–11). W tej sytuacji Dawid zmienił swoje zachowanie, ale zachował tak wielki spokój ducha, że prawdopodobnie właśnie wtedy napisał ten psalm i Psalm 34.

Ten psalm nosi nazwę miktam, czyli „złoty psalm”. Tytuł ten pojawia się także w kilku innych psalmach, ale tutaj dodano szczególne określenie: Jonath-elem-rechokim, czyli „niema gołębica daleko”. Niektórzy widzą w tym obraz samego Dawida. Pragnął skrzydeł gołębicy, by móc odlecieć. Był nieszkodliwy, łagodny i cierpliwy jak gołębica, lecz został wypędzony z gniazda i z miejsca świętego (Księga Psalmów 84:3). Musiał tułać się daleko od domu i szukać schronienia w obcych krajach. Był tam jak gołębice w dolinach: smutny i pogrążony w żałobie, a jednak milczący. Nie skarżył się na Boga ani nie mówił z goryczą o ludziach, którzy go krzywdzili. Pod tym względem zapowiadał Chrystusa, który milczał jak owca przed strzygącymi ją, a chrześcijanom daje przykład, by także byli cichymi gołębicami, gdziekolwiek się znajdują i jakiejkolwiek krzywdy doznają.

W pierwszej części psalmu Dawid najpierw skarży się Bogu na złośliwość i niegodziwość swoich wrogów. Pokazuje tym zarówno, dlaczego się ich bał, jak i dlaczego Bóg powinien wystąpić przeciwko nim (Księga Psalmów 56:1). Modli się: „Zmiłuj się nade mną, Boże!”. Ta prośba obejmuje wszystko, czego potrzebujemy, gdy przychodzimy przed tron łaski Boga. Jeśli tam otrzymujemy miłosierdzie, otrzymujemy wszystko, czego naprawdę potrzeba nam do szczęścia. Pokazuje też, na czym powinniśmy oprzeć naszą prośbę: nie na własnej wartości, lecz na miłosierdziu Boga, na Jego darmowym i obfitym miłosierdziu. Dawid prosi Boga o miłosierdzie, bo nie znalazł go u ludzi. Uciekł z okrutnych rąk Saula, a wpadł w okrutne ręce Filistynów. Mówi w istocie: „Panie, zmiłuj się teraz nade mną, bo inaczej zginę”. Do miłosierdzia Boga możemy się uciekać i na nim polegać; o nie powinniśmy modlić się z wiarą, gdy niebezpieczeństwa osaczają nas ze wszystkich stron.

Dawid skarży się też, że wrogów było wielu (Księga Psalmów 56:2). Sądzili, że dzięki przewadze liczebnej zdołają go pokonać. Prosi Boga, by to dostrzegł i pokazał, że góruje nad pysznymi, którzy postępują zuchwale. Pomoc jednej osobie przeciwko wielu jest dla Boga sprawą honoru. Jeśli Bóg jest po naszej stronie, możemy słusznie powiedzieć, że tych, którzy są z nami, jest więcej, bez względu na liczbę naszych przeciwników.

Wrogowie Dawida byli też bezwzględni. Chcieli go pożreć i nie zadowoliliby się niczym mniejszym (Księga Psalmów 56:1–2). Rzucili się na niego z pełną furią, jak dzikie zwierzęta rozszarpujące zdobycz (Księga Psalmów 27:2). Byli ludźmi, od których mógł oczekiwać choć odrobiny człowieczeństwa. Nawet dzikie zwierzęta zazwyczaj nie polują na przedstawicieli własnego gatunku, ale źli ludzie pożarliby dobrego człowieka, gdyby mogli. Są tylko ludźmi, słabymi i kruchymi, i Dawid prosi Boga, by im o tym przypomniał (Księga Psalmów 9:20).

Byli też zjednoczeni przeciwko niemu (Księga Psalmów 56:6). Choć było ich wielu i mieli różne interesy, połączyli siły przeciwko Dawidowi, podobnie jak później Herod i Piłat wystąpili razem przeciwko Synowi Dawida. Byli również potężni i bez Bożej pomocy Dawid nie mógł się im oprzeć. Mówi, że walczą z nim i go uciskają, tak że niemal go pokonują i doprowadzają do granic wytrzymałości.

Byli także przebiegli i podstępni (Księga Psalmów 56:6). Ukrywali się i starannie osłaniali swoje plany, żeby skuteczniej je realizować. Czyhali jak lew w swojej kryjówce, śledząc każdy jego krok. Innymi słowy, obserwowali wszystko, co mówił i robił, szukając czegoś, o co mogliby go oskarżyć, tak jak wrogowie Chrystusa obserwowali Jego (Ewangelia Łukasza 20:20). Śledzili każdy jego ruch, by znaleźć sposobność, żeby go skrzywdzić i zastawić na niego pułapkę.

Kierowała nimi także złośliwość i nienawiść. Przekręcali wszystko, co mówił, nawet gdy wypowiadał się szczerze i ostrożnie (Księga Psalmów 56:5). Wykręcali jego słowa, próbując przypisać im znaczenia, których nigdy nie miały. W ten sposób oskarżali go na podstawie jednego słowa (Księga Izajasza 29:21), przekazywali Saulowi zniekształcone wieści o Dawidzie i jeszcze bardziej podsycali jego gniew. Ich celem było zrujnowanie Dawida, dlatego złośliwie przekręcali każde jego słowo.

Wreszcie byli nieustępliwi i nigdy nie odpuszczali. Czyhali na jego życie, na jego cenne życie, jak myśliwi czyhają na zdobycz. Chcieli jego śmierci (Księga Psalmów 56:6). Każdego dnia walczyli z nim (Księga Psalmów 56:1), każdego dnia próbowali go pożreć (Księga Psalmów 56:2) i każdego dnia przekręcali jego słowa (Księga Psalmów 56:5). Ich nienawiść nie pozwalała nawet na chwilę wytchnienia od wrogości. W ten sposób szatan i jego słudzy sprzeciwiają się królestwu Chrystusa oraz dobru Jego świętej wiary. Jeśli naprawdę trwamy przy Chrystusie, nie powinniśmy dziwić się, gdy spotyka nas takie traktowanie. Cierpieli tak ludzie lepsi od nas. W ten sam sposób prześladowano proroków.

Pośród tych skarg Dawid zwraca się ku Bogu i pokrzepia się Jego obietnicami, mocą i opatrznością (Księga Psalmów 56:3–4). Zanim skończy opisywać wrogów, już raduje się opieką Boga. Postanawia Mu zaufać szczególnie wtedy, gdy niebezpieczeństwo jest największe, a wszelkie inne oparcie zawiodło. Mówi: „Kiedy się boję”, w dniu strachu, gdy z zewnątrz ogarnia go przerażenie, a w środku traci odwagę, „będę ufał Tobie”. To zaufanie uciszy jego lęki. Są chwile, które w szczególny sposób stają się dla ludu Boga czasem trwogi. W takich chwilach jego obowiązkiem i dobrem jest ufać Bogu jako swojemu Bogu i wiedzieć, komu zaufał. To umacnia serce i pomaga zachować pokój.

Dawid postanawia też uczynić z Bożych obietnic przedmiot swojej chwały (Księga Psalmów 56:4). Mamy dobry powód, by postępować tak samo. Mówi: „W Bogu będę chwalił”, mając na myśli nie tylko Jego dzieła, lecz także Jego słowo. Będzie dziękował Bogu za obietnicę jeszcze zanim się ona spełni. „W Bogu”, to znaczy dzięki Jego mocy i pomocy, „będę chlubił się Jego słowem i oddawał Mu za nie chwałę”. Niektórzy rozumieją „Jego słowo” jako Jego opatrznościowe działanie, czyli każde wydarzenie, którym Bóg kieruje i które ustanawia. Wtedy sens jest taki: „Gdy będę dobrze mówił o Bogu, będę też dobrze mówił o wszystkim, co czyni”.

Wspierany przez Boga, może rzucić wyzwanie każdemu wrogowi. „Gdy zaufałem Bogu, jestem bezpieczny i mam pokój; nie będę się bał tego, co może mi zrobić zwykły człowiek”. Ludzie są tylko ciałem i niewiele mogą uczynić. W gruncie rzeczy nie mogą niczego uczynić, jeśli Bóg im na to nie pozwoli. Tak jak nie powinniśmy pokładać ufności w ludzkiej sile, gdy działa na naszą korzyść, tak nie powinniśmy się jej bać, gdy występuje przeciwko nam.

Dawid patrzy też naprzód, ku upadkowi tych, którzy z nim walczą, i wszystkich innych, którzy próbują zapewnić sobie bezpieczeństwo za pomocą zła (Księga Psalmów 56:7). Pyta: „Czy ujdą kary dzięki niegodziwości?”. Mają nadzieję uniknąć sądu Boga, tak jak unikają ludzkiej sprawiedliwości: uciekają się do przemocy, oszustwa i wszelkiej niesprawiedliwości oraz zdrady. Czy jednak ujdą kary? Z pewnością nie. Grzech nigdy nie ochroni grzesznika, a ani zuchwała pycha, ani fałszywa religijność nie uchronią go przed sądem Boga. Bóg w swoim gniewie powali takich ludzi i odrzuci ich (List do Rzymian 2:3). Nikt nie jest tak wysoko postawiony ani tak mocno utwierdzony, by sprawiedliwość Boga nie mogła go poniżyć, pozbawić pozycji i odebrać mu fałszywego poczucia bezpieczeństwa. Kto potrafi w pełni pojąć potęgę gniewu Boga, zasięg jego działania i siłę, z jaką może uderzyć?