Księga Psalmów 48:2 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista chce wysławiać Jerozolimę i ukazać jej wielkość, ale zaczyna od oddania chwały Bogu i uznania Jego wielkości (Księga Psalmów 48:1), a kończy na wysławianiu Boga i Jego dobroci (Księga Psalmów 48:14). Cokolwiek wysławiamy, Bóg powinien być początkiem i końcem naszej pieśni chwały. Co więcej, wszystko, co mówi się dla uczczenia Kościoła, powinno też oddawać cześć Bogu, do którego Kościół należy.

To, co ma tu przynieść Jerozolimie chwałę, wiąże się z tym, że Król niebios uznaje ją za swoją. Jest „miastem naszego Boga” (Księga Psalmów 48:1), które wybrał spośród wszystkich miast Izraela, by tam zamieszkało Jego imię. O Syjonie Bóg powiedział więcej dobrego niż o jakimkolwiek innym miejscu na ziemi: to miejsce Jego odpoczynku na zawsze, w którym pragnie mieszkać (Księga Psalmów 132:13; Księga Psalmów 132:14). Jerozolima jest także „miastem wielkiego Króla” (Księga Psalmów 48:2), Króla całej ziemi, który zechciał objawiać się tam w szczególny sposób. Jezus odwołuje się do tej prawdy, by pokazać, że przysięga na Jerozolimę jest w istocie przysięgą na samego Boga (Ewangelia Mateusza 5:35). Jerozolima należy bowiem do wielkiego Króla i została wybrana na szczególne miejsce Jego łaski, tak jak niebo jest szczególnym miejscem Jego chwały.

Jerozolima była też miejscem rozświetlonym poznaniem Boga. „Bóg jest znany w Judzie”, a Jego imię jest tam wielkie, szczególnie zaś w Jerozolimie, gdzie przebywali kapłani, by strzec tej wiedzy i jej nauczać. Bóg jest wielki w Jerozolimie (Księga Psalmów 48:1). W innych miejscach ludzie umniejszali Jego znaczenie albo nie liczyli się z Nim wcale. Szczęśliwe jest królestwo, miasto, rodzina czy serce, w którym Bóg jest wielki, zajmuje pierwsze miejsce i jest wszystkim. Tam ludzie Go znają (Księga Psalmów 48:3), a kto Go zna, będzie Go czcił. Nikt nie uważa Boga za mało ważnego, jeśli naprawdę Go zna.

Jerozolima była też poświęcona czci Boga. Dlatego nazywa się ją górą Jego świętości: nad nią i nad wszystkim, co do niej należało, widniał znak świętości dla Pana (Księga Zachariasza 14:20; Księga Zachariasza 14:21). Przywilejem Kościoła Chrystusa jest to, że stanowi święty naród, lud szczególny. Jerozolimę, która zapowiadała Kościół, nazwano miastem świętym, choć pod wieloma względami była zła (Ewangelia Mateusza 27:53). Później już nigdy nie nazwano jej w ten sposób.

Jerozolima była także miejscem wyznaczonym przez Boga na wspólne oddawanie Mu czci. Tam Go wysławiano i słusznie należało Go wielbić (Księga Psalmów 48:1). Im wyraźniej widzimy Boga i Jego wielkość, tym gorliwiej powinniśmy Go wysławiać. Ci, którzy przybywali z różnych stron kraju, by składać ofiary w Jerozolimie, mieli powód, by dziękować Bogu: nie tylko pozwalał im przyjść przed swoje oblicze, ale obiecywał przyjąć ich, pobłogosławić i uznać ich służbę za wyraz czci dla siebie. W ten sposób Jerozolima zapowiadała Kościół Ewangelii. Niewielka część chwały, jaką Bóg otrzymuje na ziemi, płynie przede wszystkim z Kościoła, który jest Jego przybytkiem pośród ludzi.

Jerozolima podlegała też szczególnej opiece Boga (Księga Psalmów 48:3): Bóg dał się tam poznać jako schronienie. Pokazał, że można w Nim znaleźć bezpieczne miejsce, a Jego czciciele przychodzą do Niego właśnie po ochronę. Ci, którzy Go znają, ufają Mu i szukają Go (Księga Psalmów 9:10). Boga znano jako schronienie nie tylko na ulicach Jerozolimy, lecz także w jej pałacach. Tamtejsi możni zwracali się do Boga i naprawdę Go znali. Religia ma większą szansę rozkwitać w mieście, gdy panuje w pałacach.

Z tych wszystkich powodów Jerozolimę, a zwłaszcza górę Syjon, na której stała świątynia, kochano i podziwiano wszędzie. Była piękna dzięki swemu położeniu i stanowiła radość całej ziemi (Księga Psalmów 48:2). Jej położenie musiało być odpowiednie, skoro nieskończona mądrość wybrała je na miejsce świątyni. Piękno nadawała jej świętość, bo świętość ma w sobie piękno. Grzech okrył ten świat hańbą, dlatego słusznie miejsce upiększone świętością nazwano radością całej ziemi. Cała ziemia miała powód do radości, bo Bóg miał naprawdę zamieszkać z człowiekiem na ziemi. Góra Syjon leżała po północnej stronie Jerozolimy, osłaniając miasto przed zimnymi, ostrymi wiatrami z tego kierunku. Możliwe też, że gdy z północy spodziewano się dobrej pogody, kierowano wzrok ku Syjonowi, wypatrując jej nadejścia.

Królowie ziemi również bali się Jerozolimy. To, że w ich pałacach Boga znano jako schronienie, już wcześniej zostało ukazane w przejmujący sposób. Niezależnie od tego, o jakie dokładnie wydarzenie chodziło, mieszkańcy Jerozolimy mieli rzeczywiste powody, by bać się wrogów, bo zgromadzili się królowie (Księga Psalmów 48:4). Sąsiedni władcy połączyli siły przeciw Jerozolimie, a ich przywódcy i wojska zjednoczyli się, by ją zniszczyć. Zebrali wszystkie siły i wspólnie ruszyli naprzód, przekonani, że wkrótce zdobędą miasto, które miało być radością całej ziemi, a stało się przedmiotem jej zazdrości.

Bóg jednak sprawił, że wrogowie Jerozolimy napełnili się lękiem. Sam widok miasta przeraził ich i powstrzymał ich gniew, podobnie jak widok obozowisk Jakuba odwiódł Balaama od zamiaru przeklinania Izraela (Księga Liczb 24:2). Wrogowie zobaczyli Jerozolimę, zdumieli się i uciekli przerażeni (Księga Psalmów 48:5). Nie było to: „Przybyłem, zobaczyłem i zwyciężyłem”, lecz coś zupełnie przeciwnego: „Przybyłem, zobaczyłem i poniosłem klęskę”. W samej Jerozolimie nie było nic szczególnie przerażającego. Jej widok przypomniał wrogom to, co słyszeli o szczególnej obecności Boga w tym miejscu i o Jego opiece nad miastem. Bóg wzbudził w nich taki lęk, że czym prędzej uciekli.

Choć byli królami i choć połączyli siły, wiedzieli, że nie mogą się równać z Bogiem Wszechmogącym. Ogarnął ich więc strach i ból (Księga Psalmów 48:6). Bóg może odebrać odwagę najpotężniejszym wrogom swojego Kościoła i szybko sprowadzić cierpienie na tych, którym dobrze się wiedzie. Ich lęk na widok Jerozolimy porównano do ostrych i gwałtownych bólów porodowych, które przychodzą nagle i których nie da się uniknąć; są one częścią przekleństwa grzechu (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:3). Ich klęskę przyrównano także do straszliwej burzy na morzu, która rozbija okręty na kawałki i rozrzuca je na wszystkie strony (Księga Psalmów 48:7): Bóg łamie okręty Tarszisz wschodnim wiatrem. Statki na morzu są narażone na taką zagładę. Grozę wzbudzaną przez Boga porównuje się do wschodniego wiatru (Księga Hioba 27:20; Księga Hioba 27:21). W ten sposób Bóg wprowadził wrogów w zamęt i zniweczył wszystkie ich plany. Kto może poznać potęgę gniewu Boga?