Księga Psalmów 40:7 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista jest tak zdumiony wielkimi dziełami Boga dokonanymi dla Jego ludu, że prowadzą go one ku jeszcze większemu cudowi: dziełu odkupienia przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. Zamysł Boga dotyczący tego dzieła był pełen mądrości, obfitości i łaski, dlatego zasługuje ono na najwyższą chwałę. Apostoł cytuje ten fragment i odnosi go do Chrystusa oraz Jego dzieła dla nas (List do Hebrajczyków 10:5 i następne). Podobnie jak obrzędy Starego Testamentu, tak i modlitwy ludu Bożego zawierały pewną wiedzę o mającym przyjść Odkupicielu.

Gdy apostoł chce nam ukazać, że Chrystus dobrowolnie przyjął swoje zadanie, nie odwołuje się do ukrytego planu Boga, który nie jest nam dostępny, lecz do tego, co Bóg objawił. Po pierwsze, ofiary składane zgodnie z Prawem nie mogły usunąć grzechu ani przynieść nam pokoju z Bogiem i radości w Nim. Słowa „ofiary i daru nie chciałeś” oznaczają, że Bóg nie przeznaczył Odkupiciela do składania tych ofiar jako właściwego rozwiązania problemu grzechu. Coś musiało zostać złożone w ofierze, ale nie te ofiary (List do Hebrajczyków 8:3). Dlatego Odkupiciel nie pochodził z rodu Aarona (List do Hebrajczyków 7:14). Jeśli zaś odnieść te słowa do przyjścia Mesjasza, ofiary całopalne i ofiary za grzech nie były już potrzebne, ponieważ obrzędowe przepisy Prawa miały ustać.

Jednak nawet wtedy, gdy Prawo to nadal obowiązywało, Bóg nie pragnął tych ofiar dla nich samych. Nie mogły one zgładzić winy przez zadośćuczynienie Bożej sprawiedliwości. Życie owcy, o wiele mniej warte niż życie człowieka (Ewangelia Mateusza 12:12), nie mogło stanowić prawdziwej, równoważnej zapłaty, a tym bardziej naprawić zniewagi wyrządzonej Bożemu panowaniu przez ludzki grzech. Ofiary te nie mogły uciszyć obciążonego winą sumienia ani przemienić grzesznego serca. Było to niemożliwe (List do Hebrajczyków 9:9; List do Hebrajczyków 10:1–4). Ich wartość wynikała z tego, że wskazywały na Jezusa Chrystusa. Były cieniem, ale cieniem przyszłych dóbr, który wystawiał na próbę wiarę i posłuszeństwo ludu Bożego. Musiała nadejść rzeczywistość, a jest nią Chrystus, który przynosi chwałę Bogu i udziela ludziom łaski w sposób, którego te ofiary nie mogły zapewnić.

Po drugie, Chrystus został przeznaczony do dzieła i urzędu Pośrednika, czyli Tego, który staje między Bogiem a ludźmi, aby ich pojednać. Słowa „otworzyłeś mi uszy” oznaczają, że Ojciec przygotował Go do tego dzieła (Księga Izajasza 50:5–6), a następnie zobowiązał Go do jego wykonania. To wyrażenie może też nawiązywać do zwyczaju przekłuwania ucha sługi na znak dożywotniej służby (Księga Wyjścia 21:6). Chrystus tak bardzo umiłował to dzieło, że nie chciał od niego odstąpić. Zobowiązał się służyć na zawsze. Dzięki temu może zbawić nas całkowicie: zgodził się bowiem w pełni służyć Ojcu, a Ojciec Go w tym wspiera (Księga Izajasza 42:1).

Po trzecie, Chrystus dobrowolnie zgodził się podjąć to zadanie: „Oto przychodzę”. Gdy ofiary nie mogły dokonać tego dzieła, powiedział, że przyjdzie, zamiast pozwolić, by dzieło pozostało niedokończone. Przyszedł, aby zmierzyć się z potęgami ciemności i szerzyć chwałę oraz królestwo Boga. Widać w tym trzy rzeczy. Chrystus dobrowolnie oddał się tej służbie i nie był do niej zobowiązany, zanim sam jej nie przyjął. Gdy tylko Mu ją zaproponowano, chętnie się zgodził. Gdyby nie wybrał jej dobrowolnie, nie mógłby być poręczycielem, pewnym przedstawicielem innych ani ofiarą, ponieważ to dzięki Jego gotowości i usposobieniu Tego, który składa siebie w ofierze, zostajemy uświęceni (List do Hebrajczyków 10:10).

Chrystus mocno zobowiązał się też do tego dzieła: „Przychodzę”, czyli: „Przyjdę, gdy nadejdzie pełnia czasu”. Dlatego apostoł mówi, że gdy Chrystus przyszedł na świat, już w swoim sercu wypełniał tę obietnicę. Podjął się tego zobowiązania nie tylko po to, by okazać swoją miłość, lecz także dlatego, że Jego dzieło miało zostać uznane, zanim zostało w pełni ukończone. Zapłata nie została jeszcze uiszczona, ale była zagwarantowana. W tym sensie Chrystus był Barankiem zabitym od założenia świata. Otwarcie potwierdził też swoje zobowiązanie. Powiedział: „Oto przychodzę” i już wcześniej mówił tak świętym Starego Testamentu, którzy znali Go jako Tego, który miał przyjść. Ta obietnica była podstawą ich wiary i nadziei.

Po czwarte, powodem Jego przyjścia było to, że zostało o Nim napisane w zwoju księgi. Chodzi tu najpierw o ukryte zapisy Bożego postanowienia i zamysłu. Zapisano w nich, że Jego uszy zostały otwarte i że powiedział: „Oto przychodzę”. Tam zawarte było przymierze odkupienia, plan Ojca dotyczący Syna, a Chrystus we wszystkim miał przed oczami to, co zostało Mu polecone. Słowa te odnoszą się również do zapisanych ksiąg Starego Testamentu. Mojżesz i wszyscy prorocy świadczyli o Nim. W każdej części tych ksiąg zapisano coś, co dotyczyło Chrystusa, a On miał to na uwadze, aby wszystko się wypełniło (Ewangelia Jana 19:28).

Po piąte, Chrystus miał upodobanie w swoim dziele. Ponieważ dobrowolnie się go podjął, nie cofnął się ani nie stracił ducha, lecz szedł naprzód z pełnym zadowoleniem: „Radością jest dla mnie spełniać Twoją wolę, mój Boże”. Dla Chrystusa wykonywanie dzieła Ojca było jak pokarm i napój (Ewangelia Jana 4:34). Uzasadnieniem tych słów jest zdanie: „Twoje Prawo jest w moim sercu”. Było w Nim zapisane i Nim kierowało. Chodzi o Prawo określające dzieło i urząd Pośrednika, a także to, co miał uczynić i wycierpieć. To Prawo było Mu drogie i kształtowało całą Jego misję. Gdy Prawo Boże jest zapisane w naszych sercach, obowiązek staje się naszą radością.

Po szóste, Ewangelia zostaje ogłoszona ludziom w wielkim zgromadzeniu (Księga Psalmów 40:9–10). Ten sam Chrystus, który jako kapłan zdobył dla nas odkupienie, ogłasza je także jako prorok: najpierw przez własne nauczanie, potem przez apostołów, a nadal przez swoje słowo i Ducha. Pan jako pierwszy zaczął głosić to wielkie zbawienie (List do Hebrajczyków 2:3). Jest to Ewangelia Chrystusa głoszona wszystkim narodom. Głoszona jest w niej sprawiedliwość, Boża sprawiedliwość, wieczna sprawiedliwość, którą Chrystus wprowadził (Księga Daniela 9:24; por. List do Rzymian 1:16–17). Głoszona jest również wierność Boga wobec Jego obietnicy, długo wyczekiwane zbawienie, a także Jego łaskawość i prawda: miłosierdzie zgodne z Jego słowem. Rozważając nasze odkupienie, powinniśmy dostrzec, jak wyraźnie jaśnieją w nim wszystkie przymioty Boga, i oddawać Mu chwałę za każdy z nich. Ewangelia jest głoszona wielkiemu zgromadzeniu, jak czytamy w wersecie 9 i ponownie w wersecie 10.

Gdy Chrystus przebywał na ziemi, głosił naukę wielkim tłumom, niekiedy liczącym tysiące osób. Ewangelia była głoszona zarówno Żydom, jak i poganom, a także wielkim zgromadzeniom jednych i drugich. Publiczne oddawanie czci Bogu jest Jego zamysłem. Podczas tych zgromadzeń należy głosić i wysławiać chwałę Boga, widoczną w obliczu Chrystusa, dla dobra ludzi.

W jaki sposób głoszono Ewangelię? Swobodnie i otwarcie. Słowa „nie powstrzymywałem moich warg”, „nie ukrywałem tego” i „nie zataiłem tego” pokazują, że każdy, kto zostaje powołany do głoszenia Ewangelii, odczuwa silną presję, by milczeć, ponieważ przesłanie to trzeba głosić w otwartym konflikcie i wobec zaciekłego sprzeciwu. Jednak Chrystus i ci, których powołał do tej służby, nie ustępowali i nie tracili odwagi (Księga Izajasza 50:7), a Bóg niezwykle umacniał ich w tym dziele.

Powinniśmy być wdzięczni za ich wierność. Dzięki temu, że głosili Ewangelię w ten sposób, nasze oczy mogą ujrzeć to radosne światło, a nasze uszy usłyszeć tę radosną wieść. Bez tego moglibyśmy na zawsze pozostać zagubieni w niewiedzy.