Księga Psalmów 35:23 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers brzmi jak szczere wołanie człowieka, który czuje się oskarżony bez powodu. Słowa „Przebudź się” nie opisują Boga, który rzeczywiście śpi, lecz serce, które w bólu ma wrażenie, że nikt nie patrzy na jego krzywdę. Psalmista nie ukrywa tego napięcia. Mówi wprost o sprawie, w której potrzebuje sprawiedliwości, i zwraca się z nią do Tego, który jest jego Panem. Warto zauważyć, że modlitwa zaczyna się od prośby o obronę, a nie od spokojnego pogodzenia się z sytuacją. Wcześniej w tym psalmie pojawia się obraz zakłamanych wrogów, którzy cieszą się z cudzego upadku i knują przeciw spokojnym ludziom. Dawid nie udaje, że to go nie rani. Pokazuje natomiast, że trudne pytanie o krzywdę można postawić przed Bogiem, zamiast nosić je w sobie w milczeniu. W Księdze Psalmów 35:27 ta sama modlitwa kończy się zapowiedzią radości dla tych, którzy sprzyjają sprawie sługi, i wyznaniem, że Pan chce jego pomyślności. Ta końcówka nie cofa wołania z wersu 23. Pokazuje raczej, że żal i zaufanie mogą stać obok siebie w jednej modlitwie, a sprawiedliwość Boża pozostaje dla psalmisty otwartą nadzieją.

W słowach „Przebudź się, wystąp w obronie mojego prawa” słychać pilność człowieka, który czuje się bezsilny wobec niesprawiedliwości. Nie jest to twierdzenie, że Bóg śpi, lecz obrazowa prośba, by nie pozostawał pozornie bezczynny. W poprzednich wersetach psalmista mówi o wrogach, którzy knują przeciw spokojnym ludziom, szydzą z niego i cieszą się z jego krzywdy. Prośba wyrasta więc z konkretnej sytuacji oskarżenia i zagrożenia. „Moje prawo” oznacza tu sprawę psalmisty, której rozstrzygnięcie powierza Bogu. Nie chodzi o ogólną deklarację, że każda własna racja jest słuszna. Potwierdza to kolejny werset: Dawid prosi, by Bóg osądził go w swojej sprawiedliwości. Ostatecznym punktem odniesienia nie jest więc jego poczucie krzywdy, lecz sprawiedliwy sąd Boga. Psalm 35:23 pokazuje modlitwę jako odważne wezwanie do Boga, by zobaczył krzywdę i rozstrzygnął sprawę. Nie obiecuje, że każda ziemska krzywda zostanie natychmiast naprawiona ani że każda sporna sytuacja ma jedną oczywistą stronę. Ukazuje raczej, że wobec przemocy i fałszywych oskarżeń można domagać się sprawiedliwości, nie uzurpując sobie miejsca sędziego.

W Księdze Psalmów 35:23 modlitwa zaczyna się od prośby, a nie od skargi: „Przebudź się, wystąp w obronie mojego prawa, w mojej sprawie, mój Boże i Panie!” Psalmista nie tłumaczy się przed oskarżycielami. Zwraca się bezpośrednio do Boga i powierza Mu swoją sprawę. Nie ukrywa trwogi ani krzywdy. Warto zauważyć, czego ta modlitwa nie zawiera. Psalmista nie zapewnia, że sam wszystko załatwi, i nie planuje odpowiedzi na oszczerstwa. Oddaje sprawę Temu, kto ocenia sprawiedliwie. Wcześniej, w Księdze Psalmów 35:22, wyznaje: „Widziałeś, Panie”. Jego nadzieja opiera się więc na tym, że Bóg widzi to, co inni przekręcają. Słowa „przebudź się” nie opisują Boga, który rzeczywiście śpi. To język szczerego wołania, w którym człowiek w ucisku mówi tak, jakby Bóg nie reagował. Taka szczerość nie jest brakiem wiary, lecz jej wyrazem. Modlitwa wyraża przekonanie, że sprawa jest zbyt poważna, by pozostać bez odpowiedzi. Najważniejszy cel prośby widać w słowach o sądzie. Psalmista prosi przede wszystkim o sąd zgodny z prawdą, a nie o własną odpłatę. Tym samym przenosi ciężar z obrony na sprawiedliwość Boga, która nie zależy od tego, kto głośniej mówi.

W słowach „Przebudź się, wystąp w obronie mojego prawa” Dawid woła do Boga, gdy doświadcza oszczerstw i wrogości. Nie przedstawia siebie jako tego, kto zna już cały wyrok; prosi, by Bóg osądził jego sprawę w swojej sprawiedliwości. To modlitwa człowieka, który nie chce, by przemoc i kłamstwo miały ostatnie słowo. Obraz Boga, który ma „wystąpić”, wyrasta z języka walki obecnego w psalmie. Nie jest zachętą do prywatnego odwetu. Ciężar sprawiedliwości zostaje powierzony Bogu, a krzywda zostaje nazwana bez udawania, że nie boli. Taka szczerość może należeć do wiary: człowiek przynosi przed Boga także gniew i poczucie bezradności. Werset nie obiecuje, że każda niesprawiedliwość zostanie naprawiona natychmiast ani według oczekiwań modlącego się. Ukazuje jednak relację, w której można wołać do Boga jako „mojego” Boga i Pana. Słowo „mojego” brzmi tu jak przylgnięcie pośród zagrożenia. Psalm pozostawia otwarte napięcie między krzywdą a oczekiwaniem na sąd, lecz nie pozwala uznać, że milczenie Boga jest jedyną możliwą odpowiedzią.