Księga Psalmów 35:11 – znaczenie i zastosowanie

Dawid zarzuca swoim wrogom dwa bardzo ciężkie grzechy, które tym bardziej uzasadniają jego wołanie do Boga: krzywoprzysięstwo i niewdzięczność.

Zaczyna od krzywoprzysięstwa, czyli składania fałszywych zeznań pod przysięgą (Księga Psalmów 35:11). Gdy Saul chciał skazać Dawida za zdradę, być może zadbał o zachowanie formalności prawnych. Mogli zostać powołani świadkowie, którzy pod przysięgą zeznawali kłamliwie o rzekomo zdradzieckich słowach lub czynach Dawida. Dawid nie mógł się bronić albo jego obrona niczego nie zmieniła, a Saul i tak uznał go za winnego. Dawid mówi, że była to skrajna niesprawiedliwość: wystąpili przeciw niemu fałszywi świadkowie gotowi przysiąc na wszystko. Oskarżali go o rzeczy, o których nie wiedział, których nie zrobił, a nawet nie przyszły mu do głowy.

Pokazuje to, jak bardzo cześć, majątek, wolność, a nawet życie dobrych ludzi mogą zależeć od dobrej woli najgorszych ludzi. Sama niewinność nie chroni przed fałszywą przysięgą. Powinniśmy też dziękować Bogu, że powściąga złych ludzi, działając przez ich sumienie, bo bez tego wyrządzaliby w ten sposób znacznie więcej krzywdy, niż widzimy teraz. Cierpienie Dawida zapowiadało też los Syna Dawida, Jezusa Chrystusa, przeciwko któremu również wystąpili fałszywi świadkowie (Ewangelia Mateusza 26:60). Dlatego jeśli kiedykolwiek zostaniemy oskarżeni o coś, czego nie zrobiliśmy, nie powinniśmy uważać tego za coś dziwnego, jakby spotkało nas coś niezwykłego. Tak traktowano proroków, a nawet największego z Proroków.

Dawid mówi też o niewdzięczności. Nazwać kogoś niewdzięcznym to powiedzieć o nim wiele złego, a taka właśnie była postawa wrogów Dawida (Księga Psalmów 35:12). Odpłacali mu złem za dobro. Wiele dobrego uczynił dla swojego króla: świadczyły o tym jego gra na harfie, miecz Goliata i napletki Filistynów. Mimo to Saul chciał go zabić, a kraj przestał być dla Dawida bezpiecznym miejscem. Głęboko go to zraniło i odebrało mu spokój bardziej niż cokolwiek innego.

Dawid dobrze postępował także wobec niektórych ludzi, którzy teraz zwrócili się przeciwko niemu z największą zawziętością. Być może chodziło o samego Saula, któremu Dawid pomagał w chwilach przygnębienia, odpędzając złego ducha modlitwą, a nie grą na harfie. Mogli to być również niektórzy dworzanie, którym Dawid pomagał, gdy przebywał wśród nich, a którzy później stali się jego najzaciętszymi wrogami. Dawid zapowiadał pod tym względem Chrystusa, wobec którego świat okazał głęboką niewdzięczność (Ewangelia Jana 10:32). Jezus powiedział: „Pokazałem wam wiele dobrych dzieł pochodzących od Ojca. Za które z nich chcecie Mnie ukamienować?”.

Dawid pokazuje następnie, jak życzliwie traktował tych ludzi, gdy cierpieli (Księga Psalmów 35:13–14). Chorowali, a on opłakiwał ich i współczuł im w bólu. Nawet królewskie pałace nie są wolne od chorób i śmierci. Ludzie ci nie byli jego bliskimi krewnymi, a Dawid niczego im nie zawdzięczał. Ich śmierć nie przyniosłaby mu straty, a mogłaby nawet przynieść korzyść. Mimo to traktował ich jak własną rodzinę, kierując się samym współczuciem i ludzką życzliwością. Dawid był wojownikiem, silnym i odważnym człowiekiem, a zarazem potrafił głęboko współczuć. Łączył w sobie odwagę i czułość.

Mówi, że opłakiwał ich jak brata albo matkę, co pokazuje, że właściwe i słuszne jest przeżywanie choroby, smutku i śmierci bliskich krewnych. Osoby, które tak nie postępują, słusznie spotykają się z zarzutem braku naturalnej miłości. Dawid modlił się też za tych ludzi, okazując nie tylko ludzką życzliwość, lecz także serce człowieka pobożnego. Troszczył się o ich dusze i prosił Boga o miłosierdzie i łaskę dla nich. Modlitwy człowieka cieszącego się taką przychylnością u Boga miały wielką wartość, nawet jeśli tamci o tym nie wiedzieli ani tego nie doceniali.

Oprócz modlitwy Dawid się uniżał. Pościł, przynajmniej rezygnując z wyszukanego jedzenia, i wkładał wór pokutny, znak żałoby i skruchy. Okazywał w ten sposób smutek nie tylko z powodu ich cierpienia, lecz także ich grzechu, bo taki ubiór i takie postępowanie przystoją osobie pokutującej. Powinniśmy boleć nad grzechami innych, nawet gdy oni sami nad nimi nie boleją. Post sprawiał też, że modlitwa Dawida stawała się bardziej żarliwa: tak bardzo pochłaniała go modlitwa, że tracił apetyt i nie znajdował czasu na jedzenie. Mógł jednak powiedzieć: „Moja modlitwa wracała do mnie”. Innymi słowy, miał pociechę w tym, że wypełnił swój obowiązek i okazał bliźnim miłość, nawet jeśli nie zdołał zdobyć ich przyjaźni ani odmienić ich serc. Nie tracimy na tym, że czynimy dobro niewdzięcznym ludziom, bo nasze sumienie będzie świadczyć, że postąpiliśmy słusznie.

Oni zaś zachowywali się wobec Dawida okrutnie, bezwstydnie i gorzej niż zwierzęta (Księga Psalmów 35:15–16). Cieszyli się z jego nieszczęścia. Gdy Saul patrzył na Dawida nieprzychylnie, gdy Dawid został wypędzony z dworu i ścigano go jak przestępcę, oni się z tego cieszyli. Radowali się z jego cierpienia i zasiadali przy kielichu, by szydzić z jego upokorzenia. Było to niskie i podłe zachowanie. Upadek człowieka prawego nigdy nie powinien stawać się czyimś żartem.

Nie poprzestali na śmiechu. Szargali dobre imię Dawida i nie szczędzili wysiłków, by rozgłaszać oszczerstwa, jakie tylko mogła podsunąć im złośliwość. Zgrzytali też na niego zębami, okazując skrajny gniew i nienawiść, jak gdyby chcieli go pożreć, gdyby tylko mogli. Dawid stał się błaznem w ich przedstawieniu, a jego nieszczęścia były tematem rozmów przy stole tych obłudnych szyderców. Pijani śpiewali o nim, a występujący podczas uczt i spotkań zapewne czynili go obiektem drwin. Najlepszych ludzi często spotyka takie okrucieństwo. Apostołowie stali się widowiskiem dla świata. Dawida nie lubiano tylko dlatego, że lud go cenił. Nawet słuszne postępowanie może przysparzać cierpienia, bo człowiek bywa obiektem zazdrości po prostu dlatego, że dobrze mu się wiedzie, a nikt nie potrafi obronić się przed zazdrością (Księga Koheleta 4:4; Księga Przysłów 27:4).