Księga Psalmów 34:2 – znaczenie i zastosowanie

Tytuł tego psalmu mówi nam, kto go napisał i kiedy. Dawid, wypędzony z własnego kraju przez gniew Saula, szukał schronienia jak najbliżej domu, na ziemi Filistynów. Tam go rozpoznano i przyprowadzono przed króla, który w opowieści nosi imię Achisz, a tutaj został nazwany Abimelechem — prawdopodobnie był to jego tytuł. Dawid obawiał się, że zostanie uznany za szpiega, więc udawał obłąkanego, by Achisz odprawił go jako nieszkodliwego człowieka, zamiast potraktować jak zagrożenie.

Nie możemy usprawiedliwiać oszustwa Dawida. Uczciwy człowiek postąpił źle, udając kogoś, kim nie był, a człowiek honoru — zachowując się jak głupiec. Jeśli wyśmiewamy tych, którzy naszym zdaniem rozumieją mniej od nas, pamiętajmy, że Bóg z łatwością mógł dopuścić, byśmy znaleźli się na ich miejscu. Nie sposób jednak nie podziwiać wewnętrznego spokoju Dawida. Nawet w obliczu niebezpieczeństwa jego serce trwało przy Bogu, a napisany przez niego psalm ukazuje umysł opanowany i niezachwiany.

Ten psalm jest też starannie uporządkowany. To psalm alfabetyczny: każdy kolejny werset rozpoczyna się od następnej litery alfabetu hebrajskiego. Taka konstrukcja pokazuje, jak dobrze Dawid zachował równowagę i żywą wiarę, nawet gdy miał powód, by zachowywać się dziwnie. Szczęśliwi są ci, którzy potrafią panować nad sobą i nadal ufać Bogu, gdy presja kusi ich, by postąpić niewłaściwie.

W pierwszej części psalmu Dawid zachęca samego siebie do oddawania Bogu chwały. Choć zgrzeszył, zmieniając swoje zachowanie, ocalał dzięki Bożemu miłosierdziu. Bóg nie potraktował go tak, jak na to zasługiwało jego oszustwo, dlatego Dawid wiedział, że powinien dziękować Mu w każdej sytuacji. Postanawia przede wszystkim chwalić Boga zawsze, przy każdej sposobności. Zamierza wyznaczać stałe pory na ten obowiązek, korzystać z każdej okazji i ponawiać uwielbienie, gdy Bóg daje mu nowe powody do wdzięczności. Jeśli mamy nadzieję spędzić wieczność na oddawaniu Bogu chwały, słusznie jest poświęcać na to jak najwięcej czasu już teraz.

Po drugie, Dawid chce chwalić Boga otwarcie: Jego chwała ma nieustannie gościć na jego ustach. Dawid pragnął, by inni widzieli, z jaką radością uznaje Boże miłosierdzie, i by pamiętali, że również powinni tak czynić. Po trzecie, chce chwalić Boga całym sercem. Mówi, że jego dusza będzie się chlubić Panem, czyli więzią z Bogiem, udziałem w tym, co do Niego należy, oraz nadzieją pokładaną w Nim. Chlubienie się Panem nie jest pychą.

Dawid zaprasza też innych, by przyłączyli się do niego. Spodziewa się, że pokorni usłyszą o jego ocaleniu i wdzięczności, a wtedy ucieszą się, że dobry człowiek otrzymał taką łaskę i że Bóg został tak uczczony. Pokorni czerpią najwięcej pociechy z Bożego miłosierdzia okazanego innym i im samym, bo najmniej polegają na własnej wartości czy sile. Dawida cieszy myśl, że Boża dobroć wobec niego rozweseli serce każdego Izraelity.

Pragnie, byśmy zgodzili się z nim w trzech sprawach. Po pierwsze, mamy mieć o Bogu wzniosłe wyobrażenie i okazywać je, wysławiając Go oraz wywyższając Jego imię (Księga Psalmów 34:3). Nie możemy uczynić Boga większym, niż jest, ale gdy uznajemy Go za nieskończenie wielkiego, On przyjmuje to jako oddawanie Mu chwały. Powinniśmy czynić to wspólnie. Pochwały Boga najpiękniej brzmią, gdy rozbrzmiewają wśród wielu osób, tak jak aniołowie wielbią Go w niebie. Ci, którzy doświadczają Bożej łaski, powinni razem oddawać Mu chwałę. Powinniśmy równie chętnie przyjmować pomoc przy dziękczynieniu, jak przy modlitwie.

Mamy powód, by dziękować Bogu za to, że gotów jest wysłuchiwać modlitw — o czym przekonali się wszyscy Jego wierni. Nigdy nikomu z nich nie powiedział, że szukanie Go będzie daremne. Dawid sam może świadczyć, że Bóg wysłuchuje modlitw (Księga Psalmów 34:4). W swoim utrapieniu szukał Pana i prosił Go o pomoc. Bóg go wysłuchał i uwolnił od wszystkich lęków. Uczynił to zarówno przez swoje opatrznościowe działanie, czyli kierowanie biegiem wydarzeń, jak i przez łaskę, uspokajając nasze wnętrze. Uciszenie lęku jest niekiedy jeszcze większym miłosierdziem, bo sam lęk jest grzechem, a często też głębszą udręką. Może niepokoić duszę bardziej niż niebezpieczeństwo, którego się obawiamy.

Modlitwy Dawida pomogły mu ukoić lęki. Przedstawił swoją sprawę Bogu, więc mógł spokojnie czekać na jej rozstrzygnięcie. Ktoś mógłby powiedzieć: „Dawid był wielkim człowiekiem, więc może nie powinniśmy oczekiwać takiej samej pomocy”. Jednak wielu innych z ufnością zwracało się do Boga w modlitwie i rozjaśniało się nadzieją oraz ulgą (Księga Psalmów 34:5). Przykładem jest Anna: po modlitwie odeszła, zjadła i przestała być smutna. Gdy patrzymy na świat, tracimy orientację i ogarnia nas mrok. Gdy zwracamy się ku Bogu, otrzymujemy światło, wskazówki i radość, a nasza droga staje się jasna i dobra. Ci, którzy zaufali Bogu, nie zostali zawstydzeni, a ich nadzieja nie okazała się daremna.

Ktoś inny mógłby powiedzieć, że chodzi tylko o ludzi znaczących. Dawid mówi jednak więcej: „Ten ubogi wołał” (Księga Psalmów 34:6). Pojedynczy, pokorny i niezauważany człowiek został przyjęty przed tronem łaski tak samo jak Dawid czy jego dzielni wojownicy. Pan go wysłuchał, dostrzegł jego sprawę i modlitwę, a potem wybawił go ze wszystkich utrapień. Bóg wysłuchuje modlitwy potrzebujących (Księga Psalmów 102:17; Księga Izajasza 57:15).

Dawid dziękuje również za służbę dobrych aniołów, którzy są przy nas (Księga Psalmów 34:7). Anioł Pana — czy to zastęp aniołów działający wspólnie jak jeden, czy też anioł stróż — obozuje wokół tych, którzy boją się Boga, niczym królewska straż otaczająca księcia, i wybawia ich.

Bóg często posługuje się świętymi aniołami, by chronić swój lud przed złośliwością i potęgą złych duchów. Wiemy o ich działaniu znacznie mniej, niż powinniśmy, bo każdego dnia czynią dla nas wiele dobrego, choć tego nie widzimy. Aniołowie przewyższają nas godnością i naturalnymi zdolnościami, a mimo to zachowują czyste posłuszeństwo, do którego zostali stworzeni, a które my utraciliśmy. Nieustannie służą w niebie, wielbiąc Boga i ciesząc się doskonałym odpoczynkiem oraz radością, a jednak są posłuszni Stwórcy i służą tym, którzy noszą Jego obraz. Nie tylko odwiedzają lud Boży, lecz także obozują wokół niego i działają dla jego dobra, jak czynili to w przypadku Jakuba (Księga Rodzaju 32:1) i Elizeusza (Druga Księga Królewska 6:17). Cała chwała należy się Bogu aniołów.

Dawid chce, byśmy razem z nim dobrze mówili o Bogu. Zachęta, by skosztować i przekonać się, że Pan jest dobry, oznacza coś więcej niż samo usłyszenie o Jego dobroci — chodzi o osobiste jej doświadczenie. Boża dobroć obejmuje zarówno piękno Jego istoty, jak i łaskawość darów, których udziela przez swoją opatrzność i łaskę. Mamy więc doświadczyć, że hojnie obdarowuje, i znajdować słodycz we wszystkich Jego darach. Powinniśmy też dostrzec, że jest doskonały i godzien miłości, oraz czerpać radość z rozważania Jego nieskończonej dobroci. Smak i wzrok pozwalają nam zarówno coś poznać, jak i się tym cieszyć. Także tutaj wezwanie dotyczy dostrzeżenia Bożej dobroci i znalezienia w niej oparcia, bo Bóg jest dobry dla tych, którzy Mu ufają (Pierwszy List Piotra 2:3). Gdy będziemy przekonani o Jego dobroci, nabierzemy odwagi, by ufać Mu nawet w najtrudniejszych chwilach.

Dawid chce także, byśmy razem z nim mocno postanowili szukać Boga, służyć Mu i trwać w bojaźni Bożej. Wezwanie: „Bójcie się Pana, Jego święci” przypomina, że kiedy kosztujemy i przekonujemy się o dobroci Boga, nie wolno nam zapominać, że jest On również wielki i godzien głębokiej czci. Nawet Jego dobroć powinna budzić w nas pełen miłości podziw i bojaźń. Pismo Święte mówi, że ludzie będą się bać Pana i Jego dobroci (Księga Ozeasza 3:5). Bać się Pana oznacza oddawać Mu cześć i pilnie pamiętać o tym, co jesteśmy Mu winni, we wszystkim, co czynimy. Nie chodzi o uciekanie przed Nim, lecz o szukanie Go, tak jak lud szuka swojego Boga (werset 10). Mamy przyjść do Niego i powierzyć Mu całe swoje życie.

Na zachętę psalm obiecuje, że tym, którzy boją się Boga i Go szukają, nie zabraknie żadnego dobra, nawet w tym pełnym niedostatku świecie. Mogą nie mieć wszystkich wygód, których pragną, ale nie będą mieli prawdziwego powodu, by skarżyć się na brak czegokolwiek dobrego. W życiu przyszłym otrzymają dość łaski, by podtrzymywała ich życie duchowe (Drugi List do Koryntian 12:9; Księga Psalmów 84:11). W doczesności Bóg da im to, czego potrzebują, by żyć, i będzie ich karmił tak, jak ojciec daje swoim dzieciom odpowiedni pokarm. Jeśli będą potrzebować większej pociechy, otrzymają ją w takiej mierze, jaką uzna za słuszną Jego mądrość. To, czego Bóg odmawia w jednej dziedzinie, wynagrodzi w innej. A gdy czegoś nie da, pomoże im pogodzić się z tym brakiem, tak by w istocie nie odczuwali niedostatku (Księga Powtórzonego Prawa 3:26). Paweł mógł powiedzieć, że ma wszystko i niczego mu nie brakuje, bo nauczył się poprzestawać na tym, co ma (List do Filipian 4:11, 4:18). Ci, którzy przez wiarę polegają na wszechwystarczalności Boga, niczego im nie brakuje, bo w Nim mają wszystko, czego im trzeba.

Nawet młode lwy często cierpią głód, bo ci, którzy polegają wyłącznie na zwykłym biegu rzeczy, niczym dzikie zwierzęta, mogą nie zaznać zaspokojenia, jakie daje ufność w Bożą obietnicę. Ci, którzy ufają samym sobie i sądzą, że wystarczy im własna siła, często się rozczarują, bo chleb nie zawsze przypada mądrym. Lecz ci, którzy ufają Bogu i są gotowi na Nim polegać, otrzymają pokarm. Chciwi, którzy żyją, zabierając innym, będą cierpieć niedostatek, ale łagodni odziedziczą ziemię. Ci, którzy spokojnie wykonują swoją pracę i zajmują się własnymi sprawami, nie będą cierpieć niedostatku. Prostodusznemu Jakubowi nie brakuje jedzenia, podczas gdy Ezaw, wprawny myśliwy, jest bliski śmierci głodowej.