Księga Psalmów 29:1 – znaczenie i zastosowanie

W tym psalmie Dawid wzywa możnych tego świata, by oddali cześć wielkiemu Bogu. Każdy grzmot zdaje się słyszeć jako wezwanie skierowane do niego i innych władców, by oddali Bogu chwałę. Określenia „mocarze” i „synowie możnych” w (Księdze Psalmów 29:1) odnoszą się do ludzi obdarzonych władzą, czy to z racji pochodzenia, czy pozycji. Dawid przypomina, że mają obowiązek oddawać cześć Bogu: ich władza pochodzi od Niego i mają jej używać dla Niego.

Wezwanie „Oddajcie Panu” powtarza się trzykrotnie, ponieważ możni często zwlekają z wypełnieniem tego obowiązku. Szczere poparcie władców dla sprawy Boga ma jednak wielkie znaczenie dla Jego królestwa. Jerozolima rozkwita, gdy królowie ziemi wnoszą do niej swą chwałę i cześć (Apokalipsa św. Jana 21:24). Bóg nie prosi o coś, czego potrzebuje. Wszystko już do Niego należy i nikt nigdy nie dał Mu czegoś, czego najpierw sam od Niego nie otrzymał.

A jednak gdy uznajemy Jego chwałę i władzę nad nami, Bóg przyjmuje to jako dar. Najpierw mamy oddać Mu samych siebie, a potem służbę. Mamy oddać Panu chwałę i moc, czyli uznać Jego majestat i potęgę oraz wysławiać Go jako Tego, który ma wszelką władzę. Jeśli powierzył nam zaszczyt, władzę lub wpływy, mamy oddać je do Jego dyspozycji, aby służyły Jego chwale. Książę ceni swoją godność i siłę, ale musi wyznać, że Bóg przewyższa je wszystkie.

Dawid może zwracać się do przywódców Izraela, takich jak dostojnicy i książęta pokoleń, których widział zaniedbujących ołtarz Boga. Może też przemawiać do sąsiednich królów, którzy poddali się Izraelowi i teraz powinni poddać się Bogu Izraela. Tak czy inaczej, koronowane głowy mają pokłonić się Królowi królów. To, co powiedziano tu możnym, odnosi się do wszystkich ludzi: oddawajcie cześć Bogu. Na tym polega istota wiecznej Ewangelii (Apokalipsa św. Jana 14:6–7).

Prawdziwa cześć polega na oddaniu Panu chwały należnej Jego imieniu (Księga Psalmów 29:2). Bóg objawił się nam przez swoje imię, a temu imieniu należy się chwała. Nigdy nie zdołamy oddać Mu całej należnej chwały, bo Jego wielkość przekracza nasze pojmowanie. Gdy jednak nasze myśli, słowa, modlitwy i akty oddania odpowiadają temu, co Bóg objawił o sobie, oddajemy Mu prawdziwą, choć niewielką cząstkę tej chwały. Jeśli chcemy otrzymać łaskę, gdy słuchamy, modlimy się i uczestniczymy w innych aktach oddawania czci, musimy dążyć do tego, by w nich oddawać Bogu cześć.

Mamy też oddawać cześć Panu w pięknie świętości. Może to wskazywać na przedmiot czci, ponieważ pełen chwały majestat Boga sam w sobie jest pięknem świętości. Może również wskazywać na miejsce oddawania czci: sanktuarium nazywano pięknem świętości, ponieważ sprawowana tam cześć była zgodna z nakazem Boga. W czasach Ewangelii miejscem oddawania czci Bogu są zgromadzenia chrześcijan, a ich piękno obejmuje czystość. Może to też wskazywać na sposób oddawania czci: cała nasza służba Bogu ma być święta, oddzielona dla Niego i podporządkowana Jego woli oraz chwale. To świętość sprawia, że oddawanie czci jest prawdziwie piękne i miłe Bogu.

Wezwanie do oddawania czci ma dobre uzasadnienie. Powinna nas poruszać samowystarczalność Boga, wyrażona w Jego imieniu Jahwe, które znaczy: „Jestem, który jestem”. To imię wielokrotnie powraca w tym krótkim psalmie. Możni tego świata powinni poznać Boga pod tym imieniem i oddać Mu należną mu chwałę. Powinna nas też poruszać Jego władza nad wszystkim. Ci, którzy rządzą ludźmi, muszą pamiętać, że istnieje Bóg, który rządzi nimi i wszystkim innym.

Dawid ukazuje władzę Boga szczególnie przez Jego panowanie nad światem przyrody. W grzmocie, błyskawicach i deszczu widzimy chwałę i moc Boga. Grzmot jest dźwiękiem Jego głosu i objawia Go jako Boga chwały: jego brzmienie jest potężne, a błyski niezwykle jasne. Sięga jednocześnie ucha i oka, a jego siła nie pozostawia ludzi bez wymówki. Niektórzy sądzili, że grzmot nazwano głosem Pana szczególnie dlatego, że Bóg często przemawiał za jego pośrednictwem, zwłaszcza na górze Synaj, a także używał go, by rozpraszać wrogów Izraela. Psalm mówi, że ten głos rozlega się nad wodami, nad wielkimi wodami (Księga Psalmów 29:3), niesie się nad morzem i rozbrzmiewa wśród gęstych chmur.

Każdy, kto słyszy grzmot i czuje, jak nim wstrząsa, musi przyznać, że głos Pana jest pełen majestatu (Księga Psalmów 29:4). Wystarczy, by uniżyć nawet najpotężniejszego człowieka, bo nikt nie potrafi grzmieć z taką mocą. Wystarczy też, by zadrżał najbardziej pyszny człowiek: skoro Jego głos jest tak straszliwy, jaka musi być Jego ręka? Za każdym razem, gdy słyszymy grzmot, nasze serca powinny napełniać się wzniosłymi i pełnymi czci myślami o Bogu. Prawdziwa pobożność w dużej mierze opiera się na świętej bojaźni, czci i zdumieniu wobec Niego. „Panie, Boże nasz, jesteś bardzo wielki”.

Moc Boga ukazuje także ten sam werset, mówiąc, że głos Pana jest potężny ze względu na skutki, które wywołuje. Badacze przyrody opisują zdumiewające następstwa grzmotów i błyskawic, wykraczające poza zwykły porządek zjawisk. Trzeba je przypisać wszechmocnemu Bogu, który stworzył świat. Uderzenia piorunów rozszczepiały i łamały drzewa (Księga Psalmów 29:5–6). Głos Pana w grzmocie często łamał cedry, nawet potężne cedry Libanu, najmocniejsze i najbardziej majestatyczne drzewa. Niektórzy rozumieją te słowa jako opis gwałtownych wiatrów, które kołysały cedrami, a czasem odrywały ich najwyższe wierzchołki. Trzęsienia ziemi wstrząsały też ziemią, na której rosły drzewa, sprawiając, że poruszały się Liban i Sirion, a także drżała pustynia Kadesz (Księga Psalmów 29:8). Skłaniam się ku takiemu rozumieniu: wiatr kołysał drzewami, trzęsienia ziemi wstrząsały ziemią, a grzmot towarzyszył obu tym zjawiskom.

Uczony dr Hammond rozumie te słowa jako opis strachu i klęski sąsiednich królestw, które walczyły z Izraelem i przeciwstawiały się Dawidowi: na przykład Syryjczyków żyjących w pobliżu lasów Libanu, Amorytów w okolicy góry Hermon oraz Moabitów i Ammonitów wokół pustyni Kadesz. Błyskawice wzniecały też pożary, które trawiły domy i kościoły. Dlatego czytamy o rozpalonych piorunach (Księga Psalmów 78:48). Psalm mówi więc, że głos Pana rozdziela płomienie ognia (Księga Psalmów 29:7), to znaczy Bóg rozrzuca je po ziemi według własnej woli i posługuje się nimi, by realizować swoje zamierzenia.

Grzmot płoszy też łanie i przyspiesza ich poród, a niektórzy sądzą, że może sprawiać, iż rodzą łatwiej, niż rodziłyby w innych okolicznościach. Łania jest płochliwym zwierzęciem, silnie reagującym na grzmot, i trudno się temu dziwić, skoro niekiedy drżeli przed nim nawet ludzie dumni i uparci. Cesarz Kaligula podczas burzy chował się pod łóżkiem. Poeta Horacy przyznaje, że strach przed grzmotem i błyskawicami odwiódł go od ateizmu; opisuje to w sposób bardzo podobny do słów Dawida.

Mówi się tu, że grzmot odsłania las, ponieważ tak przeraża dzikie zwierzęta, że opuszczają kryjówki i zarośla, w których się schroniły. Możliwe też, że chodzi o to, iż grzmot powala drzewa i odsłania ziemię, którą wcześniej zacieniały. Gdy tylko zagrzmi, przypomnijmy sobie ten psalm. A śpiewając go, pamiętajmy o przerażających grzmotach, które słyszeliśmy. W ten sposób łączmy słowa Boga z Jego dziełami, aby jedne i drugie prowadziły nas do oddawania Mu chwały należnej Jego imieniu. Dziękujmy Mu również za to, że ma inny głos niż ten budzący lęk: przemawia teraz do nas łagodnym głosem Ewangelii, którego groza nie odpycha.

Boga należy też chwalić za Jego panowanie w porządku opatrzności, w którym rządzi światem ludzi (Księga Psalmów 29:10). Zasiada nad potopem i zasiada jako Król na wieki. Nie spoczywa jedynie w swojej wielkości, lecz zasiada także jako Król na tronie, który przygotował sobie w niebie (Księga Psalmów 103:19). Stamtąd dostrzega i kieruje wszystkimi sprawami ludzkiego życia, czyniąc wszystko zgodnie ze swoją wolą i zamysłem.

Zwróćmy uwagę na potęgę Jego królestwa: zasiada nad potopem. Tak jak utwierdził ziemię, tak utwierdził swój tron nad wodami (Księga Psalmów 24:2). Przemiany w tym niższym świecie, niepokój i przewroty w ludzkich sprawach nie zakłócają spokoju ani zamysłów wiecznego Boga. Opór Jego wrogów przyrównano do potopu (Księga Psalmów 93:3–4), ale Pan zasiada ponad nim. Miażdży go, zwycięża i realizuje swoje zamierzenia pomimo wszelkich planów snutych w ludzkich sercach. Słowo przetłumaczone jako „potop” nie pojawia się nigdzie indziej poza opisem potopu za dni Noego, dlatego niektórzy uważają, że właśnie o nim jest tu mowa. Bóg zasiadał nad tamtym potopem jako Sędzia, wykonując wyrok sprawiedliwości na bezbożnym świecie, który został przez niego pochłonięty. Nadal zasiada nad potopem, powstrzymując wody Noego, by nigdy więcej nie zalały ziemi, zgodnie z obietnicą, że już nigdy nie zniszczy ziemi przez potop (Księga Rodzaju 9:11; Księga Izajasza 54:9).

Widzimy także trwałość Jego królestwa: zasiada jako Król na wieki. Jego panowanie nie może się skończyć i nigdy się nie skończy. Sposób, w jaki sprawuje władzę, jest zgodny z Jego wiecznymi planami i służy realizacji Jego wiecznych zamierzeń.

W królestwie łaski, w którym Bóg zbawia swój lud i nad nim panuje, Jego chwała jaśnieje najpełniej. Po pierwsze, objawia się w uwielbieniu, które oddaje Mu lud tego królestwa (Księga Psalmów 29:9). W Jego świątyni, gdzie ludzie przychodzą, by słuchać Jego objawienia i oddawać Mu chwałę, wszyscy mówią o Jego chwale. Na świecie każdy człowiek ją dostrzega albo przynajmniej może ją dostrzec z daleka (Księga Hioba 36:25), ale tylko w świątyni, w kościele, mówi się o niej ku Jego czci. Wszystkie Jego dzieła Go wysławiają, bo dają nam powody, by Go wysławiać, ale tylko Jego święci błogosławią Pana i mówią o chwale Jego dzieł (Księga Psalmów 145:10).

Po drugie, Jego chwała jaśnieje w darach, których udziela ludowi tego królestwa (Księga Psalmów 29:11). Umocni swój lud, uzdalniając go do przeciwstawiania się wszelkiemu złu i czynienia wszelkiego dobra. Wyprowadzi siłę ze słabości, a nawet sprawi, że w słabości objawi się pełnia siły. Obdarzy swój lud także pokojem. Pokój jest bezcennym darem, który Bóg przeznacza dla całego swojego ludu. Ścieżka sprawiedliwości prowadzi do pokoju, a ci, którzy miłują Jego prawo, zaznają wielkiego pokoju. Co więcej, wieniec sprawiedliwości prowadzi do pokoju. Owocem sprawiedliwości jest pokój, pokój bez końca. Gdy grzesznicy drżą na odgłos gromu Bożego gniewu, święci podniosą głowy z radością.