Księga Psalmów 21:2 – znaczenie i zastosowanie

Dawid mówi tu najpierw we własnym imieniu. Jego radość płynęła z mocy i zbawienia Boga, a nie z siły ani powodzenia jego wojsk. Zachęca też swój lud, by razem z nim oddał Bogu całą chwałę za zwycięstwa. Te słowa wskazują zarazem na Chrystusa, ponieważ zwycięstwa Dawida były jedynie zapowiedzią triumfu Chrystusa nad mocami ciemności.

Lud świętuje radość króla i dzieli ją z nim (Księga Psalmów 21:1). Mówi w istocie, że król raduje się mocą Boga, a oni razem z nim. To, co cieszy króla, cieszy również jego lud. Szczęśliwy jest naród, którego król ufa mocy Boga, znajduje radość w Jego zbawieniu i cieszy się z rozwoju Jego królestwa. Taki król ufa, że Bóg będzie go wspierał we wszystkim, co czyni w służbie Bogu. Nasz Pan Jezus, wykonując swoje wielkie dzieło, polegał na pomocy z nieba i z radością oczekiwał zbawienia, które miał przynieść.

Lud oddaje też Bogu całą chwałę za to, co napełniło króla radością. Po pierwsze, Bóg wysłuchał jego modlitw (Księga Psalmów 21:2). Dał mu to, czego pragnęło jego serce, a przyjmuje tylko modlitwę, która rzeczywiście płynie z serca. Właśnie o to lud prosił dla króla (Księga Psalmów 20:4). Łaskawe odpowiedzi Boga na modlitwy powinny zawsze prowadzić nas do pokornego uwielbienia. Gdy Bóg daje Chrystusowi narody w dziedzictwo, pozwala Mu ujrzeć potomstwo i przyjmuje Jego modlitwę za wszystkich wierzących, spełnia pragnienie Jego serca.

Po drugie, Bóg zaskoczył króla błogosławieństwami i dał mu więcej, niż się spodziewał (Księga Psalmów 21:3). Wyszedł mu naprzeciw z dobrodziejstwami. Wszystkie nasze błogosławieństwa są darami płynącymi z dobroci Boga, nigdy zaś czymś, na co zapracowaliśmy. Szczególnie poruszające jest to, że Bóg obdarza nas błogosławieństwami, zanim poprosimy, zanim będziemy na nie gotowi, a nawet wtedy, gdy obawiamy się czegoś przeciwnego. Wtedy naprawdę można powiedzieć, że wyszedł nam z nimi naprzeciw. Nic nie mogło powstrzymać zbawczego dzieła Chrystusa, ale ludzkość nie otrzymała żadnego daru tak dalece wyprzedzającego naszą potrzebę jak odkupienie przez Chrystusa i wszystkie dobrodziejstwa Jego dzieła jako Pośrednika, który prowadzi nas do Boga.

Po trzecie, Bóg wyniósł króla do najwyższej godności i władzy. Włożył mu na głowę koronę z czystego złota i zachował ją na jego głowie, choć wrogowie próbowali ją strącić. Korony są darem Boga. Nikt ich nie nosi, jeśli Bóg ich nie nałoży, czy jako wyraz sądu, czy miłosierdzia; pokaże to skutek. Na głowie Chrystusa Bóg najpierw umieścił koronę cierniową, a potem koronę chwały.

Po czwarte, Bóg obiecał królowi trwałe królestwo i dał mu więcej, niż mógł prosić lub sobie wyobrazić (Księga Psalmów 21:4). Gdy król stanął w obliczu niebezpieczeństwa, prosił Boga o życie, a Bóg nie tylko ocalił mu życie, lecz także zapewnił mu długie dni na wieki. Oznacza to, że przedłużył jego życie bardziej, niż król się spodziewał, a także zapewnił mu błogosławione życie po śmierci oraz trwałe panowanie Mesjasza, który miał pochodzić z jego rodu. Widzimy, jak Bóg często daje więcej, niż obejmują nasze prośby i nadzieje. Powinniśmy stąd poznawać, jak obfite jest Jego miłosierdzie dla tych, którzy Go wzywają. Powinniśmy też radować się długim panowaniem Chrystusa. Umarł, abyśmy przez Niego mogli żyć, lecz On żyje i będzie żył na wieki. Jego królestwu i pokojowi nie będzie końca, a ponieważ On żyje, my również będziemy żyć.

Po piąte, Bóg obdarzył króla wielką czcią i godnością (Księga Psalmów 21:5). Jego chwała przewyższała chwałę wszystkich okolicznych królów, ponieważ Bóg dokonał zbawienia dla niego i przez niego. Zaszczytem, którego dobrzy ludzie powinni pragnąć najbardziej, jest oglądanie zbawczego działania Pana. Cześć i majestat spoczęły na królu jak ciężar, który miał dźwigać, i powierzone mu zadanie, za które miał odpowiadać. Jezus Chrystus otrzymał cześć i chwałę od Boga Ojca (Drugi List Piotra 1:17) — tę samą chwałę, którą miał u Ojca, zanim powstał świat (Ewangelia Jana 17:5). Powierzono Mu panowanie nad wszystkim i dano Mu wszelką władzę na niebie i na ziemi.

Po szóste, Bóg dał królowi radość z tego, że stał się źródłem błogosławieństwa dla wszystkich ludzi (Księga Psalmów 21:6). Bóg uczynił go błogosławieństwem na wieki: powszechnym błogosławieństwem dla świata, tym, przez którego błogosławione są i będą wszystkie rodziny ziemi. Sprawił też, że król bardzo się radował, okazując przychylność zarówno jego dziełu, jak i jemu samemu w jego wykonywaniu. W tym miejscu duch proroctwa kieruje uwagę ku temu, co w pełni odnosi się do Chrystusa, bo nikt poza Nim nie jest błogosławiony na wieki, a tym bardziej nikt nie jest w pełnym sensie błogosławieństwem na wieki, o którym mówi ten werset. O Chrystusie jest powiedziane, że Bóg napełnił Go radością swoją obecnością.

Śpiewając ten psalm, powinniśmy dzielić Jego radość i świętować Jego wywyższenie.