Księga Psalmów 147:12 – znaczenie i zastosowanie

Jerozolima i Syjon, święte miasto i święte wzgórze, zostają wezwane do oddawania chwały Bogu (Księga Psalmów 147:12). Gdzie miałaby wznosić się ku Bogu pieśń chwały, jeśli nie tam, gdzie stoi Jego ołtarz? Gdzie miałby On otrzymywać chwałę, jeśli nie w pięknie świętości? Niech mieszkańcy Jerozolimy chwalą Pana w swoich domach, a kapłani i lewici, którzy służą na Syjonie, mieście świętych zgromadzeń, niech oddają Mu szczególną cześć.

Mają więcej powodów niż inni, by to czynić, i spoczywa na nich większy obowiązek, bo jest to ich praca i powołanie. „Chwal swego Boga, Syjonie” — mówi psalm. On należy do ciebie, dlatego masz obowiązek Go chwalić. A skoro jest Twój, masz już wszystko, czego potrzeba, by znaleźć radość i powód do uwielbienia.

Jerozolima i Syjon mają chwalić Boga przede wszystkim za pomyślność i siłę życia społecznego (Księga Psalmów 147:13–14). Powinny dziękować Mu za bezpieczeństwo. Miały bramy i zasuwy, które zamykano w chwilach zagrożenia. Mury nie zapewniłyby im jednak bezpieczeństwa, gdyby Bóg nie umocnił zasuw i nie wzmocnił obrony. Najlepsze plany, jakie układamy, by się chronić, zawiodą, jeśli Bóg im nie pobłogosławi. Dlatego, choć podejmujemy rozsądne działania, musimy nadal polegać na Nim i przypisywać Mu pokój w naszej ziemi bardziej niż otaczającym ją murom (Księga Zachariasza 2:5).

Powinny też dziękować Mu za wzrost liczby mieszkańców. To również przyczyniało się do bezpieczeństwa bram. „Błogosławił twoim dzieciom w tobie” — obdarzył ich pierwszym wielkim błogosławieństwem: „Bądźcie płodni, mnóżcie się i napełniajcie ziemię”. Rodziców cieszy, gdy widzą, że ich dzieciom błogosławi Pan (Księga Izajasza 61:9). Starsze pokolenie znajduje też pociechę w tym, że młodsze pokolenie rozwija się i patrzy w przyszłość z nadzieją. Za to błogosławieństwo należy wielbić Boga.

Powinny dziękować Mu także za pokój w kraju, bo wybawił je od lęku i zniszczeń wojny. „Zapewnia pokój twoim granicom”. Zakończył wojny, które już wybuchły, i powstrzymał te, których się spodziewano lub obawiano. Zaprowadza pokój w kraju, łagodząc spory między sąsiadami, tak aby nie dochodziło do zaciekłych walk i podziałów. Zapewnia też pokój na granicach, chroniąc przed atakiem z zewnątrz. Kłopoty często zaczynają się na obrzeżach kraju, gdzie miasta przygraniczne są najbardziej narażone. Jeśli więc panuje pokój na granicach, pokój obejmuje cały kraj. To łaska, za którą nigdy nie zdołamy dostatecznie podziękować Bogu.

Powinny chwalić Go również za wielką obfitość, która zazwyczaj jest owocem pokoju. „Nasyca cię najlepszą pszenicą”. Pszenica to najcenniejsze zboże, a Bóg daje jej pod dostatkiem. Czego więcej mogłyby pragnąć? Kanaan słynął z dobrej pszenicy (Księga Powtórzonego Prawa 32:14), którą eksportowano do innych narodów (Księga Ezechiela 27:17). Izrael nie bogacił się dzięki drogim kamieniom ani przyprawom, lecz dzięki najlepszej pszenicy, dzięki chlebowi, który krzepi ludzkie serce. To właśnie czyniło tę ziemię chlubą wszystkich krain, a za to Boga wielbiono na Syjonie.

Powinny chwalić Go także za zdumiewającą władzę nad pogodą, szczególnie zimą. Ten sam Bóg, który chroni Syjon i Jerozolimę, jest Panem pełnym mocy. Od Niego pochodzi każda siła w przyrodzie i wszystko od Niego zależy. To On sprawia wszystkie zmiany pór roku, które zdumiewałyby nas, gdybyśmy nie widzieli ich tak często.

Ogólnie rzecz biorąc, każda zmiana w tym przemijającym świecie dokonuje się z woli Boga, dzięki Jego mocy i trosce (Księga Psalmów 147:15). Posyła na ziemię swoje słowo rozkazu jak król, który wydaje polecenia, a wielu sług jest gotowych je wykonać. Tak jak stworzył świat, tak też nadal podtrzymuje go słowem swojej wszechmocy. Bóg mówi, a Jego słowo się spełnia, bo wszystko Mu służy. Jego rozkaz nie tylko na pewno osiąga skutek, lecz także działa szybko. Pędzi z wielką prędkością, bo nic nie może go powstrzymać ani opóźnić. Jak błyskawica przeszywająca niebo — taka jest moc słowa Bożej opatrzności, a także słowa Jego łaski, gdy posyła je z mocą (Ewangelia Łukasza 17:24). Aniołowie, którzy wypełniają Jego rozkazy, również szybko lecą (Księga Daniela 9:21).

Szczególnymi, zdumiewającymi zmianami są mróz i odwilż. W obu zjawiskach powinniśmy dostrzegać słowo Jego mocy. Mróz pochodzi od Boga. U Niego znajdują się składy śniegu i gradu (Księga Hioba 38:22–23), z których czerpie, kiedy zechce. Daje śnieg jak wełnę: jest biały jak wełna (Księga Izajasza 1:18) i miękki. Opada cicho, niemal jak kłąb wełny, który spada na ziemię. Pokrywa ziemię i ogrzewa ją niczym wełniany koc, a w ten sposób pomaga jej rodzić plony. Widzimy, jak Bóg działa przez przeciwieństwa: wyprowadza dobro z tego, co wydaje się szkodliwe, i ogrzewa ziemię zimnym śniegiem.

Rozrzuca szron, czyli rosę zamarzniętą w lód, podobnie jak śnieg i grad powstają z deszczu zamarzniętego w lód. Szron wygląda jak popiół rozsypany na trawie, a może zniszczyć plony, jak gdyby spadł na nie gorący popiół (Księga Psalmów 78:47). Rzuca kawałkami lodu. Mogą to być duże bryły gradu, niczym lód zawieszony w powietrzu, albo lód pokrywający wodę i rozbity na kawałki przypominające bryłki chleba czy jedzenia. Gdy widzimy szron, śnieg i lód, odczuwamy, jak silnie oddziałują na powietrze: „Któż może wytrzymać Jego mróz?”. Zwierzęta nie mogą, więc chronią się w swoich kryjówkach (Księga Hioba 37:8). Ludzie również nie są w stanie znieść jego siły. Muszą osłaniać się ogniem, ciepłą odzieżą i kocami, a podczas największych mrozów nawet to ledwo wystarcza.

Odczuwamy skutki, choć nie widzimy ich przyczyn, dlatego mówimy o Jego mrozie. To On go zsyła, a my powinniśmy znosić go cierpliwie. Powinniśmy też dziękować Mu za ciepłe domy, ubrania i łóżka, które łagodzą trudy zimy. Należy oddać Mu chwałę za Jego mądrość, panowanie, moc i wierność, które nie zawodzą tak samo, jak nie ustają pory roku (Księga Rodzaju 8:22). Powinniśmy też wyciągnąć z tego naukę: jeśli nie możemy wytrzymać mrozu, który On zsyła, jak zdołamy wytrzymać żar Jego gniewu?

Odwilż również pochodzi od Boga. Kiedy zechce, posyła swoje słowo i roztapia lód. Mróz, śnieg i lód szybko ustępują, a Bóg sprawia, że wieje południowy wiatr i zamarznięte wody znów płyną jak wcześniej (Księga Psalmów 147:18). Szybko odczuwamy tę zmianę, choć nie widzimy jej przyczyny. Powinniśmy więc dostrzegać w niej wolę Boga, pierwszej przyczyny wszystkiego. Warto zauważyć nie tylko Jego moc, bo potrafi nagle i bez rozgłosu dokonać tak wielkiej zmiany w powietrzu i na ziemi, lecz także Jego dobroć.

Zimna pogoda nie trwa wiecznie, a byłoby smutno, gdyby tak było. Bóg nie trwa w gniewie na zawsze, lecz odnawia oblicze ziemi. Tak jak pamiętał o Noem i bezpiecznie wyprowadził go z arki (Księga Rodzaju 8:1), tak pamięta o ziemi i o swoim przymierzu z nią (Pieśń nad Pieśniami 2:11–12).

Słowo, które przynosi odwilż, może być obrazem Ewangelii Chrystusa, a wiatr przynoszący odwilż — obrazem Ducha Chrystusa, którego porównuje się do wiatru (Ewangelia Jana 3:8). Jedno i drugie zostaje posłane, by roztopić zlodowaciałe serca. Łaska, która prowadzi do nawrócenia, niczym odwilż zmiękcza twarde serce, nawilża je i roztapia, aż płynie z niego łza skruchy. Rozbudza święte pragnienia i znów pozwala im płynąć, gdy wcześniej były zmrożone i skrępowane.

Zmiana, którą przynosi odwilż, obejmuje rozległy obszar i następuje stopniowo. Jej skutki są wyraźnie widoczne, ale nie sposób w pełni wyjaśnić, jak do niej dochodzi. Podobnie jest ze zmianą, której Bóg dokonuje w duszy podczas nawrócenia, gdy posyła swoje słowo i Ducha, by roztopić serce i je odnowić.

Psalm mówi następnie o szczególnej łasce okazanej Izraelowi przez dar Bożego słowa i Jego praw. To błogosławieństwo jest o wiele większe niż pokój i obfitość (Księga Psalmów 147:14). Dusza jest cenniejsza niż ciało, dlatego ten dar przewyższa pomyślność zewnętrzną. Jakub i Izrael mieli wśród siebie Boże ustawy i wyroki. Żyli pod Jego szczególnym panowaniem, a prawa ich narodu pochodziły od Niego, dlatego cały ich ustrój miał charakter teokratyczny: był to naród, którym bezpośrednio rządził Bóg.

Mieli też błogosławieństwo Bożego objawienia. Poznali wielkie prawdy zawarte w Bożym prawie. Bóg ustanowił kapłaństwo, które służyło we wszystkich sprawach związanych z oddawaniem Mu czci, a także proroków, którzy przychodzili z pomocą w szczególnych chwilach. Żaden inny naród nie miał tak pewnego przewodnictwa w sprawach wiary. Była to przede wszystkim łaska, która ich poprzedzała. Sami nie odkryli Bożych ustaw i wyroków, lecz Bóg ukazał swoje słowo Jakubowi i dał im poznać swoje prawa. To wielka łaska dla każdego narodu, gdy ma pośród siebie Boże słowo, bo wiara rodzi się ze słuchania i czytania tego słowa, a bez wiary nie można podobać się Bogu.

Była to także szczególna łaska, a więc tym bardziej zobowiązująca. Bóg nie postąpił tak z żadnym innym narodem. Inne narody nie poznały Jego wyroków aż do przyjścia Mesjasza, który miał zburzyć mur oddzielający Żydów od pogan, aby Ewangelię można było głosić wszystkim. Niektóre narody mogły cieszyć się wieloma doczesnymi przywilejami: jedne były bogate, inne miały potężnych władców, a jeszcze inne rozwiniętą wiedzę i kulturę. Żaden z tych narodów nie został jednak obdarzony Bożymi ustawami i wyrokami tak jak Izrael. Niech więc Izrael chwali Pana za to, że zachował te prawa i dał mu ten dar. Panie, dlaczego objawiasz się nam, a nie światu? Tak, Ojcze, bo tak było dobre w Twoich oczach.