Księga Psalmów 146:5 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista przed chwilą przestrzegł nas, byśmy nie pokładali ufności w możnych, bo taka ufność kończy się rozczarowaniem. Teraz kieruje nas ku Bogu i mówi, że szczęśliwy jest człowiek, którego wspiera Bóg Jakuba, który trzyma się Jego obietnic i pokłada nadzieję w Panu, swoim Bogu. Taki człowiek jest bezpieczny, bo zwraca się ku Temu, który nigdy nie zawodzi.

Warto zwrócić uwagę, kogo Bóg wspiera. Pomaga tym, którzy uznają Go za swojego Boga, oddają Mu cześć i służą Mu. Pomaga też tym, którzy pokładają w Nim nadzieję i na co dzień od Niego zależą, zwracając się do Niego, gdy zawodzą wszelkie inne źródła oparcia. Każdy wierzący może myśleć o Nim jako o Bogu Jakuba, czyli Bogu całego Kościoła, a zarazem jako o swoim Bogu w osobisty sposób.

Powinniśmy więc pokładać nadzieję w Bogu zarówno w sprawach obecnych, jak i przyszłych. Ufamy Jego opatrzności, Jego mądrej trosce o nasze życie, gdy chodzi o dobra potrzebne nam na tym świecie. Ufamy także łasce Chrystusa, czyli niezasłużonej dobroci Boga okazanej przez Jezusa, dzięki której otrzymujemy dobra należące do przyszłego życia. Niektórzy odczytują te wersety jako wyraźne wskazanie na Chrystusa, wiecznego Syna Bożego, zwłaszcza gdy zestawi się je z Jego czynami i słowami (Ewangelia Mateusza 11:5–6).

Istnieją mocne powody, by pokładać nadzieję w Panu, naszym Bogu. To On stworzył niebo i ziemię, morze i wszystko, co w nich jest, dlatego należy do Niego wszelka moc (Księga Psalmów 146:6). Ten, który stworzył świat, może go również zbawić. Pasuje to także do Chrystusa, przez którego Bóg stworzył świat i bez którego nic nie zostało stworzone.

Bóg jest także doskonale wierny. Dochowuje prawdy na wieki, dlatego żadne z Jego słów nie zawiedzie. Jezus jest nazwany „Amen” i wiernym świadkiem (Apokalipsa św. Jana 3:14), a w Nim potwierdzają się wszystkie Boże obietnice. Możemy oprzeć się na Bożym słowie, ponieważ Bóg nigdy go nie łamie.

Bóg broni tych, których spotyka niesprawiedliwość. Staje w obronie uciśnionych i wymierza im sprawiedliwość. Często czyni to przez swoją opatrzność, zaprowadzając sprawiedliwość już w tym życiu, a w wielkim dniu sądu uczyni to w pełni i bez wątpienia. Mesjasz przyszedł, aby uwolnić ludzi spod władzy szatana, wielkiego ciemięzcy; Jemu również powierzono sąd (List Judy 1:15).

Bóg hojnie troszczy się o potrzebujących. Daje pokarm głodnym, zarówno w zwykłym biegu życia, jak i niekiedy w niezwykły sposób. Karmił Eliasza za pośrednictwem kruków, a Jezus więcej niż raz cudownie nakarmił wielkie tłumy. Daje nam to ufność, że może także karmić nasze dusze chlebem życia.

Bóg uwalnia tych, którzy są zniewoleni. Pan otwiera więzienia. Wyprowadził Izrael z niewoli egipskiej, a później z Babilonu. Chrystus okazywał tę samą moc, gdy otwierał uszy głuchym, przywracał mowę niemym, oczyszczał trędowatych, a nawet wskrzeszał umarłych. Wszystko to zachęca nas, byśmy pokładali w Nim nadzieję na duchową wolność, którą przyszedł ogłosić (Księga Izajasza 61:1–2).

Bóg przywraca wzrok niewidomym. Niejednokrotnie otwierał oczy cierpiącym, dając im pocieszenie, którego wcześniej nie dostrzegali. Wskazuje to szczególnie na Chrystusa, ponieważ przed Jezusem nie znano przypadku, by ktoś otworzył oczy człowiekowi niewidomemu od urodzenia (Ewangelia Jana 9:32). Ta sama moc daje nadzieję na duchowe światło.

Bóg podnosi także tych, którzy są przygięci do ziemi. Prostuje to, co krzywe, i przynosi ulgę ludziom przygniecionym bólem lub ciężarem. Jezus uczynił to dosłownie, uzdrawiając kobietę, która od osiemnastu lat była pochylona (Ewangelia Łukasza 13:12). Nadal czyni to przez swoją łaskę: daje wytchnienie utrudzonym i umacnia tych, których przygniatają przekonanie o grzechu i smutek.

Pan miłuje sprawiedliwych, a Jego niezmienna miłość daje im odwagę, by ufać Jego mocy. Jezus okazał swoją miłość do sprawiedliwych, wypełniając wszelką sprawiedliwość. Pan otacza też szczególną troską potrzebujących. Strzeże cudzoziemców, którzy często są samotni i pozbawieni wsparcia. Wielu ubogich przybyszów doświadczyło Bożej ochrony i dzięki niej znalazło bezpieczeństwo.

Bóg troszczy się również o wdowy i sieroty, które straciły głowę rodziny i często są narażone na krzywdę. Pan broni ich i wzbudza dla nich pomoc (Księga Wyjścia 22:22–23). Warto zauważyć, że w tych wersetach pięć razy powraca imię JHWH, co pokazuje, że sam Bóg Wszechmogący działa, by przynieść ulgę uciśnionym.

Nasz Pan Jezus przyszedł na świat, aby pomagać bezradnym, przyjąć pogan, czyli tych, którzy byli na zewnątrz, do swojego królestwa, a ubogim grzesznikom, podobnym do sierot, okazać miłosierdzie (Księga Ozeasza 14:3). Pojawi się także, by zniszczyć wszystkich, którzy sprzeciwiają się Jego królestwu i gnębią Jego wierny lud. Niweczy zamysły bezbożnych, dlatego powinniśmy pokładać w Nim nadzieję i nie bać się gniewu ciemięzcy, jak gdyby miał nas zniszczyć.

Chwała Mesjasza polega między innymi na tym, że obróci wniwecz każdy plan piekła i ziemi wymierzony przeciwko Jego Kościołowi. Skoro On jest po naszej stronie, nie musimy bać się niczego, co można przeciwko nam uczynić. Jego królestwo przetrwa wszystkie przemiany historii i będzie trwało przez całą wieczność.

Powinno nas to zachęcać, by zawsze ufać Bogu. Pan będzie królował na wieki, choćby moce ciemności bardzo się temu sprzeciwiały; będzie Twoim Bogiem, Syjonie, przez wszystkie pokolenia. Chrystus został ustanowiony Królem na świętej górze Syjon, a Jego królestwo będzie trwać w wiecznej chwale. Żaden najeźdźca nie zdoła go zniszczyć ani nie przejdzie ono pod władzę innego władcy czy królestwa. Głębokim pocieszeniem jest to, że Pan króluje jako Bóg i Król Syjonu, a Mesjasz jest Głową Kościoła i pozostanie nią tak długo, jak będzie trwał świat.