Księga Psalmów 14:1 – znaczenie i zastosowanie

Jeśli tak jak Salomon poświęcimy się badaniu niegodziwości głupoty, a nawet szaleństwa i obłędu (Księga Koheleta 7:25), te wersety pomogą nam w tym poszukiwaniu. Pokazują, jak wielkim złem jest grzech. Grzech jest chorobą ludzkości, a tutaj jawi się jako coś niebezpiecznego i powszechnego.

Zobaczmy, na dwa sposoby ukazują jego szkodliwość (Księga Psalmów 14:1). Po pierwsze, grzech okazuje pogardę dla czci należnej Bogu, bo u podstaw każdego grzechu leży praktyczny ateizm: „Głupi mówi w swoim sercu: Nie ma Boga”. Czasem możemy myśleć: „Chyba nigdy nie było takiej bezbożności jak dziś”, ale dawniej nie było lepiej. Już za czasów Dawida niektórzy popadli w tak wielkie zło, że zaprzeczali samemu istnieniu Boga i podstawowym prawdom wiary.

Przyjrzyjmy się grzesznikowi opisanemu w tym wersecie. Mówi w sercu: „Nie ma Boga”. Jest ateistą, czyli zaprzecza, że istnieje Bóg, który rządzi światem i czuwa nad ludzkimi sprawami. Może nie podważa otwarcie istnienia Boga, ale kwestionuje Jego władzę. Nie wypowiada tych słów jako pewnego sądu, lecz jako życzenie i myśl, którą chętnie dopuszcza do siebie. Nie ma pewności, że Boga nie ma, ale wolałby myśleć, że Go nie ma. Nie odważa się powiedzieć tego głośno, bo obawia się, że ktoś wykaże mu, iż się myli. Szepcze więc to sobie, by uciszyć sumienie i dodać sobie odwagi do czynienia zła.

Zwróćmy też uwagę na charakter tego grzesznika. Jest głupcem, człowiekiem prostym i nierozsądnym, a widać to po jego myśleniu. Jest niegodziwy i bezbożny, co po części wyjaśnia, dlaczego tak myśli. Myśli ateistyczne są głupie i złe, a u ich podłoża leży wiele niegodziwości obecnych w świecie. Słowo Boże obnaża takie myśli i słusznie określa, kim jest człowiek, który je żywi. Samo jego imię przypomina imię Nabala, bo towarzyszy mu głupota. Myśli wbrew najjaśniejszemu światłu, wbrew temu, co sam wie, i wbrew zdrowemu rozsądkowi ludzi mądrych i trzeźwo myślących. Nikt nie mówi: „Nie ma Boga”, jeśli grzech nie zatwardził go tak bardzo, że wydaje mu się, iż brak Boga wzywającego go do zdania sprawy leży w jego interesie.

Po drugie, grzech przynosi hańbę i wstyd ludzkiej naturze. Grzesznicy są zepsuci, całkowicie upadli w porównaniu ze stanem niewinności człowieka. Stali się nieczyści, zgnili — jak mówi Księga Psalmów 14:3. Wszystkie ich zdolności są tak wypaczone, że budzą odrazę Stwórcy i nie mogą służyć celowi, dla którego zostali stworzeni. Są naprawdę zepsuci. Nie czynią dobra, lecz są bezużytecznym ciężarem na ziemi. Nie przynoszą Bogu chwały ani sobie prawdziwego dobra, a wyrządzają wiele szkód. Dopuszczają się ohydnych czynów, bo każdy grzeszny czyn jest wstrętny Bogu. Grzech jest ohydą, której Bóg nienawidzi (Księga Jeremiasza 44:4), i prędzej czy później stanie się odrażający także dla grzesznika. Okaże się wstrętny, będzie ohydą prowadzącą do zguby, jak ohyda spustoszenia, o której mowa w Ewangelii Mateusza 24:15. Wynika to naturalnie ze słów „Nie ma Boga”, bo ci, którzy twierdzą, że znają Boga, a swoimi czynami się Go wypierają, są godni pogardy i niezdolni do żadnego dobrego dzieła (List do Tytusa 1:16).

Zobaczmy, jak powszechna jest ta choroba. Zaraziła cały rodzaj ludzki. Na świadka powołany zostaje sam Bóg, który wszystko widzi (Księga Psalmów 14:2–3). Pan spogląda z nieba, skąd widać cały ten ziemski świat. Stamtąd, swoim wszechwidzącym okiem, bada wszystkich ludzi, by sprawdzić, czy ktoś rozumie, na czym polega jego obowiązek i prawdziwe dobro, oraz czy ktoś szuka Boga i pamięta o Nim. Ten, który prowadzi to poszukiwanie, nie tylko potrafi znaleźć dobrego człowieka, choćby był ukryty, lecz także cieszy się, gdy go znajduje, i jest gotów zwrócić na niego uwagę, tak jak zwrócił ją na Noego w dawnym świecie.

Wynik tego poszukiwania jest jasny (Księga Psalmów 14:3). Wszyscy zboczyli z drogi. Bunt jest powszechny i nikt nie czyni dobra — ani jeden człowiek — dopóki wolna i potężna łaska Boża nie przemieni jego serca. Każde dobro, które można znaleźć w człowieku lub które człowiek czyni, nie pochodzi od niego samego. Jest dziełem Boga w nim. Kiedy Bóg stworzył świat, przyjrzał się swojemu dziełu i wszystko było bardzo dobre (Księga Rodzaju 1:31). Później jednak, gdy spojrzał na ludzkie czyny, wszystkie okazały się bardzo złe (Księga Rodzaju 6:5). Każda myśl ludzkiego serca była zła i to nieustannie. Ludzie odwrócili się od właściwej drogi obowiązku, która prowadzi do szczęścia, i wkroczyli na drogę ku zgubie.

Śpiewając te słowa, opłakujmy zepsucie naszej własnej natury i zobaczmy, jak bardzo potrzebujemy Bożej łaski. Skoro to, co rodzi się z ciała, jest ciałem, nie powinno nas dziwić, że słyszymy, iż musimy narodzić się na nowo.