Księga Psalmów 136:10 – znaczenie i zastosowanie

W Psalmach często wspomina się o wielkich dziełach, których Bóg dokonał dla Izraela, gdy ukształtował go jako lud i ustanowił pośród niego swoje królestwo. Są one dowodem Jego mocy i szczególnej miłości do Izraela (Księga Psalmów 135:8). W tym miejscu autor przypomina, jak Bóg wyprowadził Izraelitów z Egiptu, okazując im miłosierdzie, które trwało przez długi czas. Wybawienie przez Chrystusa, którego zapowiedzią było wyjście z Egiptu, trwa naprawdę na wieki, bo jest wybawieniem wiecznym.

Spośród wszystkich plag egipskich wspomina się tu tylko o śmierci pierworodnych, ponieważ ten cios złamał potęgę faraona. Tą plagą Bóg, który od dawna odróżniał Izraelitów od Egipcjan, ostatecznie wyprowadził swój lud spośród nich. Nie posłużył się podstępem, lecz silną ręką i wyciągniętym ramieniem, czyli jawną, potężną mocą. Te cuda miłosierdzia potwierdziły powołanie Mojżesza do przekazania Izraelowi Prawa, a zarazem nałożyły na Izrael trwały obowiązek przestrzegania go (Księga Wyjścia 20:2).

Bóg otworzył im też drogę przez Morze Czerwone, które zagrodziło im ją na początku wędrówki. Swoją władzą nad zwykłym biegiem przyrody rozdzielił morze i otworzył przejście między wodami, aby Izrael mógł przez nie przejść i wejść z Nim w przymierze (Księga Jeremiasza 34:18). Nie tylko rozdzielił morze, lecz także dodał swojemu ludowi odwagi, by przeszedł przez nie, gdy wody się rozstąpiły. Pokazał w ten sposób, że ma władzę nie tylko nad wodami, ale i nad ludzkimi sercami. Ten sam cud stał się zarazem wyrazem sprawiedliwości i miłosierdzia: Morze Czerwone, które otworzyło Izraelowi drogę, stało się grobem dla jego wrogów. Tam Bóg pokonał faraona i jego wojsko.

Potem prowadził ich przez rozległą, dziką pustynię. Wskazywał im drogę i dawał pożywienie. Przez czterdzieści lat nieustanny łańcuch cudów podtrzymywał ich przy życiu i zapewniał im ochronę. Chociaż błądzili i opóźniali wędrówkę, nie zgubili drogi. Miłosierdzie Boga i nieustająca moc tego miłosierdzia stawały się tym bardziej widoczne, że Izraelici często buntowali się przeciwko Niemu na pustyni i zasmucali Go na odludziu.

Bóg pokonał też królów, którzy stali im na drodze, i zrobił im miejsce (Księga Psalmów 136:17–18). Nie poprzestał na odebraniu im władzy ani na wygnaniu ich, lecz zgładził ich. Widzimy w tym zarówno Jego gniew wobec tych królów, jak i nieustające miłosierdzie dla Izraela. Jeszcze bardziej niezwykłe jest to, że byli to wielcy i sławni królowie, a jednak Bóg obalił ich tak łatwo, jakby byli najsłabszymi i najmniej znaczącymi ludźmi. Byli niegodziwi, więc ich pozycja i chwała nie mogły uchronić ich przed Bożą sprawiedliwością. Im byli potężniejsi i bardziej znani, tym wyraźniej było widać miłosierdzie Boga dla Izraela, któremu wydał takich królów. Wymienieni zostali zwłaszcza Sichon i Og, bo byli pierwszymi dwoma królami pokonanymi po drugiej stronie Jordanu (Księga Psalmów 136:19–20).

Warto uważnie przyglądać się każdemu z Bożych darów, zamiast myśleć o nich tylko ogólnie. W każdym z nich powinniśmy dostrzegać i wyznawać, że miłosierdzie Boga trwa na wieki. Dał im też dobrą ziemię (Księga Psalmów 136:21–22). Ten, do którego należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, świat i wszyscy jego mieszkańcy, odebrał ziemię jednemu ludowi, a dał ją innemu, zgodnie ze swoją wolą. Miara nieprawości Amorytów się dopełniła, dlatego odebrano im tę ziemię. Izrael był Jego sługą. Chociaż Izraelici często wystawiali Go na próbę na pustyni, Bóg nadal chciał, by Mu służyli, bo służba Bogu należała do nich.

Tak jak powiedział Egipcjanom: „Wypuśćcie mój lud”, tak powiedział Kananejczykom: „Wpuśćcie mój lud, aby Mi służył”. Miłosierdzie Boga dla Izraela trwa na wieki także dlatego, że wskazywało naprzód na niebiański Kanaan — błogosławieństwo naszego Pana, Jezusa Chrystusa, które prowadzi do życia wiecznego.