Księga Psalmów 131:1 – znaczenie i zastosowanie

Są tu dwie rzeczy, które mogą nas pocieszyć.

Po pierwsze, pociechę daje świadomość własnej prawości. To była radość Dawida. Choć ludzie go krytykowali i musiał zmagać się z wieloma pokusami, jego serce mogło zaświadczyć, że pokornie chodził ze swoim Bogiem. Nie zabiegał o wysoką pozycję i nie chciał robić wokół siebie wielkiego rozgłosu. Gdyby Bóg tak postanowił, Dawid mógłby spędzić całe życie przy trzodach, tak jak na początku.

Jego brat kiedyś oskarżył go w gniewie o pychę (Pierwsza Księga Samuela 17:28), ale zarzut ten był bezpodstawny. Bóg, który bada serce, wiedział, że Dawid nie miał o sobie ani o własnej wartości wysokiego mniemania. „Panie, moje serce się nie wywyższa”. Ludzie pokorni w wierze nie myślą o sobie tak dobrze, jak mogą myśleć o nich inni. Nie zakochują się we własnym odbiciu ani nie chełpią się swoimi postępami czy sukcesami. Gdy sercem rządzi miłość do Boga, tłumi ona egoistyczną pychę.

Bóg wiedział również, że Dawid nie patrzył z dumą na innych: „Moje oczy się nie wynoszą”. Nie spoglądał z zazdrością na tych, którzy byli wyżej od niego, ani z pogardą na tych, którzy byli niżej. Pyszne serce zwykle zdradza dumne spojrzenie (Księga Przysłów 6:17), ale pokorny celnik nie śmiał nawet podnieść oczu. Dawid nie zajmował się też sprawami ponad swoje możliwości, zbyt wielkimi i wzniosłymi. Nie gonił za spekulacjami, których nie potrafił pojąć, ani nie próbował być mądrzejszy, niż pozwala na to Pismo. Poznawanie Boga i naszych obowiązków to już wystarczająco wzniosła nauka.

Nie wtrącał się także w sprawy zbyt wielkie dla niego. Pasł owce i nigdy nie próbował występować w roli polityka. Nie zachowywał się też tak, jakby był żołnierzem: gdy jego bracia szli na wojnę, on zostawał w domu, by pilnować owiec. Mądrze i zaszczytnie jest pozostać na swoim miejscu i nie mieszać się w sprawy, które do nas nie należą. Ludzie na wysokich stanowiskach i ludzie wykształceni nie powinni zajmować się tym, co przekracza ludzkie możliwości. Ci, którzy zajmują niższe stanowiska albo mają przeciętne zdolności, również nie powinni udawać, że potrafią działać w dziedzinach, które ich przerastają. Kto zabiega o zaszczyty, które mu się nie należą, ten skończy w hańbie.

Po drugie, pociechę daje wewnętrzny pokój w każdym położeniu, w którym Bóg nas stawia. Dawid mówi: „Uciszyłem i uspokoiłem swoją duszę, jak dziecko odstawione od piersi matki” (Księga Psalmów 131:2). Nie zabiegał z dumą o królestwo, a gdy Bóg mu je powierzył, nie wynosił się nad innych. Nie niecierpliwił się też, usiłując zdobyć koronę, zanim nadszedł wyznaczony przez Boga czas. Był pokorny jak małe dziecko, łatwe do poprowadzenia i niezabiegające o wielkie rzeczy. Całkowicie zdawał się na Boga, jak dziecko w ramionach matki.

Był też wolny od przywiązania do światowych zaszczytów i bogactwa, tak jak dziecko odstawione od piersi nie szuka już pokarmu matki. Serce naturalnie pragnie rzeczy tego świata, podobnie jak niemowlę pragnie mleka. Przywiązuje się do nich, domaga się ich i sądzi, że bez nich nie może żyć. Jednak dzięki łasce Bożej odnowiona dusza stopniowo się od nich odzwyczaja. Często pomagają w tym trudne doświadczenia, które Bóg dopuszcza. Przez chwilę dziecko może być rozdrażnione i nieszczęśliwe, myśląc, że wszystko straciło, gdy zabrano mu pierś. Wkrótce jednak zapomina o smutku i przyzwyczaja się do nowego sposobu karmienia.

Podobnie dusza, która zaznała łaski, uspokaja się, gdy traci to, co kochała, albo nie otrzymuje tego, na co liczyła. Uczy się poprzestawać na Bogu i łasce Jego przymierza, gdy zawodzą rzeczy stworzone. Kiedy nasze położenie nie jest takie, jakiego pragnęliśmy, trzeba dostosować do niego nasze myślenie. Wtedy zachowujemy pokój ze sobą i z otaczającymi nas ludźmi, jak dziecko odstawione od piersi.

Dlatego Dawid wzywa cały lud Boży, by ufał Panu: „Izraelu, pokładaj nadzieję w Panu, teraz i na wieki” (Księga Psalmów 131:3). Dawid potrafił cierpliwie i spokojnie czekać na obiecaną mu przez Boga koronę, ale Izraelici, którzy go kochali, mogli ulec pokusie, by zbyt wcześnie działać na jego rzecz. Dawid uspokaja więc także ich i zachęca, by pokładali nadzieję w Panu, bo we właściwym czasie zobaczą dobrą odmianę. Dobrze jest pokładać nadzieję w Panu i cierpliwie oczekiwać Jego zbawienia.