Księga Psalmów 125:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto trzy niezwykle cenne obietnice, które Bóg daje swojemu ludowi. Mają służyć dobru całego Kościoła, ale każda osoba wierząca może przyjąć je także jako własne. Tak jest z podobnymi obietnicami w całym Piśmie Świętym.

Najpierw dowiadujemy się, komu te obietnice przysługują. Wielu ludzi uważa się za lud Boży, ale nie ma rzeczywistego udziału w tych błogosławieństwach. Obietnice te są dla sprawiedliwych — sprawiedliwych przed Bogiem i wobec innych, ponieważ zostali usprawiedliwieni, czyli uznani za sprawiedliwych przed Bogiem, i uświęceni, czyli oddzieleni dla Niego. Są też dla tych, którzy ufają Panu, polegają na Jego opiece i oddają się ku Jego czci. Każdy, kto zwraca się do Boga, musi czynić to z ufnością. Bóg pociesza tylko tych, którzy Mu wierzą, okazują tę wiarę, porzucając inne oparcie, i całkowicie zdają się na Niego.

Im bardziej pokładamy nadzieję wyłącznie w Bogu, tym większe mogą być nasze nadzieje. Jeśli całą naszą ufność złożymy w Nim, On nas nie zawiedzie. Taka wiara pozwala z ufnością przyjąć te obietnice.

Po pierwsze, wiara umocni ich serca. Umysły skupione na Bogu są naprawdę niewzruszone. „Będą jak góra Syjon”. Cały Kościół nazwano górą Syjon (List do Hebrajczyków 12:22) i pod tym względem będzie jak ona: zbudowany na skale i tak bezpieczny, że bramy piekielne go nie przemogą. Niezachwiana trwałość Kościoła jest pociechą dla wszystkich, którzy go miłują. Umocnione będą także poszczególne osoby ufające Bogu (Księga Psalmów 112:7). To wiara je utwierdzi, jak czytamy w Księdze Izajasza 7:9.

Będą jak góra Syjon — trwałe jak góra podtrzymywana Bożą opieką, a jeszcze mocniejsze jako święta góra podtrzymywana Jego obietnicą. Nie zdoła ich poruszyć szatan, władca mocarstwa powietrza, ani cała jego przebiegłość i siła. Nie zachwieją się w prawości ani w ufności do Boga. Pozostaną na zawsze w łasce, która jest początkiem lub pewnym znakiem ich wiecznej chwały.

Po drugie, powierzając się Bogu, będą bezpieczni pod Jego opieką i osłonięci przed wszelkimi atakami wrogów. Jerozolimę chroniły otaczające ją góry (Księga Psalmów 125:2). Osłaniały miasto przed wiatrem i nawałnicami, a zarazem utrudniały wrogom dotarcie do niego. Podobnie działa Boża opatrzność wobec Jego ludu. Ochrona otacza go z każdej strony, bo Pan jest wokół swojego ludu. W osłonie bezpieczeństwa, którą Bóg rozciąga nad swoim ludem, nie ma żadnej szczeliny, przez którą mógłby się przedostać krążący wokół wróg, wypatrujący sposobności, by wyrządzić krzywdę (Księga Hioba 1:10).

Ta ochrona trwa także na zawsze. Góry mogą się ścierać, a skały przesuwać ze swego miejsca (Księga Hioba 14:18), lecz przymierze Boga z Jego ludem nie może zostać zerwane (Księga Izajasza 54:10), a Jego troska o nich nigdy się nie skończy. Słowa psalmu o tym, że lud Boży trwa niewzruszenie na wieki, oraz o tym, że Bóg jest wokół niego na wieki, wskazują na jego ostateczny, wieczny stan. W niebie będą trwać niewzruszenie na zawsze jak filary w świątyni naszego Boga i już jej nie opuszczą (Apokalipsa św. Jana 3:12). Tam sam Bóg, ze swoją chwałą i przychylnością, będzie ich otaczał na wieki.

Po trzecie, ich utrapienia nie będą trwały dłużej, niż zdołają je znieść. Rózga występnych może spaść na dział sprawiedliwych (Księga Psalmów 125:3). Rózga ich władzy może ich uciskać, a rózga ich gniewu — niepokoić i ranić. Może uderzyć w nich samych, ich majątek, wolność, rodziny, dobre imię lub cokolwiek innego, co do nich należy. Nie może jednak dosięgnąć ich dusz.

Obietnica mówi, że rózga może spaść na ich dział, ale nie pozostanie nad nim. Utrapienie nie potrwa tak długo, jak zamierzają ich wrogowie ani jak obawia się lud Boży. Bóg skróci je, działając sprawiedliwie, i uczyni to tak szybko, że nawet w czasie próby otworzy drogę ucieczki. Gdyby ucisk trwał zbyt długo, nawet sprawiedliwi mogliby ulec pokusie, by wyciągnąć ręce ku grzechowi i przyłączyć się do występnych w ich niegodziwym postępowaniu, mówiąc i działając tak jak oni. Jeśli prześladowania wierzących trwają długo, mogą oni zmęczyć się wiarą i być gotowi ją porzucić. Jeśli zbyt długo czekają na obiecane miłosierdzie, mogą zacząć wątpić w obietnicę i myśleć o odrzuceniu Boga, bojąc się, że On również ich odrzucił (Księga Psalmów 73:13–14).

Bóg zna położenie swojego ludu. W swojej opatrzności dostosowuje próby do ich sił, a mocą swojej łaski daje im siłę odpowiednią do tych prób. Ucisk może doprowadzić do obłędu nawet mądrego człowieka, zwłaszcza jeśli trwa zbyt długo. Dlatego ze względu na wybranych dni zostaną skrócone. Cokolwiek spotka ich w tym świecie, nie utracą miejsca pośród wybranych Bożych.