Księga Psalmów 119:86 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista modli się w chwili, gdy ludzie zastawiają na niego pułapki i szerzą kłamstwa. Zanim poprosi o pomoc, wypowiada zdanie, które w takim położeniu bywa najtrudniejsze: wszystkie przykazania Boga są wierne. Nie twierdzi, że sytuacja jest dobra ani że ból już minął. Wyznaje jednak, że wierność Bożego słowa nie zależy od tego, co mówią o nim inni. Kłamstwo rani, bo podważa dobre imię i zostawia po sobie niepokój, ale nie zmienia tego, kim jest Bóg ani czego od człowieka oczekuje. Uwagę zwraca także krótkość prośby: „pomóż mi!”. W tym wersecie psalmista nie opisuje swoich racji ani nie wylicza krzywd. Od razu zwraca się do Boga, bo to w Nim widzi źródło pomocy. Werset nie obiecuje szybkiego końca cierpienia ani wyjścia z każdej trudności. Pokazuje natomiast, że nawet w osaczeniu można pozostać przy Bożym słowie i szczerze wołać o ratunek. Ten fragment mówi więc o tym, że człowiek może być zraniony i jednocześnie wierny. Wierność przykazaniom nie chroni przed kłamstwem, ale daje grunt, na którym można jeszcze stać.

Werset 86 zestawia dwa głosy: pewność, że Boże przykazania są wierne, oraz nagłą prośbę o pomoc wobec prześladowania i kłamstwa. Nie jest to sprzeczność. Psalmista nie twierdzi, że wierność Bogu chroni przed krzywdą; mówi, że oskarżenia prześladowców nie podważają prawdy Bożego słowa. „Wierne” przykazania to takie, którym można zaufać: wskazują drogę zgodną z Bożym charakterem, nawet gdy ludzkie słowa tę drogę fałszują. W sąsiednich wersetach pojawiają się zasadzki i niemal całkowite pokonanie, a mimo to mówiący nie porzuca Bożych postanowień. Jego prośba „pomóż mi!” nie jest więc oznaką, że zaufanie zawiodło. Wyraża zależność od Boga w sytuacji, której sam nie potrafi odmienić. Ten psalm nie obiecuje, że każde kłamstwo zostanie natychmiast sprostowane ani że każdy wierzący uniknie prześladowania. Pokazuje raczej, że osaczony człowiek może jednocześnie trzymać się prawdy i wołać o ratunek. Wierność przykazań nie usuwa zagrożenia, lecz pozostaje miarą, według której można rozpoznać fałsz i nie pozwolić mu stać się własnym przewodnikiem.

Psalmista nie opisuje swojego położenia szczegółowo. W Księdze Psalmów 119:86 mówi krótko: „Wszystkie Twoje przykazania są wierne; gdy prześladują mnie kłamstwem – pomóż mi!” Co jednak stawia obok prośby? Najpierw wyznanie, że przykazania Boga są wierne. Dopiero potem prośba o ratunek. Według Księgi Psalmów 119:87 psalmista nie porzucił Bożych postanowień, mimo że zuchwalcy niemal go pokonali. Jego oparciem nie jest własna wygrana w sporze, lecz to, co Bóg powiedział. Kłamstwo o człowieku nie zmienia tego, kim on jest przed Bogiem. W tym wersecie prośba płynie z wierności, a nie zamiast niej. Psalmista zanosi sprawę do Boga, a nie do swoich prześladowców. Nie obiecuje, że pomoc przyjdzie od razu ani w formie, jakiej by chciał. Werset też nie zapewnia, że każdy, kogo spotyka pomówienie, zostanie szybko uwolniony. Zostaje jednak pewność, że Bóg, którego przykazania są wierne, jest adresatem prośby. Modlitwa o pomoc nie jest tu słabością. Taka modlitwa nie wymaga od człowieka, by sam został sędzią własnej sprawy. Jest uznaniem, że prawda o człowieku należy do Boga, a nie do jego oskarżycieli.

W słowach psalmisty spotykają się dwa doświadczenia: pewność, że przykazania Boga są wierne, i nagląca prośba o pomoc wobec prześladowania opartego na kłamstwie. Wierność Bożego słowa nie usuwa więc od razu zagrożenia ani nie ucisza skargi. Daje jednak grunt, na którym można stanąć, gdy cudze słowa podważają prawdę i próbują odebrać człowiekowi oparcie. To ważne, że psalmista mówi „pomóż mi!”. Nie przedstawia wytrwałości jako własnej siły ani nie udaje, że sam sprosta niesprawiedliwości. Zwraca się do Boga, którego przykazania są wierne, właśnie pośród nacisku i lęku. W sąsiednich wersetach prośba o pomoc należy do dłuższego wołania o pociechę i życie; nie jest obietnicą, że każda krzywda zostanie szybko odwrócona. Wierność Boga przypomina stały brzeg, choć nurt oskarżeń wciąż napiera. Później psalm mówi o słowie trwającym na wieki i o wierności Boga z pokolenia na pokolenie. Zbawienna nadzieja tego wersetu nie polega na tym, że kłamstwo przestaje ranić, lecz że nie staje się ostateczną miarą prawdy ani ostatnim słowem o życiu psalmisty.