Księga Psalmów 119:75 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers zaczyna się od wyznania, które dla wielu brzmi trudno: psalmista mówi Bogu, że wie, iż Jego wyroki są sprawiedliwe, i że to właśnie On go dotknął. W tych słowach słychać coś bardzo ludzkiego, bo zgoda na Boże działanie rzadko przychodzi łatwo i zwykle rodzi się wtedy, gdy ból jeszcze trwa. Ta uległość nie obejmuje jednak wszystkiego. W Księdze Psalmów 119:71 psalmista mówi o poniżeniu, które uczy Bożych ustaw, a w Księdze Psalmów 119:78 opisuje ludzi, którzy niesłusznie go dręczą. Krzywdę zadaną przez zuchwałych nazywa wprost niesłuszną i to właśnie ich prosi o wstyd. Uznanie sprawiedliwości Boga nie oznacza więc, że każde zranienie jest sprawiedliwe ani że wszystko, co boli, pochodzi z tej samej ręki. Ta różnica ma spore znaczenie dla wiary. Psalmista potrafi oddać Bogu własne cierpienie, nie udając, że nie boli, i jednocześnie wołać o sprawiedliwość wobec tych, którzy go ranią. Wyznanie wiary w sprawiedliwość Boga nie zamyka ust. Otwiera je do modlitwy, która mówi prawdę zarówno o bólu, jak i o winie innych.

„Wiem, Panie, że Twoje wyroki są sprawiedliwe, że słusznie mnie dotknąłeś” (Księga Psalmów 119:75). Psalmista nie nazywa cierpienia dobrem samym w sobie. Wyznaje raczej, że Bóg pozostaje sprawiedliwy także wtedy, gdy doświadczenie odsłania jego własną potrzebę korekty. Sąsiednie wersety dopowiadają sens: poniżenie stało się okazją do uczenia się Bożych ustaw, a psalmista prosi o rozum, by lepiej poznawać przykazania. Kluczowe rozróżnienie dotyczy przyznania, że w tej konkretnej sytuacji Boże działanie było słuszne, i uznania, że każde cierpienie jest karą za osobisty grzech. Werset mówi o doświadczeniu autora, nie ustanawia ogólnego wyjaśnienia wszystkich ludzkich krzywd. Zaraz potem pojawia się prośba o pociechę i miłosierdzie, a nie twierdzenie, że ból należy lekceważyć. Ta kolejność myśli nie usuwa napięcia: zaufanie Bożej sprawiedliwości współistnieje z potrzebą pocieszenia. Psalmista nie wybiera między posłuszeństwem a skargą. Jego ufność słowu Boga pozwala nazwać zarówno to, co uznaje za słuszne, jak i to, czego nadal potrzebuje: łaski.

Ten wers nie jest wyznaniem bezradności. Psalmista mówi wprost, że wie, iż Jego wyroki są sprawiedliwe. Nie zakłada z góry, że Bóg się myli, i nie szuka winy w Nim. Ten wers brzmi jak zgoda na prawdę, nawet gdy jest trudna. Warto zauważyć, że sam wers 75 nie podaje celu tej trudności. Wcześniejszy wers 71 mówi o poniżeniu, które ma nauczyć ustaw Bożych. Nie należy jednak z tego wyciągać gotowego wyjaśnienia każdego cierpienia. Ta sama modlitwa mówi też o ludziach, którzy niesłusznie dręczą psalmistę (Księga Psalmów 119:78). Uznanie sprawiedliwości Boga nie usprawiedliwia krzywdy wyrządzonej przez innych. Pokora wobec Pana i sprzeciw wobec niesprawiedliwości mogą iść razem. W praktyce wiara w sprawiedliwego Boga pozwala trzeźwo rozdzielać to, co przychodzi z trudnych okoliczności, od tego, co jest czyjąś winą. Dzięki temu cierpienie nie musi od razu oznaczać porzucenia. Ten wers pokazuje, że wiara potrafi nazwać ból po imieniu i zachować zaufanie. Sprawiedliwość Boga daje tu spokój, bo na niej opiera się zaufanie.

„Wiem, Panie, że Twoje wyroki są sprawiedliwe, że słusznie mnie dotknąłeś” — mówi psalmista, który nie odwraca wzroku od własnego poniżenia. Wcześniej uznaje, że trudne doświadczenie nauczyło go Bożych ustaw; zaraz potem prosi o pociechę i litość. Jego ufność nie polega więc na tym, że cierpienie przestaje boleć. Wyrasta z przekonania, że Bóg pozostaje sprawiedliwy, a Jego łaska jest potrzebna także pośród bólu. Ten fragment nie daje podstaw, by każdą krzywdę czy chorobę uznać za karę zesłaną przez Boga. Jest osobistym wyznaniem psalmisty, splecionym z jego drogą uczenia się Bożego prawa. W sąsiednich wersetach wspomina on, że Bóg go ukształtował, i wyznaje ufność w Jego słowo. Obraz garncarza i gliny pozwala dostrzec, że formowanie może być wymagające, ale nie odbiera glinie wartości ani troski tego, kto ją kształtuje. Pewność psalmisty nie zamyka ust prośbie o miłosierdzie. Przeciwnie, uznanie Bożej sprawiedliwości i błaganie o pociechę stoją obok siebie. Właśnie ta bliskość odsłania dojrzałą wiarę: nie zna całego sensu cierpienia, lecz nadal zwraca się do Boga.