Księga Psalmów 114:1 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista wspomina dawne dni, lata działania prawicy Najwyższego i cuda, o których opowiadali ich ojcowie (Księga Sędziów 6:13). Upływ czasu nie zmazuje winy za grzech, nie powinien więc osłabiać naszej wrażliwości na miłosierdzie. Lud Boży nigdy nie powinien zapominać o tym, co Bóg dla niego uczynił.

Po pierwsze, Bóg z mocą i godnością wyprowadził Izrael z niewoli. Izrael wyszedł z Egiptu (Księga Psalmów 114:1). Izraelici nie wymknęli się potajemnie ani nie zostali wypędzeni w hańbie. Wyszli otwarcie, z oznakami godności, opuszczając okrutny lud, który źle ich traktował — lud mówiący obcym językiem (Księga Psalmów 81:5). Wygląda na to, że Izraelici zachowali czystość własnego języka i nie troszczyli się o to, by poznać język swoich ciemiężycieli. Ta odrębność od Egiptu była znakiem i zapowiedzią nadchodzącej wolności.

Po drugie, Bóg ukształtował ich życie społeczne i religijne. Juda i Izrael były Jego świątynią, a On panował nad nimi (Księga Psalmów 114:2). Wybawił ich z rąk ciemiężycieli po to, by mogli Mu służyć w świętości i prawości, oddając Mu cześć, przestrzegając Jego moralnego prawa i we wszystkim postępując zgodnie z Jego wolą. „Wypuść mój lud, aby mi służył”. W tym celu umieścił pośród nich swoją świątynię, dając im szczególne znaki swojej obecności oraz przyjmując ich uwielbienie i dary. Szczęśliwy jest lud, pośród którego znajduje się świątynia Boga (Księga Wyjścia 25:8; Księga Ezechiela 37:26), a jeszcze szczęśliwsi są ci, którzy — jak Juda w tym psalmie — sami są Jego świątyniami, żywymi przybytkami, poświęconymi Panu. Bóg ustanowił też pośród nich swoje panowanie: był dla nich prawodawcą i sędzią, a ich ustrój był teokracją, czyli Bóg sam był ich królem. Pan był ich Królem. Cały świat należy do Boga, ale Izrael należał do Niego w szczególny sposób. Ci, którzy należą do domu Bożego, powinni także żyć zgodnie z jego prawami. Chrystus odkupił nas właśnie po to, by włączyć nas do służby Bogu i w niej nas zachować.

Po trzecie, kiedy Izraelici wychodzili z Egiptu, Bóg rozdzielił przed nimi Morze Czerwone, ratując ich i niszcząc wrogów. Gdy wchodzili do Kanaanu, zatrzymał też Jordan, przynosząc im chwałę i wzbudzając lęk w ich nieprzyjaciołach (Księga Psalmów 114:3). Morze „ujrzało”, że Juda jest świątynią Boga, a Izrael Jego królestwem, i uciekło, bo nic nie mogło budzić większej grozy. Podobnie Jordan cofnął się, jak gdyby jego nurt zagrodziła nieprzebyta tama. Gdy Bóg przemawia, rzeki muszą ustąpić Jego ludowi i popłynąć wbrew własnej naturze. Psalmista pyta potem poetyckim językiem: „Cóż ci się stało, morze, że uciekasz?” (Księga Psalmów 114:5). Odpowiada w imieniu morza: „Stało się tak z powodu obecności Pana” (Księga Psalmów 114:7). Pokazuje to, że cud był prawdziwy i nie wynikał z działania przyrody, lecz z obecności Pana, który wydał rozkaz. Ukazuje też miłosierny cel tego cudu. Nie był to podstęp mający dostarczyć ludziom rozrywki. Chodziło o ocalenie wybranego ludu Bożego. Bóg działał dla jego dobra, występując przeciw morzu i rzekom, jak mówią też inni prorocy (Księga Habakuka 3:8–13; Księga Izajasza 51:10; Księga Izajasza 63:11). Cud ten ukazuje także zdumiewający charakter tego wydarzenia. Kto mógłby się spodziewać, że prawa przyrody zostaną zawieszone, by pomóc Izraelowi, ludowi Boga? Nic dziwnego, że przywódcy Edomu byli oszołomieni, a możni Moabu drżeli ze strachu (Księga Wyjścia 15:15). To wydarzenie przynosi też chwałę Izraelowi, któremu pokazano, że może triumfować nad morzem i Jordanem, jak gdyby te wielkie przeszkody nie mogły się mu oprzeć. Nie ma morza ani Jordanu tak głębokiego czy szerokiego, by mogły stanąć na drodze ratunku dla ludu Bożego. Gdy nadejdzie wyznaczony przez Boga czas, zostaną rozdzielone i cofnięte, jeśli będą przeszkodą.

Wydarzenie to wskazuje także na powstanie Kościoła chrześcijańskiego w świecie. Co sprawiło, że szatan i moce ciemności drżały i ustępowały, jak to się działo (Ewangelia Marka 1:34)? Co sprawiło, że pogańskie wyrocznie zamilkły, jakby ugodzone śmiercią? Co sprawiło, że kult bożków i czary ustępowały przed Ewangelią, topniejąc jak śnieg w słońcu? Co sprawiło, że prześladowcy i wrogowie Ewangelii porzucali swoją sprawę, kryli się ze wstydu i wołali do skał i gór, by ich zakryły (Apokalipsa św. Jana 6:15)? Obecność Pana i moc towarzysząca Ewangelii. Ta sama myśl odnosi się do dzieła łaski w sercu. Co zmienia nurt w przemienionej duszy? Co sprawia, że pożądliwości i zepsute pragnienia ustępują, uprzedzenia znikają, a cały człowiek staje się nowy? Obecność Ducha Bożego, dzięki której zostaje pokonana każda wyniosła myśl (Drugi List do Koryntian 10:5).

Po czwarte, ziemia zadrżała i zatrzęsła się, gdy Bóg zstąpił na górę Synaj, by nadać Prawo (Księga Psalmów 114:4). Góry podskakiwały jak barany, a pagórki jak jagnięta, czy to ze strachu, czy w radosnym poruszeniu. Ta sama moc, która uciszyła wody, wstrząsnęła górami, bo wszystkie siły przyrody podlegają Bogu, jej Stwórcy. W oczach Boga góry i pagórki są jak barany i jagnięta, a nawet najwyższe, skaliste szczyty tak łatwo poddają się Jego władzy, jak owce pasterzowi. Ich drżenie przed Panem powinno zawstydzać zatwardziałe serca ludzi, których nie porusza widok Jego chwały. Psalmista pyta góry i pagórki, co się z nimi stało, że podskakują, a potem odpowiada w ich imieniu — tak samo jak w imieniu morza — że stało się tak z powodu obecności Pana (Księga Psalmów 114:7). Nie tylko góry, lecz także cała ziemia może słusznie drżeć przed Nim, ponieważ wskutek ludzkiego grzechu spoczywa na niej przekleństwo (Księga Psalmów 104:32; Księga Izajasza 64:3–4). Ten, który sprawił, że podskakiwały góry, może również, kiedy zechce, złamać siłę i ducha swoich najbardziej dumnych wrogów oraz napełnić ich drżeniem.

Po piąte, Bóg dał Izraelitom wodę ze skały, a ona towarzyszyła im przez suchą, piaszczystą pustynię. Ziemia i wszyscy jej mieszkańcy powinni drżeć przed Bogiem, który zamienił skałę w wodny zbiornik (Księga Psalmów 114:8). Czego nie może uczynić Ten, który dokonał takiego cudu? Ta sama wszechmoc, która zamieniła wody w mur chroniący Izrael (Księga Wyjścia 14:22), sprawiła, że skała dała mu wodę do picia. Bóg chronił Izraelitów i zaopatrywał ich w potrzebne rzeczy, dokonując cudów, które trwały. Woda stojąca w tym zbiorniku wypłynęła z twardej skały, a tą skałą był Chrystus (Pierwszy List do Koryntian 10:4). On jest żywym źródłem dla swojego ludu, Izraela, który otrzymuje od Niego łaskę za łaską.