Księga Psalmów 11:4 – znaczenie i zastosowanie

Mówi się, że gdy drzewo jest wstrząsane, zapuszcza korzenie głębiej i szybciej. Podobnie wrogowie Dawida próbowali zachwiać jego zaufaniem do Boga, a to sprawiło, że jeszcze mocniej przylgnął do przekonań, które wyznawał od początku. Przypomina sobie tutaj te prawdy, co przynosi mu pocieszenie i zamyka drogę niewierze. Jego wiarę, podobnie jak wiarę wielu innych, niepokoił widok ludzi niegodziwych, którym powodziło się w złych postępkach, podczas gdy dobrzy często cierpieli ucisk.

Taki widok może skłonić człowieka do myśli: „Służenie Bogu nie ma sensu. Naprawdę szczęśliwi są pyszni”. Aby uciszyć takie myśli, Dawid wskazuje nam te prawdy. Po pierwsze, Bóg jest w niebie. Pan przebywa w swoim świętym przybytku w górze, a choć Go nie widzimy, nigdy nie umykamy Jego spojrzeniu. Dlatego wrogowie ludu Bożego nie powinni szydzić z niego, jakby był bezbronny. Lud Boży ma Boga i wie, gdzie Go szukać w modlitwie — jest On jego Ojcem w niebie.

Przybytek może też oznaczać Jego Kościół, w którym Bóg pozostaje ze swoim ludem w przymierzu i wspólnocie za pośrednictwem Pośrednika, który staje między Bogiem a człowiekiem. Przybytek wskazywał na tego Pośrednika. Nie musimy pytać, kto wstąpi do nieba, aby sprowadzić nam Boga, któremu możemy zaufać. Słowo jest blisko nas, a Bóg jest obecny w Słowie. Jego Duch mieszka w Jego świętych, którzy są żywymi świątyniami, a Pan jest tym Duchem.

Po drugie, ten Bóg rządzi światem. Pan nie tylko mieszka w niebie, lecz ma tam także swój tron i ustanowił swoje panowanie na ziemi (Księga Hioba 38:33). Przygotował swój tron w niebiosach, a Jego królestwo panuje nad wszystkim (Księga Psalmów 103:19). Dlatego mówi się, że niebiosa sprawują władzę (Księga Daniela 4:26). Przez wiarę powinniśmy widzieć Boga zasiadającego na tym tronie, tronie chwały, wzniesionym wysoko ponad przepych ziemskich władców. Powinniśmy widzieć Go na tronie władzy: ustanawia prawo, wprawia wszystkie stworzenia w ruch i wyznacza im cel. Powinniśmy widzieć Go na tronie sądu, gdzie każdemu oddaje według jego uczynków, a także na tronie łaski, do którego Jego lud może śmiało przychodzić po miłosierdzie i pomoc. Wtedy nie zachwieje nami pycha i potęga ciemiężycieli ani utrapienia, które spotykają sprawiedliwych.

Po trzecie, ten Bóg doskonale zna prawdziwy charakter każdego człowieka. Jego oczy patrzą na ludzi, a Jego powieki ich badają. Nie tylko ich widzi, ale też przenika ich na wskroś. Zna nie tylko ich słowa i czyny, lecz także myśli, zamiary i prawdziwe uczucia — niezależnie od tego, co sami o sobie mówią. My możemy wiedzieć, za kogo ludzie uchodzą, lecz On wie, jacy są naprawdę, tak jak złotnik poznaje wartość złota po jego wypróbowaniu. Pismo Święte mówi, że Bóg bada ludzi swoim spojrzeniem, ponieważ nie osądza na podstawie pogłosek ani pozorów, jak często czynią ziemscy władcy. Sam wszystko doskonale sprawdza, więc nie może się pomylić ani dać zwieść. To pociesza, gdy ludzie nas zwodzą, nawet ci, których — jak nam się wydawało — dobrze poznaliśmy. Sąd Boga jest zawsze prawdziwy.

Po czwarte, jeśli Bóg doświadcza dobrych ludzi, czyni to, aby ich wypróbować, a więc dla ich dobra (Księga Psalmów 11:5). Pan doświadcza wszystkich ludzi, aby ostatecznie wyświadczyć im dobro (Księga Powtórzonego Prawa 8:16). Nie powinniśmy więc pozwolić, by takie doświadczenia zachwiały naszą wiarą lub osłabiły zaufanie do Boga.

Po piąte, nawet jeśli prześladowcom i ciemiężycielom przez pewien czas dobrze się wiedzie, już teraz ciąży nad nimi gniew Boga, a ostatecznie zginą pod jego ciężarem. Bóg jest święty, dlatego nienawidzi zła i nie może go pochwalać. Nienawidzi niegodziwych i tych, którzy miłują przemoc, ponieważ nic nie sprzeciwia się bardziej Jego dobrej i prawej naturze. Ich powodzenie nie świadczy o Jego przychylności. Nadużywając go, tylko dowodzą, że stali się przedmiotem Jego odrazy. Bóg nie nienawidzi niczego, co stworzył, nienawidzi jednak tych, którzy sami tak bardzo się wypaczyli.

Doktor Hammond proponuje inne odczytanie tego wersetu: Pan doświadcza sprawiedliwych i niegodziwych, a także doskonale ich rozróżnia — lepiej, niż my potrafimy. Wtedy słowa o tym, że człowiek miłujący przemoc nienawidzi własnej duszy, oznaczają, że prześladowcy ściągają na siebie nieuchronną zgubę (Księga Przysłów 8:36), jak pokazuje następny werset. Bóg jest sprawiedliwym Sędzią, dlatego ich ukarze (Księga Psalmów 11:6).

Kara ich nie ominie. Na niegodziwych spuści deszcz sideł. Ten obraz łączy dwie metafory, aby pokazać, że niegodziwi nie zdołają uciec. Kara spadnie na nich z nieba niczym deszcz, przed którym nie ma schronienia. Uderzy nagle, jak burza, która zaskakuje podróżnego w letni dzień. Będzie jak sidła, które mocno ich pochwycą i zatrzymają aż do sądu.

Ich kara będzie również przerażająca. Ogień, siarka i gwałtowna nawałnica wyraźnie przywodzą na myśl zagładę Sodomy i Gomory. Była ona obrazem kary wiecznego ognia (List Judy 1:7). Ogień gniewu Bożego, połączony z siarką ich własnej winy, będzie trawił nieuchronnie i gwałtownie. Sięgnie najgłębszych otchłani piekła i będzie płonął przez całą wieczność. Jak straszliwa burza porywa niegodziwych w chwili śmierci! Jakim bezkresnym domem musi być dla nich jezioro ognia i siarki, pośród umarłych i potępionych! Właśnie to oznaczają te słowa. Taki jest ich udział — kielich wyznaczony im przez Wszechmocnego i przydzielony jako ich część (Księga Hioba 20:29).

To kielich grozy, który zostaje im podany do rąk, a oni muszą wypić go do dna (Księga Psalmów 75:8). Każdemu zostaje wyznaczona część przypadająca mu z kielicha. Ci, którzy wybierają Pana jako swój dział, otrzymają to, co wybrali, i na zawsze będą błogosławieni w tym wyborze (Księga Psalmów 16:5). Ci zaś, którzy odrzucają Jego łaskę, zostaną zmuszeni do wypicia kielicha Jego gniewu (Księga Jeremiasza 25:15; Księga Izajasza 51:17; Księga Habakuka 2:16).

Wreszcie, choć uczciwi i dobrzy ludzie mogą być poniżani i deptani, Bóg nadal uznaje ich za swoich, darzy ich przychylnością i patrzy na nich z miłością. To jeden z powodów, dla których tak surowo osądzi prześladowców i ciemiężycieli: ludzie, których krzywdzą, są Mu drodzy. Kto ich dotyka, dotyka źrenicy Jego oka (Księga Psalmów 11:7).

Bóg ich miłuje, a także dzieło swojej łaski, które w nich wykonuje. Sam jest Bogiem sprawiedliwym, dlatego miłuje sprawiedliwość wszędzie tam, gdzie ją znajduje. Staje też w obronie sprawiedliwych, którzy cierpią krzywdę i ucisk. Raduje się, gdy wymierza im sprawiedliwość (Księga Psalmów 103:6). Powinniśmy naśladować Boga i tak jak On miłować sprawiedliwość, aby trwać w Jego miłości.

Patrzy na nich przychylnie. Jego oblicze zwraca się ku prawym. Nie tylko żyje z nimi w pokoju, lecz także napełnia ich serca radością, pozwalając im poznać swoją przychylność. Jak czuły ojciec patrzy na nich z upodobaniem, a oni, jak posłuszne dzieci, cieszą się Jego uśmiechem i są nim w pełni usatysfakcjonowani. Kroczą w świetle Pana.

Śpiewając ten psalm, powinniśmy umacniać swoje zaufanie do Boga w każdej sytuacji. Powinniśmy polegać na Nim, że ochroni naszą niewinność i obdarzy nas szczęściem. Powinniśmy bardziej obawiać się Jego nieprzychylności niż śmierci i bardziej pragnąć Jego przychylności niż życia.