Księga Psalmów 106:6 – znaczenie i zastosowanie

To początek szczerego wyznania grzechów, szczególnie stosownego w czasie, gdy wspólnota cierpiała. Kiedy przeżywamy trudności, powinniśmy uznawać słuszność wszystkiego, co Bóg dopuszcza, i przyznawać, że ma rację, bo to my postąpiliśmy źle. Pamięć o dawnych grzechach, a zarazem świadomość, że Bóg nie odrzucił swojego ludu, daje nadzieję, że możemy zostać skarceni, ale nie porzuceni.

Uciśniony lud Boży wyznaje przed Nim swoją winę: zgrzeszył tak jak jego przodkowie (Księga Psalmów 106:6). Oznacza to, że postępował tak samo jak oni, naśladując ich bunt. Dopisał kolejne winy do długiego rachunku odziedziczonej winy i dopełnił miary nieprawości swoich przodków, przez co gniew Pana jeszcze się wzmógł (Księga Liczb 32:14; Ewangelia Mateusza 23:32). Lud bierze też na siebie winę w sposób właściwy prawdziwej skrusze: przyznaje, że dopuścił się nieprawości, czyli czynił to, co grzeszne, i postępował niegodziwie, a więc grzeszył zuchwale i świadomie.

Może to również znaczyć, że wyznają nie tylko naśladowanie grzechów przodków, lecz także udział w nich. Słowa „zgrzeszyliśmy razem z naszymi przodkami” mogą wskazywać, że byli związani z dawnymi grzechami, ponieważ byli jeszcze w lędźwiach swoich przodków i ponosili ich winę (Księga Lamentacji Jeremiasza 5:7). W każdym z tych znaczeń jasno przyznają się do winy, nie szukając wymówek.

Opłakują także grzechy swoich przodków z początków istnienia Izraela jako narodu. Skoro dzieci często cierpią z powodu grzechów wcześniejszych pokoleń, słuszne jest, że boleją również nad tymi grzechami, nawet aż do trzeciego i czwartego pokolenia. Także dziś historia buntu Izraela powinna budzić w nas smutek z powodu tego, jak głęboko ludzka natura skłania się ku złu i jak niewiele potrafią zmienić nawet surowe ostrzeżenia.

Najpierw widzimy niezwykłą tępotę Izraela pośród Bożej dobroci: lud nie pojął cudów, których Bóg dokonał w Egipcie (Księga Psalmów 106:7). Izraelici widzieli cuda, ale nie rozumieli ich znaczenia ani celu. Błogosławieni są ci, którzy nie widzieli, a jednak pojęli. Uważali, że plagi miały jedynie uwolnić ich z niewoli, choć miały też pouczyć ich i przekonać o prawdzie, a także uwolnić ich od miłości do egipskiego bałwochwalstwa, ukazując najwyższą władzę Boga Izraela nad wszystkimi bogami.

Często tracimy pożytek z Bożego działania w naszym życiu, bo go nie rozumiemy. Izraelici mieli przytępiony umysł i zawodną pamięć. Tak niezwykłe wydarzenia nie powinny były nigdy pójść w zapomnienie, a jednak o nich zapomnieli, zwłaszcza o licznych przejawach Bożego miłosierdzia, które im towarzyszyły. Ludzie nie ufają Bogu, kiedy nie pamiętają o Jego dobroci.

Z tej tępoty zrodził się upór: Izraelici zbuntowali się nad morzem, nad Morzem Czerwonym. Skarżyli się, tracąc nadzieję na ocalenie z powodu wielkiego niebezpieczeństwa, i woleli, żeby zostawiono ich w Egipcie (Księga Wyjścia 14:11–12). Sprzeciwianie się Bożej opatrzności i wątpienie w Jego moc, dobroć oraz wierność to poważne grzechy. Miejsce potęgowało ich winę: wydarzyło się to nad morzem, zaraz po wyjściu z Egiptu i po tym, jak zobaczyli Boże cuda. A jednak wystąpili przeciwko Niemu, jakby cała Jego moc nie szła w parze z miłosierdziem i jakby wyprowadził ich tylko po to, by zginęli na pustyni.

Mimo ich buntu Bóg ich ocalił (Księga Psalmów 106:8–11). Otworzył im drogę przez morze, gromiąc je za to, że zagrodziło im przejście, a morze natychmiast wyschło. Tak jak przy stworzeniu Bóg zgromił wody i te ustąpiły (Księga Psalmów 104:7), tak teraz rozkazał morzu, a ono było Mu posłuszne. Nie tylko otworzył drogę, lecz także poprowadził Izraelitów na nią za pomocą słupa obłoku i ognia. Przez Mojżesza prowadził ich bezpiecznie, jakby szli przez pustkowie. Dodał im odwagi, by ruszyli naprzód, i pokonał ich strach, gdy niebezpieczeństwo wydawało się największe.

Bóg stanął też między nimi a ich prześladowcami, powstrzymując Egipcjan, którzy zamierzali ich zniszczyć. Izraelici szli pieszo, Egipcjanie zaś mieli rydwany i konie i byli gotowi ich dogonić. Bóg jednak ocalił Izrael przed faraonem, który go nienawidził, a teraz nienawidził go jeszcze bardziej z powodu plag, które sam przecierpiał przez wzgląd na Izraelitów. Wybawił ich z ręki wroga (Księga Psalmów 106:10), stając jakby w słupie ognia między uciśnionymi a ich ciemięzcami.

Aby dopełnić miłosierdzia i przemienić ocalenie w zwycięstwo, Morze Czerwone stało się grobem Egipcjan (Księga Psalmów 106:11). Wody przykryły wrogów Izraela i ich uśmierciły, lecz nie skryły ich hańby. Przy następnym przypływie ich ciała zostały wyrzucone na brzeg (Księga Wyjścia 14:30). Nikt z nich nie ocalał, by opowiedzieć, co spotkało pozostałych.

Dlaczego Bóg tak dla nich postąpił? Sam mówi, że uczynił to ze względu na swoje imię (Księga Psalmów 106:8). Izraelici nie zasługiwali na tę łaskę, ale Bóg ją zaplanował, a ich niegodność nie mogła zmienić Jego zamiaru, pokrzyżować planu ani sprawić, że nie dotrzyma obietnicy. Uczynił to dla swojej chwały, aby poznano Jego potężną moc: nie tylko moc rozdzielenia morza, lecz także moc działania mimo prowokacji ze strony ludu. Mojżesz modlił się: „Niech moc mojego Pana będzie wielka i niech przebaczy winę temu ludowi” (Księga Liczb 14:17, 14:19). Moc Bożej łaski, która przebacza grzech i oszczędza grzeszników, jest równie wielkim cudem jak rozdzielenie wód.

Przez pewien czas to miłosierdzie wywarło na Izraelitach dobry wpływ: uwierzyli Bożym słowom (Księga Psalmów 106:12). Uznali, że Bóg naprawdę jest z nimi i miłosiernie wyprowadził ich z Egiptu, a nie po to, by zginęli na pustyni. Zaczęli się bać Pana i Jego sługi Mojżesza (Księga Wyjścia 14:31) oraz śpiewali Jego chwałę pieśnią, którą Mojżesz ułożył z okazji tego wielkiego wybawienia (Księga Wyjścia 15:1). Widzimy tu, że Bóg czasem w swojej łaskawości ucisza niewiarę swojego ludu i przemienia jego strach w uwielbienie. Jak mówi Pismo: ci, którzy błądzili w duchu, zyskają zrozumienie, a ci, którzy narzekali, poznają prawdę (Księga Izajasza 29:24).