Księga Psalmów 1:4 – znaczenie i zastosowanie

Oto opis bezbożnych w Księdze Psalmów 1:4. Pod każdym względem są przeciwieństwem sprawiedliwych: różnią się od nich zarówno charakterem, jak i tym, co ich czeka. Mocny akcent pada tu na słowa: „Nie tak jest z bezbożnymi!”. Septuaginta powtarza je dla podkreślenia, że bezbożni kierują się radą występnych, postępują drogą grzeszników i zasiadają w gronie szyderców. Nie znajdują upodobania w Bożym prawie, a ich życie nie przynosi prawdziwego owocu — tylko to, co bezwartościowe i nieczyste.

Sprawiedliwi są jak drzewa przynoszące owoc, a bezbożni — jak plewa, którą rozwiewa wiatr. Plewa to lekka łuska oddzielona od ziarna. Dla właściciela klepiska nie ma żadnej wartości. W oczach Boga bezbożni są właśnie tacy: lekcy, puści i pozbawieni trwałej wartości, choćby mieli o sobie bardzo wysokie mniemanie. Ich umysły są niestałe, łatwo popycha je każdy podmuch pokusy i nie mają pewnego oparcia.

Ich kres odpowiada ich charakterowi. Gniew Boga odrzuci ich z powodu ich nieprawości, tak jak wiatr unosi plewę. Przez jakiś czas mogą przebywać pośród ludu Bożego, jak plewa pośród pszenicy, ale nadejdzie dzień, gdy Ten, który trzyma w ręku wiejadło, oczyści swoje klepisko. Ci, którzy przez własny grzech i nierozwagę stali się jak plewa, okażą się bezradni wobec wichury i ognia Bożego gniewu (Księga Psalmów 35:5; Księga Izajasza 17:13).

Księga Psalmów 1:5 mówi o zagładzie bezbożnych. Nie ostoją się na sądzie, tak jak skazani zdrajcy nie mogą ostać się przed sądem. Zostaną uznani za winnych, zawstydzeni i niezdolni do obrony, bo wszelkie wymówki stracą znaczenie. Nadejdzie sąd, na którym prawdziwy charakter i czyny każdego człowieka zostaną w pełni ujawnione, a sprawiedliwy wyrok Boga przesądzi o jego wiecznym losie.

Bezbożni muszą stanąć na tym sądzie, by otrzymać zapłatę za to, czego dokonali w życiu. Mogą mieć nadzieję, że wyjdą z niego z honorem, lecz ta nadzieja okaże się złudna. Dowody ich winy będą oczywiste, a sąd — doskonale sprawiedliwy. Nie ostoją się, bo nie mają prawdziwej sprawiedliwości, która mogłaby ich podtrzymać.

Na zawsze zostaną też wykluczeni ze wspólnoty błogosławionych. „Zgromadzenie sprawiedliwych” może oznaczać zebranych świętych, którzy zjednoczeni z Chrystusem będą uczestniczyć w Jego sądzie nad światem (List Judy 1:14; Pierwszy List do Koryntian 6:2). Słowa te wskazują również na niebo, gdzie zgromadzi się Kościół pierworodnych — wspólnota złożona wyłącznie ze sprawiedliwych i uświęconych (Drugi List do Tesaloniczan 2:1). Nie będzie tam miejsca dla bezbożnych. Do Nowego Jeruzalem nie wejdzie nikt nieczysty ani nieświęty. Zobaczą, jak sprawiedliwi wchodzą do Królestwa, a sami zostaną wykluczeni i pogrążeni w trwałym smutku (Ewangelia Łukasza 13:27).

W tym życiu bezbożni i niegodziwi często szydzili ze sprawiedliwych i trzymali się od nich z daleka. Ich ostateczne rozdzielenie będzie sprawiedliwe. Obłudnicy mogą przez jakiś czas przedostać się do widzialnej wspólnoty Kościoła, kryjąc się za pozorami pobożności, i pozostać niezauważeni przez ludzi. Chrystusa jednak nie da się zwieść, nawet jeśli mogą dać się zwieść Jego duszpasterze. Nadejdzie dzień, gdy oddzieli owce od kozłów, a pszenicę od chwastów (Ewangelia Mateusza 13:41, 49). Ten wielki dzień wszystko ujawni, rozróżni i ostatecznie rozdzieli. Wtedy różnica między sprawiedliwymi a bezbożnymi stanie się oczywista (Księga Malachiasza 3:18).

Księga Psalmów 1:6 wyjaśnia, skąd bierze się odmienny kres tych dwóch grup. Cała chwała za pomyślność i szczęście sprawiedliwych należy się Bogu. Są błogosławieni, bo Pan zna ich drogę: wybrał ich do niej, skłonił ich, by ją wybrali, prowadzi ich i kieruje każdym ich krokiem. Grzesznicy natomiast sami ponoszą winę za własną zgubę. Wybrali drogę, która prowadzi wprost do zniszczenia, i tam musi się ona zakończyć.

Można też rozumieć te słowa w ten sposób: Pan uznaje drogę sprawiedliwych, dlatego dzięki Jego łaskawej przychylności wiedzie ona do pomyślnego końca. Nienawidzi jednak drogi bezbożnych. Wszystko, co robią, obraża Go, więc ich droga zginie, a wraz z nią oni sami. Ostateczny los każdego człowieka zależy od Pana, a nasza wieczność będzie szczęśliwa lub nieszczęśliwa stosownie do tego, czy Bóg nas przyjmie.

To powinno być pociechą dla zniechęconych sprawiedliwych. Pan zna ich drogę, ich serca (Księga Jeremiasza 12:3), ich ukryte modlitwy (Ewangelia Mateusza 6:6) i prawdziwy charakter — nawet wtedy, gdy ludzie mówią o nich źle. Wkrótce jasno ukaże ich samych i ich drogę całemu światu, przynosząc im trwałą radość i chwałę. Powinno to również skłaniać grzeszników do powagi, bo ich przyjemna droga zakończy się zgubą.

Śpiewając te wersety i modląc się nad nimi, odczuwajmy świętą bojaźń przed losem bezbożnych i z prawdziwą nadzieją odwracajmy się od tej drogi, pamiętając o nadchodzącym sądzie. Przygotowujmy się na ten dzień i starajmy się we wszystkim podobać Bogu, z całego serca prosząc Go o przychylność.