Księga Przysłów 29:26 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw, jak ludzie zwykle próbują piąć się w górę, bogacić i zyskiwać znaczenie. Zabiegają o przychylność władcy i, jak gdyby wszelka mądrość pochodziła od niego, na każdy sposób starają się mu przypodobać. Salomon sam był władcą i wiedział, jak chętnie ludzie przychodzili do niego ze swoimi prośbami: jedni z takiego powodu, drudzy z innego, lecz wszyscy pragnęli jego przychylności. Tak postępuje świat: ludzie próbują zdobyć wpływy u możnych i wiele oczekują od przychylności innych ludzi oraz sprzyjających okoliczności, choć i jedni, i drugie są zależne od Boga. Taka przychylność jest jednak niepewna i często zawodzi.

Wielu z wielkim wysiłkiem zabiega o względy władcy, a mimo to ich nie zdobywa. Wielu cieszy się nimi przez krótki czas, lecz nie potrafi ich zachować, bo drobna zmiana sprawia, że władca zaczyna patrzeć na nich nieprzychylnie. Są też tacy, którzy zdobywają jego przychylność i ją zachowują, a jednak nie otrzymują tego, na co liczyli. Haman cieszył się względami władcy, ale ostatecznie nic mu to nie dało.

Po drugie, widzimy, że najmądrzej jest szukać prawdziwego szczęścia u Boga i zabiegać o przychylność Władcy wszystkich władców, bo ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie każdego człowieka należy do Pana. Nasz los nie zależy wyłącznie od woli władcy. Jego przychylność nie może dać nam prawdziwego szczęścia, a jego gniew nie może nas naprawdę zgubić. Wszystko dzieje się tak, jak postanowi Bóg, ponieważ każde stworzenie jest tylko tym, czym On je czyni, i niczym więcej. Bóg jest pierwszą przyczyną, od której zależą wszystkie przyczyny wtórne. Jeśli On nie pomoże, one nie będą w stanie nam pomóc (Druga Księga Królewska 6:27; Księga Hioba 34:29).