Księga Przysłów 28:27 – znaczenie i zastosowanie

To obietnica dla człowieka hojnego. Kto daje ubogim, nie zubożeje przez to. Nie zabraknie mu tego, czego naprawdę potrzebuje. Jeśli ma niewiele i wydaje się, że może stracić nawet to, niech mimo wszystko podzieli się tym, co ma. Takie miłosierdzie ocaliło wdowę z Sarepty, która miała już tylko garść mąki, a mimo to najpierw dała Eliaszowi trochę chleba. Jeśli ktoś ma wiele, niech hojnie się nim dzieli, a z czasem jego zasoby przez to nie zmaleją. Jemu i jego rodzinie nie zabraknie tego, co jest im potrzebne, gdy dzieli się z innymi z miłością. To, co ofiarowuje się w ten sposób, nigdy nie jest stracone.

To także ostrzeżenie dla ludzi nieżyczliwych. Kto zamyka oczy, by nie dostrzec niedoli ubogiego ani nie przeczytać jego prośby, czyni tak, bo nie chce, by poruszyła go ona w sercu ani skłoniła do pomocy. Taka osoba otrzyma wiele przekleństw od Boga i ludzi, i nie będą one bezpodstawne. Straszna to rzecz mieć przeciwko sobie zarówno słowo Boże, jak i modlitwy ubogich.