Księga Przysłów 24:28 – znaczenie i zastosowanie

W tym wersecie zakazuje się nam wyrządzania krzywdy bliźniemu, zwłaszcza przez postępowanie sądowe. Dotyczy to przede wszystkim składania zeznań. Nigdy nie powinniśmy zeznawać przeciwko komuś bez uzasadnionej przyczyny, chyba że wiemy, iż nasze słowa są w pełni prawdziwe, i mamy wyraźny obowiązek zabrać głos. Nie wolno nam składać fałszywych zeznań przeciwko nikomu.

Ostrzeżenie to oznacza więcej niż tylko zakaz bezpośredniego kłamstwa. Nie nakłaniać ust do fałszywych zeznań to także nie wprowadzać sędziego, sądu ani nikogo innego w błąd, by źle myślał o naszym bliźnim. Mówiąc o kimś, dbajmy o to, by mówić prawdę. Uważajmy też, by przez sugestie, przesadę czy półprawdy nie dawać do zrozumienia czegoś nieprawdziwego.

Po drugie, zakaz ten dotyczy także występowania z pozwem lub oskarżeniem. Jeśli musimy wnieść sprawę przeciwko bliźniemu, nie róbmy tego z chęci zemsty. Nie mówmy: „Odpłacę mu. Potraktuję go tak, jak on potraktował mnie”. Nawet słuszna sprawa staje się zła, gdy dochodzimy jej ze złośliwością.

Nie mówmy: „Odpłacę temu człowiekowi stosownie do tego, co zrobił, i każę mu za to zapłacić”. Odpłata należy do Boga. Powinniśmy pozostawić osąd w Jego rękach i nie próbować zajmować Jego miejsca. Jeśli upieramy się, by sami rozsądzać własną sprawę, tracimy możliwość odwołania się do sądu Bożego. Dlatego nie wolno nam się mścić, bo Bóg powiedział: „Do Mnie należy pomsta”.