Księga Przysłów 22:2 – znaczenie i zastosowanie

Po pierwsze, Boża opatrzność tak urządziła życie, że jedni są bogaci, a inni ubodzy, i obie te grupy żyją obok siebie. Pan stworzył jednych i drugich: dał im życie i wyznaczył im miejsce w życiu. Największy człowiek na świecie musi uznać, że Bóg jest jego Stwórcą, i jest Mu winien takie samo posłuszeństwo jak człowiek stojący najniżej. Również najuboższy ma zaszczyt być stworzonym rękami Boga, tak samo jak człowiek najznakomitszy.

Bóg czyni jednych bogatymi, aby mogli hojnie wspierać ubogich, a innych ubogimi, aby mogli służyć bogatym. Potrzebują siebie nawzajem (Pierwszy List do Koryntian 12:21). Bóg czyni niektórych ubogimi, by uczyć ich cierpliwości, poprzestawania na tym, co mają, i zaufania Bogu, a innych bogatymi, by uczyć ich wdzięczności i hojności. Ubogich zawsze będziemy mieć pośród siebie, podobnie jak bogatych.

Po drugie, choć pod wieloma względami różnica między bogatymi a ubogimi bywa ogromna, w wielu sprawach spotykają się oni na wspólnym gruncie, zwłaszcza przed Panem, który wszystkich stworzył i nie traktuje bogatych przychylniej niż ubogich (Księga Hioba 34:19). Bogaci i ubodzy stają razem przed Bożym sądem, gdzie wszyscy są winni przed Nim, poddani grzechowi i ukształtowani w nieprawości — bogaci nie mniej niż ubodzy. Spotykają się też przed tronem Bożej łaski, do którego ubodzy są równie mile widziani jak bogaci.

Jedni i drudzy mają tego samego Chrystusa, to samo Pismo Święte, tego samego Ducha i to samo przymierze obietnic. Ubodzy wierzący mają takie samo niebo jak bogaci wierzący. Łazarz spoczywa na łonie Abrahama. Tak samo jedno piekło czeka bogatych grzeszników, jak i ubogich grzeszników. Wszyscy stoją przed Bogiem na równi, tak jak w grobie. Są tam mali i wielcy.