Księga Przysłów 18:6 – znaczenie i zastosowanie

Salomon wielokrotnie pokazywał, jak wiele kłopotów ludzie bezbożni sprowadzają na innych przez nieopanowany język. Tutaj ukazuje, jak wiele kłopotów przynoszą sami sobie.

Po pierwsze, sami wciągają się w kłótnie. Wargi głupca bez powodu rozpoczynają spory, podsuwając niemądre pomysły, na które inni muszą odpowiadać. Głupiec może też używać obraźliwych słów, które spotkają się z odpowiedzią, albo rzucać innym wyzwanie i prowokować ich do reakcji. Ludzie pyszni i porywczy, a także pijacy, są głupcami, których słowa prowadzą do konfliktów. Mądra osoba może zostać wciągnięta w spór wbrew własnej woli, ale głupiec sam go wybiera, choć może go uniknąć, a później będzie tego żałować.

Po drugie, narażają się na karę. Usta głupca niejako same proszą się o ciosy. Mówi on rzeczy zasługujące na karę i wciąż wypowiada słowa, które trzeba powstrzymywać. Podobnie Ananiasz niesłusznie kazał uderzyć Pawła w usta (Dzieje Apostolskie 23:2).

Po trzecie, sami doprowadzają się do zguby. Usta głupca, które zgubiły innych albo mogły ich zgubić, w końcu stają się przyczyną jego własnej zguby, być może z rąk innych ludzi. Słowa Szimejego doprowadziły go do zguby, podobnie jak słowa Adoniasza, który wypowiadał się przeciwko własnemu życiu. Gdy głupiec przez niemądre słowa wpada w poważne kłopoty prawne, a potem próbuje bronić tego, co powiedział, albo się usprawiedliwiać, tylko pogarsza swoją sytuację. Jego usta nadal są pułapką dla jego duszy i coraz bardziej go usidlają.

Jeszcze poważniejsza jest sytuacja ludzi, których Bóg osądzi za złe słowa. Ich własne usta staną się przyczyną ich zguby. Wypowiedziane przez nich słowa przymnożą im cierpienia i nie przyniosą żadnej ulgi. Nie dostaną ani kropli wody, ani pociechy, która mogłaby ochłodzić język, będący dla nich pułapką, a zarazem źródłem męki.