Księga Przysłów 17:7 – znaczenie i zastosowanie

W tym wersecie wskazano dwie rzeczy, które są przejawem wielkiej głupoty. Po pierwsze, absurdalne jest, gdy ludzie o niskiej pozycji zachowują się tak, jakby mieli władzę. Czy może być coś bardziej nie na miejscu niż sytuacja, w której głupcy, znani z braku rozsądku i rozeznania, udają, że pełnią rolę, do której się nie nadają? W przysłowiach Salomona głupiec często oznacza człowieka niegodziwego. Dobra mowa do niego nie pasuje, bo jego postępowanie przeczy jego słowom. Jakie prawo do głoszenia Bożych przykazań mają ci, którzy nie znoszą napomnienia? (Księga Psalmów 50:16). Chrystus nie pozwolił duchom nieczystym mówić, że wiedzą, iż jest Synem Bożym (Dzieje Apostolskie 16:17–18).

Po drugie, równie niewłaściwe jest, gdy ludzie wysoko postawieni posługują się oszustwem. Jeśli hańbą jest, gdy człowiek niskiego stanu próbuje mówić jak filozof lub polityk, a nikt mu nie ufa ze względu na jego charakter, tym gorsze jest, gdy książę lub inna szanowana osoba wykorzystuje swoją pozycję i zaufanie, jakim ją obdarzono, by kłamać, udawać i bez skrupułów łamać słowo. Kłamstwo jest złe w przypadku każdego człowieka, ale najgorsze, gdy dopuszcza się go władca. U podstaw takiego zepsutego myślenia leży przekonanie, że książęta nie powinni dotrzymywać obietnic, jeśli nie jest to dla nich korzystne. Jak głosi powiedzenie: „Kto nie umie ukrywać prawdy, nie umie rządzić”.