Księga Przysłów 17:26 – znaczenie i zastosowanie

W sporach między władcami a poddanymi, które często się zdarzają, władcy muszą uważać, by nigdy nie karać niewinnych. Nie powinni być postrachem dla tych, którzy postępują dobrze, bo nadużywaliby wtedy swojej władzy i sprzeniewierzaliby się wielkiemu zaufaniu, jakim ich obdarzono. To nie jest dobre — to bardzo złe i źle się skończy, niezależnie od tego, na jaki wynik liczą. Gdy władcy stają się tyranami i prześladowcami, ich trony nie będą ani wygodne, ani bezpieczne.

Z kolei poddani muszą uważać, by nie uskarżać się na rządzących, gdy ci po prostu wykonują swoje obowiązki. Niegodziwe jest atakowanie władców za to, że postępują słusznie — czy przez oczernianie ich rządów, czy przez potajemne działania przeciwko nim. Przykładem jest dziesięć pokoleń, które zbuntowały się przeciwko Salomonowi, zarzucając mu nakładanie na nie koniecznych podatków. Niektórzy rozumieją ten werset jako wezwanie, by nie karać prawych za to, że postępują słusznie. Władcy muszą dopilnować, by nikt pod ich rządami nie cierpiał za dobre postępowanie. Również rodzice powinni uważać, by niesprawiedliwymi upomnieniami nie pobudzać dzieci do gniewu.