Księga Przysłów 17:12 – znaczenie i zastosowanie

Porywczy człowiek zachowuje się jak zwierzę. Innym razem może wykazywać się rozsądkiem, ale gdy pozostawi się go samemu sobie w gniewie, staje się głupcem i ujawnia całą swoją głupotę. Serce takiego głupca jest przepełnione gniewem, który wyraźnie maluje się na jego twarzy. Jak gdyby odrzucił człowieczeństwo i stał się podobny do niedźwiedzia, a nawet do niedźwiedzicy, której zabrano młode. Kurczowo trzyma się tego, czego pragnie i pożąda, z taką samą zajadłością, z jaką niedźwiedzica przywiązuje się do swoich młodych, choćby jej młode były odrażające. A gdy ktoś mu je odbiera, zabiega o nie równie żarliwie. Jeśli ktoś stanie mu na drodze, ogarnia go gniew.

Taki człowiek jest też niebezpieczny: atakuje każdego, kto stanie mu na drodze, nawet niewinnych i życzliwych mu ludzi. Niedźwiedzica, której zabrano młode, zaatakuje pierwszą napotkaną osobę, niezależnie od tego, czy to ona spowodowała stratę. Gniew jest krótkotrwałym rodzajem szaleństwa. Łatwiej powstrzymać niedźwiedzicę w takim stanie, uciec przed nią albo się przed nią ochronić niż przed rozwścieczonym człowiekiem. Dlatego powinniśmy pilnować własnego temperamentu, by nie przejął nad nami kontroli i nie doprowadził do krzywdy, a w ten sposób zachować własną godność. Powinniśmy też unikać towarzystwa ludzi skłonnych do przemocy i schodzić im z drogi, gdy ogarnia ich gniew. W ten sposób zadbamy o własne bezpieczeństwo.