Księga Abdiasza 1:17 – znaczenie i zastosowanie

Po zapowiedzi zagłady wrogów Kościoła, która dokona się w pełni w wielkim dniu sądu, te wersety przynoszą cenne obietnice zbawienia dla Kościoła. Tak kończy się to proroctwo, podobnie jak proroctwa Joela i Amosa. Niektóre z tych zapowiedzi spełniły się częściowo, gdy Żydzi wrócili z Babilonu, choć podczas ich niewoli Edom zdawał się nad nimi triumfować, jakby ich klęska miała nigdy się nie skończyć. Pełne i ostateczne spełnienie tych obietnic wiąże się jednak z wielkim zbawieniem, które przyniósł Jezus Chrystus i o którym świadczyli wszyscy prorocy.

Po pierwsze, zapowiedziano, że na górze Syjon będzie wybawienie. To święte wzgórze, na którym Bóg ustanowił swojego namaszczonego Króla (Księga Psalmów 2:6). „Na górze Syjon będzie wybawienie” (Księga Abdiasza 1:17). Znajdą się tam ci, którzy ocaleją, jak podaje przypis na marginesie. Resztka Izraela będzie ocalona na świętej górze (Księga Abdiasza 1:16). Chrystus powiedział, że zbawienie pochodzi od Żydów (Ewangelia Jana 4:22). Wybawienia, których Bóg udzielał Żydom, były zapowiedzią naszego odkupienia przez Chrystusa.

Góra Syjon wskazuje także na Kościół oparty na Ewangelii, skąd wyszedł nowotestamentowy sposób życia (Księga Izajasza 2:3). Tam głosi się zbawienie i o nie się modli. Do Kościoła opartego na Ewangelii dołączają ci, którzy mają być zbawieni. Tym zaś, którzy z wiarą i nadzieją przychodzą na tę górę Syjon, zostaje przyniesione wybawienie od gniewu, przekleństwa, grzechu, śmierci i piekła. Ci, którzy trzymają się z dala, giną.

Po drugie, wszędzie tam, gdzie jest zbawienie, będzie też świętość, która przygotowuje dzieci Syjonu i uzdalnia je do przyjęcia wybawienia. Tam, gdzie Bóg zamierza dać chwałę, udziela również łaski. Doczesne ocalenie jest dla nas dobrodziejstwem, gdy towarzyszy mu świętość, bo wtedy jesteśmy gotowi przyjąć je z miłością i wdzięcznością wobec Boga. Gdy stajemy się święci, także wybawienie staje się dla nas święte. Sama świętość jest wielkim wybawieniem i znakiem wiecznego zbawienia, na które czekamy.

Na górze Syjon, w Kościele opartym na Ewangelii, będzie świętość. To ona przystoi domowi Bożemu na wieki, a wielkim celem Ewangelii jest zaszczepianie i rozwijanie świętości. Będzie tam obecny Duch Święty, będą święte obrzędy i święty Jezus, a także wybrana resztka świętych dusz, pośród których zechce zamieszkać święty Bóg. Warto o tym pamiętać: gdzie jest świętość, tam będzie wybawienie.

Po trzecie, to zbawienie i świętość będą się szerzyć, wzrastać i obejmować coraz większą część świata. „Dom Jakuba”, czyli ta góra Syjon, na której dokonuje się wybawienie i rozwija świętość, „weźmie w posiadanie ich posiadłości” (Księga Abdiasza 1:17). Oznacza to, że Kościół oparty na Ewangelii zostanie założony wśród narodów i wypełni ziemię. Apostołowie Chrystusa, głosząc Ewangelię, zdobędą dla Niego ludzkie serca, bo są Jego posłańcami i sługami. Gdy zdobywają ludzkie serca, zyskują również ich dobytek, ponieważ ci, którzy oddają się Panu, oddają Mu także wszystko, co mają. Gdy serce Lidii otworzyło się na Chrystusa, otworzył się przed Jego sługami także jej dom.

Kiedy narody pogańskie stały się ludem zbawionym, pouczanym, postępującym w światłości Pana i wnoszącym swą chwałę i cześć do nowego Jeruzalem (Apokalipsa Jana 21:24), dom Jakuba wziął w posiadanie ich dobra. Zaczęło się to spełniać, gdy religia chrześcijańska zapuściła korzenie w świecie. Będzie się spełniać coraz pełniej, gdy tron Chrystusa zostanie ustanowiony tam, gdzie znajduje się tron szatana, i gdy na gruzach królestwa diabła będą stawiane pomniki zwycięstwa Chrystusa.

Proroctwo ukazuje teraz, w jaki sposób to posiadanie zostanie zdobyte i jak zostanie pokonany wszelki opór (Księga Abdiasza 1:18). Dom Jakuba będzie ogniem, a dom Józefa płomieniem, ponieważ ich Bóg jest i będzie ogniem trawiącym. Dom Ezawa stanie się ścierniskiem, które ten ogień łatwo spali. Spełnienie tej zapowiedzi ma dwa wymiary.

Po pierwsze, widać je w nawróceniu wielu ludzi dzięki łasce Chrystusa. Ewangelia, głoszona w domu Jakuba i Józefa i otwarcie tam przyjmowana, będzie jak ogień i płomień. Zmiękcza twarde serca i wypala odpady oraz brud grzechu i zepsucia, tak aby ludzie zostali oczyszczeni i uszlachetnieni przez ducha sądu i ducha ognia. Gdy przyjdzie Chrystus, będzie jak ogień złotnika (Księga Malachiasza 3:1-2).

Po drugie, spełnienie tej zapowiedzi widać w hańbie i upadku wszystkich zatwardziałych, niepokutujących wrogów Ewangelii Chrystusa, którzy jej się sprzeciwiają i usiłują powstrzymać ustanowienie królestwa Mesjasza. Dzień Ewangelii będzie jak dzień, w którym piec rozpalono do czerwoności, a wszyscy pyszni i dopuszczający się zła staną się ścierniskiem (Księga Malachiasza 4:1). Jakub i Józef będą jak ogień i płomień, a każdy, kto spróbuje ich skrzywdzić, narazi się na wielkie niebezpieczeństwo. Będą jak pochodnia wśród snopów (Księga Zachariasza 12:6).

Słowo Boże w ustach Jego sług również nazwano ogniem, a lud — drewnem, które ma spłonąć (Księga Jeremiasza 5:14). Człowiek grzechu, czyli niegodziwa władza sprzeciwiająca się Chrystusowi, zostanie zgładzony tchnieniem Jego ust (Drugi List do Tesaloniczan 2:8). Ci, których ogień Ewangelii nie oczyści jak złota, zostaną przez niego pochłonięci jak żużel, bo Ewangelia będzie wonią życia albo śmierci. Gdy zniszczono bożki i bałwochwalstwo, a bogactwo i potęgę narodów oddano na służbę Chrystusowi i Jego Ewangelii, gdy łupy zagarnięte przez silnego i uzbrojonego odebrał mu ktoś silniejszy, wtedy dom Jakuba i Józefa pochłonął dom Ezawa, tak że nic z niego nie pozostało. Pan zapowiedział to przez swoich proroków, a dokonał tego przez swoich apostołów.

Na koniec proroctwo pokazuje, jak daleko sięgnie to posiadanie (Księga Abdiasza 1:19-20). Posługuje się żydowskim sposobem mówienia, opisując rozszerzenie terytorium Izraela po powrocie z Babilonu. Wygnańcy spośród Izraela, czyli lud przez długi czas przebywający w niewoli, a teraz sprowadzony z powrotem, nadal nazywani są dziećmi niewoli. Nie tylko odzyskają własną ziemię, lecz także poszerzą swoje terytorium o sąsiednie obszary. Niektórzy sąsiedzi nawrócą się i przyłączą do Żydów. Wprowadzając ich do świętej wspólnoty, Żydzi w pewnym sensie wejdą w posiadanie ich ziemi.

Prawdziwym bogactwem należy uznać nawrócenie sąsiadów do bojaźni Bożej i wiary w Chrystusa oraz ich przyłączenie się do nas we wspólnym oddawaniu czci Bogu. Taki wzrost wspólnoty chrześcijańskiej powinien być dla nas ważniejszy niż powiększanie majątku. Można też rozumieć tę zapowiedź inaczej: dawni mieszkańcy tych ziem zostali uprowadzeni do niewoli i nigdy nie wrócili do swoich posiadłości. Izraelici mieli więc objąć w posiadanie sąsiednie tereny, bo ich liczba tak bardzo by wzrosła, że własna ziemia stałaby się dla nich za mała. Posiadłości sąsiadów przeszłyby w ich ręce z powodu braku spadkobierców. Zajęliby ziemie przylegające do ich terytorium. Obszar Edomu przypadłby mieszkańcom południowej części Kanaanu, bo leżał obok ich ziem.

Mieszkańcy równiny na zachód od Kanaanu, płaskiego i żyznego obszaru uprawnego, mieli przejąć ziemię Filistynów, swoich sąsiadów. Mieszkańcy Judy, najważniejszego z dwóch plemion powracających z niewoli, mieli objąć w posiadanie tereny Efraima i Samarii, które należały do dziesięciu plemion. Beniamin, drugie z tych plemion, miał przejąć Gilead na wschód od Jordanu, należący wcześniej do dwóch i pół plemienia.

W ten sposób królestwo Izraela miało połączyć się z królestwem Judy zarówno pod względem politycznym, jak i religijnym. Jako przyjaciele i bracia, mieli dzielić się wzajemnie swoimi błogosławieństwami. Wspólnie mieli też objąć w posiadanie ziemię Kanaanejczyków aż po Sareptę w pobliżu Sydonu, a Jerozolima — miasta na południu, aż po Sefarad. W ten sposób Żydzi mieli rozszerzyć swoje terytorium we wszystkich kierunkach.

Współcześni rabini uczą swoich uczniów, by uznawali Sareptę i Sefarad za Francję i Hiszpanię. Na tej podstawie wysuwają niedorzeczne i pozbawione podstaw twierdzenie, że Żydzi pewnego dnia będą rządzić tymi krajami. Nazywają też chrześcijan Edomitami, jak gdyby to nad nimi Żydzi mieli panować. Jednak ta obietnica niemal na pewno ma znaczenie duchowe. Spełniła się, gdy na świecie powstał Kościół chrześcijański, ewangeliczny Izrael. Będzie się spełniać coraz pełniej, w miarę jak Kościół będzie wzrastać i będą do niego dołączać kolejni ludzie, aż dopełni się całe Ciało Chrystusa.

Gdy duszpasterze i chrześcijanie prowadzą swoich sąsiadów do Chrystusa i pomagają im poddać się Panu, w tym właśnie sensie biorą ich w posiadanie. Wierzący, których miał Abraham, zostali nazwani duszami, które pozyskał (Księga Rodzaju 12:5). Takiego posiadania nie zdobywa się siłą ani przemocą, bo oręż naszej walki nie jest fizyczny, lecz duchowy. Zdobywa się je przez głoszenie Ewangelii, któremu towarzyszy działająca przez nie moc Bożej łaski.

Królestwo Odkupiciela zostanie ustanowione i umocnione. Przyniesie pociechę Jego wiernym poddanym, a wszystkim wrogom — lęk i hańbę. „Królestwo będzie należeć do Pana”, czyli Chrystusa, jak mówi Abdiasz (Księga Abdiasza 1:21). Bóg daje Mu je, oddając wszystko w Jego ręce i powierzając Mu wszelką władzę w niebie i na ziemi. Ludzie również oddają Mu królestwo, gdy dobrowolnie poddają się Mu jako poddani i uznają Go za swoją głowę.

Zadaniem królów jest ochrona poddanych i poskramianie wrogów, a Chrystus uczyni jedno i drugie. On nagrodzi i ukarze. Góra Syjon zostanie ocalona. Przyjdą na nią wybawcy — głosiciele Ewangelii — których tak się nazywa, ponieważ ich zadaniem jest zbawiać zarówno siebie, jak i tych, którzy ich słuchają. Współpracują w tym z Chrystusem, choć nic nie mogą uczynić, jeśli On nie działa wraz z nimi przez swoją łaskę.

Góra Ezawa zostanie osądzona. Ci sami ludzie, którzy przychodzą jako wybawcy na górę Syjon, osądzą również górę Ezawa, ponieważ Ewangelia głoszona przez nich zbawia wierzących, a potępia niewierzących. Słudzy Chrystusa są wybawcami na górze Syjon, gdy głoszą: „Kto uwierzy, będzie zbawiony”, osądzają zaś górę Ezawa, gdy mówią: „Kto nie uwierzy, będzie potępiony”. Nie tylko wolno im tak głosić, ale wręcz mają taki nakaz (Ewangelia Marka 16:16).

Opatrzność Boża wypełnia to również w historii. Kiedy w trudnych czasach Bóg wzbudza przyjaciół Kościoła, tak jak niegdyś wzbudził sędziów, by wybawili Izraela (Księga Sędziów 2:16), na górę Syjon przychodzą wybawcy, by uchronić ją przed upadkiem i zagładą. A kiedy wrogowie Kościoła zostają pokonani, a ich potęga złamana, osądzona zostaje góra Ezawa. Bóg będzie tak działał w każdym czasie, w sposób, który uzna za najlepszy. Możemy ufać, że bramy piekielne nie przemogą Kościoła, lecz Kościół nad nimi zwycięży. Królestwo będzie należeć do Pana. Królestwa świata staną się Jego, a On objął i nadal będzie obejmował swoją wielką władzę i panował.