Księga Liczb 8:5 – znaczenie i zastosowanie

Wcześniej czytaliśmy, że Lewici zostali oddzieleni od reszty Izraela i spisani osobno, aby mogli służyć przy przybytku (Księga Liczb 3:6; Księga Liczb 3:15). Tutaj podano wskazówki dotyczące ich uroczystego ustanowienia do służby (Księga Liczb 8:6), a następnie opisano, jak je wypełniono (Księga Liczb 8:20). Cały Izrael miał zobaczyć, że Lewici nie przywłaszczyli sobie tego zaszczytu, lecz zostali do tej służby powołani przez Boga. Nie wystarczyło, że zostali oddzieleni od swoich rodaków; musieli też zostać uroczyście poświęceni Bogu.

Uczy nas to, że wszyscy, którzy służą Bogu, powinni być Mu oddani zgodnie z rodzajem swojej służby. Chrześcijanie powinni przyjmować chrzest, a osoby pełniące posługę powinny być ustanawiane do służby. Najpierw mamy oddać siebie Panu, a potem ofiarować Mu swoją służbę. Lewici mieli najpierw zostać oczyszczeni i tak też się stało. Obrzędy oczyszczenia przeprowadzono najpierw własnymi siłami.

Mieli wyprać swoje ubrania, a nie tylko się wykąpać, lecz także ogolić całe ciało, tak jak czynił trędowaty po oczyszczeniu (Księga Kapłańska 14:8). Mieli przesunąć brzytwą po całym ciele, usuwając wszelką nieczystość, której nie dało się zmyć. Jakub, którego Bóg miłował, był gładki, podczas gdy Ezaw był owłosiony. Ich starania, by dokładnie się oczyścić, uczą wszystkich chrześcijan, a szczególnie osoby pełniące posługę, że mają oczyszczać się przez pokutę i odwrócenie od grzechu. Powinni obmyć się z wszelkiej nieczystości ciała i ducha, aby wzrastać w świętości. Ci, którzy niosą naczynia Pana, muszą być czyści.

Po drugie, oczyszczenia dokonał Mojżesz. Miał pokropić Lewitów wodą oczyszczenia, przygotowaną zgodnie z Bożym poleceniem. Wskazywało to na to, jak przez wiarę krew Chrystusa zostaje zastosowana do naszych dusz i oczyszcza sumienie z tego, co złe, abyśmy byli zdolni służyć żywemu Bogu. Naszym obowiązkiem jest oczyszczać samych siebie, a Bóg obiecuje, że nas oczyści.

Potem Lewici, już przygotowani, mieli zostać uroczyście przedstawieni Panu podczas zgromadzenia całego Izraela. Izraelici mieli położyć na nich ręce (Księga Liczb 8:10), pokazując w ten sposób, że przekazują Bogu i Jego przybytkowi swoje prawo do nich oraz do ich służby. Przedstawiali Lewitów Bogu jako żywe ofiary, święte i miłe, aby pełnili rozumną służbę. Tak jak w innych przypadkach czynili składający ofiary, położyli na nich ręce i prosili, by służba Lewitów została przyjęta zamiast służby całego narodu, a zwłaszcza pierworodnych, których Bóg mógł słusznie zażądać.

Nie dowodzi to, że lud miał władzę ustanawiania osób pełniących posługę. Nałożenie rąk przez Izraelitów na Lewitów nie uczyniło ich sługami przybytku. Pokazało jedynie, że lud oddaje to pokolenie, wyłączając je z życia cywilnego i wojskowego, aby Aaron mógł ustanowić je do służby i przedstawić Panu. Całe zgromadzenie nie mogło zrobić tego osobiście, więc prawdopodobnie uczynili to w jego imieniu przywódcy i starsi. Niektórzy sądzą, że zrobili to pierworodni, ponieważ Lewici zostali poświęceni Bogu w ich miejsce. Cokolwiek Bóg każe nam oddać dla swojej chwały, powinniśmy z radością Mu przekazać, kładąc na tym ręce nie po to, by zatrzymać to dla siebie, lecz by oddać Temu, który ma do tego prawo.

Następnie miały zostać złożone za nich ofiary: najpierw ofiara za grzech (Księga Liczb 8:12), a potem ofiara całopalna, aby dokonać przebłagania za Lewitów. Sami Lewici, jako ci, których dotyczyła ta ofiara, mieli położyć ręce na głowie zwierząt. Uczymy się stąd po pierwsze, że jesteśmy całkowicie niegodni i niezdolni do służby Bogu, dopóki nie zostanie dokonane przebłaganie za grzech i nie zapanuje pokój z Bogiem. Ta ciemna przeszkoda musi zostać usunięta, zanim możliwa będzie trwała i dająca pociechę więź między Bogiem a naszymi duszami. Po drugie, uczymy się, że to dzięki ofierze, dzięki Chrystusowi, wielkiej ofierze, wracamy do Boga i stajemy się gotowi, by Mu się ofiarować. To przez Niego chrześcijanie zostają uświęceni do dzieła wiary, a osoby pełniące posługę — do dzieła swojej służby.

Biskup Patrick uważał, że samych Lewitów uznawano za ofiarę przebłagalną, ponieważ zostali dani, by dokonywać przebłagania za Izrael (Księga Liczb 8:19). Nie zostali jednak przeznaczeni na śmierć, podobnie jak pierworodni, dlatego złożono w ich miejsce dwie ofiary ze zwierząt. Właśnie dlatego mieli położyć na nich ręce: grzech, który Izraelici złożyli na Lewitach (Księga Liczb 8:10), miał zostać przeniesiony na te zwierzęta.

Następnie sami Lewici zostali przedstawieni Panu jako dar od Izraelitów (Księga Liczb 8:11). Aaron oddał ich Bogu, ponieważ wcześniej ofiarowali ich już sami Lewici i cały Izrael. Oryginalne określenie oznacza ofiarę kołysaną. Nie znaczy to, że Lewitów dosłownie kołysano; przedstawiono ich Bogu jako Panu nieba i ziemi, tak jak przedstawiano Mu ofiary kołysane. Nazwanie ich taką ofiarą wskazywało również, że mają nieustannie zwracać się ku Bogu w swojej służbie. Mieli wznosić ku Niemu oczy i serca oraz z gotowością podejmować zadania wynikające z ich powołania. Nie ustanowiono ich do bezczynności, lecz do aktywnej, gorliwej pracy.

Bóg oznajmił potem, że ich przyjmuje: „Lewici będą należeć do Mnie” (Księga Liczb 8:14). Wziął ich w miejsce pierworodnych (Księga Liczb 8:16–18), jak wyjaśniono wcześniej (Księga Liczb 3:41). Bóg łaskawie przyjmuje to, co zostało Mu szczerze ofiarowane. Jego słudzy, którym okazał miłosierdzie i których uzdolnił do wierności, otrzymują szczególne oznaki przychylności i czci. Mają należeć do Niego, a potem podejmą służbę przy przybytku (Księga Liczb 8:15). Bóg bierze ich dla siebie, aby Mu służyli. Wszyscy, którzy pragną korzystać z przywilejów przybytku, muszą być gotowi pełnić służbę przy nim.

Z jednej strony żadne ze stworzeń Boga nie jest Jego niezbędnym sługą, bo Bóg nie potrzebuje niczyjej pomocy. Z drugiej strony nikogo nie przeznacza On wyłącznie do zaszczytów, nie powierzając mu żadnego zadania. Wszystkich, których uznaje za swoich, także angażuje do służby. Nawet aniołowie mają swoje zadania.

W końcu Lewici zostali dani Aaronowi i jego synom (Księga Liczb 8:19), choć z tego rozwiązania korzystał cały Izrael. Po pierwsze, Lewici mieli służyć kapłanom jako pomocnicy i asystenci w przybytku. Aaron przedstawił ich Bogu (Księga Liczb 8:11), a potem Bóg oddał ich Aaronowi (Księga Liczb 8:19). Cokolwiek oddajemy Bogu, On daje nam z powrotem w znacznie lepszy sposób. Nasze serca, dzieci i majątek nigdy nie są bardziej naprawdę nasze ani nie sprawiają nam większej radości niż wtedy, gdy oddaliśmy je Bogu. Po drugie, Lewici mieli działać w imieniu ludu.

Zostali wyznaczeni do służby Izraelitom. Oznaczało to więcej niż wykonywanie powierzonych im zadań. Ich praca miała służyć dobru, bezpieczeństwu i pokojowi ludu, a także przynosić cześć całemu narodowi.

Ludzie, którzy wiernie służą Bogu, przyczyniają się do dobra wspólnego w jeden z najlepszych możliwych sposobów. Słudzy Boży, dopóki trzymają się swojego powołania i starannie wypełniają obowiązki, powinni być uznawani za jednych z najbardziej pożytecznych sług kraju. Izrael z trudem mógłby się obyć bez pokolenia Lewiego, tak samo jak bez któregokolwiek z pozostałych pokoleń.

Na czym polegała ich służba Izraelitom? Tekst mówi, że mieli dokonywać za nich przebłagania, aby nie spadła na nich żadna plaga. Przebłaganie oznacza pojednanie z Bogiem przez ofiarę. Kapłani dokonywali go, składając ofiary, ale Lewici również w tym pomagali: troszczyli się o święte rzeczy i strzegli pokoju z Bogiem, który zapewniały ofiary.

Gdyby troskę o przybytek powierzono wszystkim pierworodnym Izraelitom bez żadnego ustalonego porządku, służba ta byłaby zaniedbana albo wykonywana niewłaściwie i bez należnej czci. Nie byliby tak silnie związani z tym zadaniem, tak dobrze przygotowani ani tak obeznani z tą służbą jak Lewici. Mogłoby to sprowadzić plagę na Izraelitów, a być może nawet doprowadzić do śmierci samych pierworodnych — to właśnie śmierć pierworodnych była ostatnią i najcięższą plagą w Egipcie.

Aby temu zapobiec i zachować skutki przebłagania, wyznaczono Lewitów do tej służby. Już od dzieciństwa mieli uczyć się jej od rodziców, tak by dobrze ją poznali. Dzięki temu Izraelici, a zwłaszcza pierworodni, nie musieli zbliżać się do przybytku. Gdy któryś z Izraelitów potrzebował pomocy, Lewici byli gotowi go pouczyć, pokierować nim i uchronić go przed poważnymi błędami.

Było to wielkim dobrodziejstwem dla wspólnoty wierzących. Bóg daje sługom, by przewodzili ludowi w sprawach Bożych, jako przewodnicy, nadzorcy i przywódcy w oddawaniu czci, i by zajmowali się tym na co dzień. Gdy Chrystus wstąpił do nieba, dał takie dary swojemu ludowi (List do Efezjan 4:8; List do Efezjan 4:11; List do Efezjan 4:12).

Czas pełnienia służby także został wyznaczony. Lewici mieli ją rozpoczynać w wieku dwudziestu pięciu lat (Księga Liczb 8:24). Namiot Spotkania i jego wyposażenie mogli przenosić dopiero od trzydziestego roku życia (Księga Liczb 4:3), ale już od dwudziestego piątego roku życia mogli służyć na inne sposoby. Był to dobry wiek na rozpoczęcie publicznej służby, ponieważ człowiek ma wtedy zwykle dość siły, rozeznania i stateczności. Młodsi mężczyźni są też bardziej narażeni na to, że staną się dumni.

W wieku pięćdziesięciu lat mieli zakończyć pełnienie pełnej służby i zostać w pewnym sensie zwolnieni z jej ciężarów (Księga Liczb 8:25). Nie było to zawstydzające odsunięcie, lecz łaskawe przejście do odpoczynku, odpowiednie do ich wieku. Nadal mieli służyć wraz ze swoimi braćmi w Namiocie Spotkania, wspierając młodszych lewitów i pomagając nimi kierować. Mieli też pełnić straż, jak strażnicy przy wejściach, pilnując, by nie wchodził tam nikt obcy ani nikt nieczysty. Nie powierzano im jednak pracy, która nadmiernie by ich wyczerpywała.

Jeśli łaska Boga daje ludziom siłę do pracy, do której ich powołuje, ludzka mądrość powinna zadbać o to, by praca odpowiadała ich siłom. Starsi mężczyźni najlepiej nadają się do odpowiedzialnych obowiązków i pełnienia straży. Młodsi zaś najlepiej sprawdzają się w pracy wymagającej aktywności i zaangażowania. Ci, którzy dobrze służyli jako pomocnicy, zyskują sobie dobrą pozycję (Pierwszy List do Tymoteusza 3:13). Dary nie są jednak ograniczone wiekiem (Księga Hioba 32:9), bo to ten sam Duch udziela wszystkich tych zdolności.

W ten sposób ustalono sprawy dotyczące lewitów.