Księga Liczb 7:10 – znaczenie i zastosowanie

Znajdujemy tu opis wielkiej uroczystości poświęcenia ołtarzy: ołtarza całopaleń i ołtarza kadzenia. Zostały one już wcześniej poświęcone przez namaszczenie (Księga Kapłańska 8:10, Księga Kapłańska 8:11), teraz jednak książęta, przywódcy plemion, złożyli dobrowolne ofiary i zaczęli korzystać z ołtarzy z czcią i radością. Okazali głęboki szacunek dla tych znaków obecności Boga pośród nich.

Po pierwsze, książęta i możni jako pierwsi i najgorliwiej służyli Bogu. Osoby zajmujące najwyższe stanowiska powinny przewodzić w dobrych uczynkach, bo to jest prawdziwy zaszczyt. To lekcja dla arystokratów, urzędników i wszystkich sprawujących władzę. Powinni wykorzystywać swoją pozycję, majątek i wpływy, by wspierać wiarę i służbę Bogu tam, gdzie żyją. Jeśli mają więcej niż inni, więcej dobra powinno dokonywać się za ich sprawą. W przeciwnym razie są nieodpowiedzialnymi zarządcami, którzy będą musieli zdać trudny rachunek. Osoby wysoko postawione powinny być również pobożne osobiście: nie tylko wykorzystywać swoją władzę, by pomagać innym w oddawaniu czci Bogu, lecz także same praktykować wiarę. Przynosi to Bogu chwałę (Księga Psalmów 138:4, Księga Psalmów 138:5) i zachęca innych, którzy chętniej angażują się w pobożne życie, gdy widzą, że jest ono cenione. Nawet najznakomitszy człowiek jest mniej ważny niż najmniejszy obrzęd ustanowiony przez Boga, a najskromniejszy obowiązek religijny nie przynosi ujmy osobie o wysokiej pozycji.

Po drugie, ofiary były bogate i kosztowne. Niektórzy sądzą, że książęta nie pokryli całego kosztu sami, lecz pomogli im przywódcy poszczególnych plemion. Złożyli przedmioty przeznaczone do stałego użytku: dwanaście dużych srebrnych mis i dwanaście dużych srebrnych czar, z których każda ważyła wiele. Misy służyły do ofiar pokarmowych, a czary do ofiar z płynów. Złote łyżki napełnione kadzidłem były prawdopodobnie przeznaczone dla złotego ołtarza, ponieważ oba ołtarze zostały namaszczone jednocześnie. W dziełach służby Bożej i miłosierdzia powinniśmy dawać tak hojnie, jak tylko możemy. To, co najlepsze, powinno być przeznaczone dla Boga. Izraelici mogli sobie pozwolić na takie dary, ponieważ Bóg dał im chleb z nieba, a wkrótce mieli otrzymać ziemię Kanaan.

Przynieśli też ofiary przeznaczone do natychmiastowego złożenia: całopalenia, ofiary za grzech, ofiary pojednawcze oraz towarzyszące im ofiary pokarmowe. W ten sposób pokazali, że z wdzięcznością przyjmują Boże prawa dotyczące ofiar, przekazane przez Mojżesza, i chcą być im posłuszni. Zwraca uwagę, że nawet podczas wielkiej radości nie zabrakło ofiary za grzech. Skoro nawet nasze najlepsze czyny zawierają w sobie grzech, słuszne jest, by pokuta towarzyszyła również naszej najradośniejszej czci oddawanej Bogu. Za każdym razem, gdy zbliżamy się do Boga, powinniśmy w wierze zwracać się ku Chrystusowi jako wielkiej ofierze za grzech i mówić o Nim.

Po trzecie, każdy książę przynosił swoją ofiarę innego dnia, zgodnie z ustaloną kolejnością. Cała uroczystość trwała więc dwanaście dni. Tak właśnie nakazał Bóg (Księga Liczb 7:11). Uroczystość prawdopodobnie obejmowała jeden szabat, a być może dwa, ale było to stosowne, ponieważ była to święta praca wykonywana w święty dzień. Bóg ustanowił taki porządek z kilku dobrych powodów. Uroczystość trwała dłużej i zwracała większą uwagę całego Izraela, dzięki czemu jej wspomnienie pozostawało żywe. Każde plemię otrzymywało też równy zaszczyt, podobnie jak każde miało własny drogocenny kamień na napierśniku Aarona. Był to również bardziej uporządkowany sposób wykonywania Bożego dzieła, które nie powinno być pośpieszne ani chaotyczne. Poświęcenie mu czasu często pomaga wykonać je lepiej. Bóg pokazał także, jak bardzo ceni akty oddawania Mu czci i jak bardzo my również powinniśmy je cenić. Powtarzająca się służba nie powinna nas nużyć, a wierne pełnienie obowiązków nie powinno wydawać się ciężarem. Jeśli Bóg wzywa do dwunastu dni szczególnej służby, nie powinniśmy się od tego uchylać.

Taki porządek dawał kapłanom i Lewitom, pomocnikom w służbie przy przybytku, możliwość wielokrotnego ćwiczenia się w składaniu ofiar. Ponieważ ofiary pojednawcze należało spożyć tego samego dnia, ilość przygotowywana na każdy dzień wystarczała na stosowną ucztę, nie sprzyjając nadmiarowi. Umiar nie powinien być porzucany pod pretekstem religijnego świętowania.

Wszystkie ofiary były identyczne, bez różnic między plemionami. Pokazywało to, że wszystkie plemiona Izraela miały równy udział w ołtarzu i takie samo prawo do składanych na nim ofiar. Jedno plemię mogło zajmować w obozie bardziej zaszczytne miejsce niż inne, ale wszystkie były jednakowo miłe Bogu, podobnie jak ich służba. My również nie powinniśmy okazywać stronniczości w wierze w naszego Pana, Jezusa Chrystusa (List Jakuba 2:1).

Nachszon, książę Judy, złożył swoją ofiarę jako pierwszy, ponieważ Bóg wyznaczył Judzie najbardziej zaszczytne miejsce w obozie. Pozostałe plemiona przyjęły tę kolejność i zajęły miejsca zgodnie z Bożym poleceniem dotyczącym obozowania. Najpierw szła Juda, plemię, z którego pochodził Chrystus, a potem pozostałe plemiona. W poświęcaniu Bogu ludzkich dusz każdy zostaje przedstawiony we właściwej kolejności, a Chrystus jest pierwociną (Pierwszy List do Koryntian 15:23).

Niektórzy zwracają uwagę, że Nachszon jako jedyny nie został tutaj wyraźnie nazwany księciem (Księga Liczb 7:12). Żydowscy autorzy wyjaśniają, że nie nadano mu tego tytułu, by nie popadł w pychę z powodu złożenia ofiary jako pierwszy. Pozostałych nazwano książętami, ponieważ podporządkowali się tej kolejności i składali ofiary po nim, choć niektórzy pochodzili ze starszych rodów. Inni twierdzą, że określenie „książę Judy” bardziej właściwie odnosi się do Chrystusa, bo to do Niego mają zgromadzić się narody.

Chociaż wszystkie ofiary były takie same, opis daru każdego plemienia został powtórzony w całości. Pismo Święte nie zawiera pustych powtórzeń, dlaczego więc tak postąpiono w tym miejscu? Nie wystarczyłoby stwierdzić, że każdy przywódca przyniósł taką samą ofiarę jak pierwszy. Bóg chciał, by wymieniono każde plemię i zapisano każdy dar.

Po pierwsze, miało to dodać otuchy książętom i ich plemionom. Skoro każdą ofiarę opisano w całości, nikt nie mógł uznać daru któregokolwiek plemienia za mniej ważny. Przed Bogiem bogaci i ubodzy stoją na równi. Miało to także zachęcać do wszelkich aktów pobożności i życzliwości. To, co dajemy Bogu, jest niejako Mu pożyczane, a On dokładnie to zapisuje, łącząc każdy dar z imieniem ofiarodawcy. Odpłaci za niego, a nagrodę otrzyma nawet ten, kto poda kubek zimnej wody. Bóg nie jest niesprawiedliwy i nie zapomina ani o koszcie, ani o trudzie miłości (List do Hebrajczyków 6:10). Chrystus sam uważnie przyglądał się temu, co wrzucano do skarbony (Ewangelia Marka 12:41). Nawet niewielki dar, przekazany na pomoc innym i stosowny do naszych możliwości, zostanie zapamiętany i nagrodzony przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych.

Na końcu podano sumę wszystkich darów (Księga Liczb 7:84–88). Pokazuje to, jak bardzo Bóg był zadowolony z tych dobrowolnych ofiar i jak wielką wartość miały razem dary złożone przez poszczególnych książąt. O ileż bogatsze i piękniejsze byłoby Boże sanktuarium, gdyby każdy na swoim miejscu wnosił swój wkład przez czyste życie, gorliwą służbę Bogu, hojną pomoc potrzebującym i pożyteczną służbę na rzecz innych!

Bóg okazał łaskawe przyjęcie tych darów, rozmawiając z Mojżeszem jak człowiek z przyjacielem, znad przebłagalni (Księga Liczb 7:89, Księga Liczb 12:8). Mówiąc do Mojżesza, zwracał się w istocie do całego Izraela i dawał mu znak swojej przychylności (Księga Psalmów 103:7). Możemy wiedzieć, że Bóg słyszy i przyjmuje nasze modlitwy, jeśli obdarza nas łaską słuchania i przyjmowania Jego słowa, bo właśnie tak podtrzymywana jest więź z Nim.

Nie widzę powodu, by nie sądzić, że każdego z tych dni, gdy kapłani i składający ofiary prawdopodobnie ucztowali przy ofiarach pojednawczych, Mojżesz przebywał w przybytku i otrzymywał niektóre prawa oraz wskazówki, które poznaliśmy już w tej księdze i w poprzedniej. Biskup Patrick zauważa także, że Bóg przemawiał do Mojżesza słyszalnym, wyraźnym głosem, jak gdyby był przyobleczony w święte ciało. Można to uznać za znak przyszłego wcielenia Syna Bożego, gdy w pełni czasu Słowo stanie się ciałem i przemówi ludzkim językiem. Bóg przemawiał do ojców na różne sposoby i w różnych czasach, a w tych ostatnich dniach przemówił do nas przez swojego Syna.

Wielu dawnych autorów uważało również, że Tym, który przemawiał do Mojżesza jako Szekina, czyli widzialna chwała Boga, spomiędzy cherubinów, było odwieczne Słowo, druga Osoba Trójcy. Było to pobożne i przemyślane przypuszczenie, ponieważ każda więź Boga z człowiekiem dokonuje się przez Jego Syna, przez którego Bóg stworzył świat, kieruje Kościołem i pozostaje ten sam wczoraj, dziś i na wieki.